-D.13/2017 Yargıtay/Ceza No: 73/2016
(Güzelyurt Dava No: 1297/2014)

Yüksek Mahkeme Huzurunda.

Mahkeme Heyeti: Ahmet Kalkan, Gülden Çiftçioğlu, Bertan Özerdağ.

İstinaf eden: Feza Güzeloğlu, Güzelyurt
(Sanık)
-ile-
Aleyhine is-tinaf edilen: KKTC Başsavcısı, Lefkoşa.
(Davayı ikeme eden)
A r a s ı n d a.

İstinaf eden Sanık şahsen hazır
Aleyhine istinaf edilen namına Savcı Mustafa İldeniz.

Güzelyurt Kaza Mahkemesi Yargıcı Rauf Kürşat'ın, 1297/2014 sayılı dava-da, 04.09.2015 tarihinde verdiği karara karşı Sanık tarafından yapılan istinaftır.

-----------

K A R A R

Ahmet Kalkan: Bu istinafın kararını, Sayın Yargıç Gülden Çiftçioğlu okuyacaktır.

Gülden Çiftçioğlu: Huzurumuzdaki 73/2016 sayılı istinaf, İstinaf E-den/Sanık tarafından, Alt Mahkemenin 4 Eylül 2015 tarihli mahkumiyet kararına karşı yapılmıştır.

İstinaf Eden/Sanık Güzelyurt Kaza Mahkemesinde aleyhine getirilen dava ile:
64/1989 sayılı Yasa ile tadil olunan Fasıl 154 Ceza Yasası'nın 115. maddesine a-ykırı olarak, 15.4.2014 tarihinde Güzelyurt'ta Ecevit Caddesi üzerinde bulunan ofisinin giriş kapısını kendi kırdığı halde Gülkamar Seyidowa ve Rozymurad Seyidowa'nın kırdığını ve konu şahısların kendisini darp ettiğini söyleyerek polise kasten yalan bir i-fade vermekle itham edilmiştir.

Sanık, aleyhine getirilen davadan itham edildiğinde aleyhindeki davayı kabul etmemiş ve meselenin duruşması yapılmıştır.

Yargılama sonucunda, Alt Mahkeme, Sanığı aleyhine getirilen davadan mahkum etmiştir.

Sanık mahku-m edildiği davadan sulh ve sükunu koruyacağına ve iyi ahlak sahibi olacağına dair, 2 yıl süre ile 20,000TL'lik şahsi kefalete bağlanmıştır.

İSTİNAF SEBEPLERİ:

Sanığın istinaf sebepleri, aşağıdaki tek başlık altında incelenebilir:
"Alt Mahkeme, Sanığın -aleyhindeki davanın Rozymurad Seyidowa ile ilgili kısmının makul şüpheden ari olarak kanıtlandığı hususunda bulgu yaparak, Sanığı aleyhindeki davadan suçlu bulup mahkum etmekle hata etmiştir."

TARAFLARIN İDDİA VE ARGÜMANLARI:

Sanık istinaftaki hitabınd-a, 15.04.2014 tarihinde yazıhanesine 3 Türkmenistan'lı şahsın yani anne, oğul ve gelininin geldiğini, kendi tasarrufunda olan pasaportlarını talep ettiklerini, çıkan tartışma esnasında kendisinin yazıhanesinin içerisine girip kapıyı kilitlediğini, dışarıda-ki kadının kapıyı açmak için tekme attığını, kapının alt camını kırdığını, büronun içinin cam dolduğunu, bunun üzerine kendisinin polis çağırmak zorunda kaldığını, polise telefon ettiğini, kendisinin polise, "gelin camı kırdılar" dediğini, adli şubeden pol-is geldiğini, polise kendisinin "camımı kırdılar, ne olacak" dediğini, polisin kendisine "gel içeri, şikayetçiysen ifade ver" dediğini, kendisinin polise gittiğini, ifadesini bitirmeden ifadesini alan İbrahim Güleç isimli polis memurunun kendisine "dur bak-alım sana ne dava getireceyik" dediğini, "senin pasaportları tutmaya hakkın yoktur" dediğini, ifadesini bitirirken kendisine "sana polise yalan ifade vermek, amme fesatçılığı davası getiriyoruz" dediğini, kendisinin niçin dediğini, onun da kendisine "camı -içerden kendisinin dizi ile vurup kırdığını", polise ise konu şahısların tekme attığını söylediği dolayısıyla amme fesatçılığı davası getireceklerini söylediğini, kendisinin "şaka mı yapıyorsunuz" dediğini, "nasıl ben camımı kırarım" dediğini, üstelik de i-fadesini daha bitirir bitirmez bu davayı getirdiklerini, polise "kamera var orda" dediğini, "görelim kim kırdı, attı tekmeyi bu cama ve kırdı" dediğini, polisin de "kamera görüntüsünü alacayık" dediğini, kendisinin ayrıca polise, "beni hastahaneye götürün -mutlaka cama vurmuşsam ayağımda iz vardır" dediğini, kendisini polisin hastahaneye götürmediklerini, kendi ofisinin önündeki bankanın kameralarının kendi ofisine baktığını, kendisinin Banka Müdürü Yeşim Hanım'ı da tanık getirdiğini, Yeşim Hanım'ın "kamera -kayıtlarını sana veremeyiz, ancak polis gelip isterse verebiliriz veya Mahkeme kararıyla verebiliriz" dediğini, kendisinin daha sonra Güzelyurt Polis Müdürüne gidip, "kamera kayıtlarını almanızı istiyorum" dediğini, kamera kayıtlarını o gün veya ertesi gün- almadıklarını, daha sonra Savcı Ergin Bey'e kendisinin şikayette bulunduğunu belirtmiştir.

Sanık, istinaftaki hitabında, Alt Mahkemenin şahadeti yanlış değerlendirerek kendisini mahkum etmekle hata ettiğini belirtmiştir.
Aleyhine İstinaf Edilen Başsav-cılık adına bulunan Savcı ise hitabesinde, tahkikat memurunun gerekli tahkikatı yaptığını, gerekli tanıklardan sorgulama yaptığını, olay yeri inceleme uzmanını oraya davet ettiğini, ondan da rapor aldığını, tahkikat memurunun Mavi 129'da Vakıflar Bankasına- gittiğini söylediğini, oradaki kameranın bulunduğu yerdeki kaldırım üzerindeki direğin ofisin önünü almadığı için bu yöndeki görüntüyü görüp bir şey tespit edemediğini, bundan dolayı da kamera görüntülerini alma ihtiyacı duymadığını, Vakıflar Bankasının o- dönemki sorumlusu Yeşim Güran'ın polisin kendilerine geldiğini, hatta kendilerinin polisten yazı istediğini, polisin yazı getirmesi akabinde bu görüntüleri polisin inceleyeceğini belirttiğini, dolayısıyla ortada bir tahkikat eksikliği olmadığını, Alt Mahk-emenin de kamera görüntülerinin olmamasının davaya bir eksiklik kattığı inancında olmadığı bulgusunun hatalı olmadığını, Alt Mahkemenin Sanığın şahadetine değer vermemekle hata etmediğini, Sanığın şahadetinin çelişkilerle dolu olduğunu, Sanık aleyhindeki s-uçun unsurlarının ispatlandığını ve Alt Mahkemenin Sanığı mahkum etmekle hata etmediğini ileri sürmüştür.

İNCELEME:

Huzurumuzdaki meselede Sanık, "Fesat Karıştırma" suçu ile itham edilip bu suçtan mahkum olmuştur.
Bu safhada "Fesat Karıştırma" suçu- ile ilgili hukuki durumu incelemekte yarar mevcuttur.
Sanığın itham edildiği 64/1989 sayılı Yasa ile tadil edilmiş şekliyle, Fasıl 154 Ceza Yasası'nın 115. maddesi,
"Fesat Karıştırma" yan başlığı altında şöyledir:

Fesat 115. Hayali bir suç -ile ilgili olarak herhangi bir polise
Karıştırma kasten yalan bir ifade veren herhangi bir kişi, fesat
3, 64/1989 karıştırmaktan suçlu olur ve bir yıla kadar hapis cezasına
veya beş yüz bin Türk Lirasına kadar para cezasına veya he-r
iki cezaya birden çarptırılır.

64/1989 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikte, madde 115'te yer alan suçun cezası değişikliğe uğramakla birlikte, suçun unsurlarının aynı kaldığı görülmektedir.

Madde 115'te yer alan "Fesat Karıştırma" su-çunu unsurlar açısından irdelediğimizde, bu suçun mehazının İngiltere'deki Common Law'dan kaynaklanan "Effecting A Public Mischief" suçu olduğunu görmekteyiz. Dolayısıyla da, madde 115'deki "Fesat Karıştırma" suçunun unsurlarını yorumlarken, "Effecting A P-ublic Mischief" suçu ile ilgili Common Law'daki içtihattan yararlanmamız mümkün görülmektedir.

Common Law'daki içtihat incelendiğinde "Effecting A Public Mischief" suçu ile ilgili temel içtihadın "Criminal Court of Appeal'in (12 December 1932), The King v- Elizabeth Manley (1933) 1 K.B. 529 olduğu görülmektedir.

Common Law'da The King v Elizabeth Manley içtihatından sonraki dönemde, "Criminal Court of Appeal'in (19 October 1953), Regina v Newland and Others (1953) 3 W.L.R. 826, (1954) 1 Q.B. 158 içtihadı -irdelendiğinde, "A Public Mischief" suçunun unsurlarının "Conspiracy" suçu ile ilişkilendirildiği ve bu suçun unsurlarının "Court of Appeal" tarafından yeniden belirlendiği görülmektedir.

Nitekim Court of Appeal'in 1955 yılında "Joshua v. The Queen" içt-ihadında da, "Effecting A Public Mischief" suçunun unsurlarının yeniden tespit edildiği görülmektedir (Ayrıca bkz. Yargıtay Asli Yetki 5/1991, D. 4/1991).

Kısaca, huzurumuzdaki mesele açısından madde 115'te yer alan "Fesat Karıştırma" suçunun unsurları -ile ilgili yorum açısından yararlanacağımız Common Law içtihadının, "The King v Elizabeth Manley (1933) 1 K.B. 529" kararı olduğu görülmektedir.

The King v Elizabeth Manley (1933) 1 K.B. 529 davasında, Bayan Elizabeth Manley, tanımını verdiği bir erkek ş-ahıs tarafından darbedildiği ve çantası alınmak sureti ile soyulduğu yönünde Metropolitan Polisine bazı gerçek dışı (sahte) beyanlarda (false statements) bulunarak, gerçek dışı (sahte) beyanlarının tahkikatı için polisin zaman ve hizmetini çaldığı yönünde- itham edilerek, yapılan duruşma neticesi mahkum edilmiş ve mesele Bayan Elizabeth Manley tarafından Court of Appeal'e taşınmıştı.

The King v Elizabeth Manley (1933) 1 K.B. 529 kararında, Lord Hewart C.J, İstinaf Eden Elizabeth Manley'in, bu olguların suç- oluşturmadığı iddiasında bulunduğunu, İddia Makamının ise tezekkür edilmesi gereken iki soru olduğunu ileri sürdüğünü, o gün itibarı ile "Public Mischief"e yönelik bir hareketin kabahat suçunu oluşturup oluşturmadığı hususundaki birinci soruya olumlu yanı-t verilmesinin gerektiğini, bu bağlamda "Rex v. Higgins" kararında "Lawrence J." nin belirttiği gibi, toplumu rahatsız etmeye yönelik tüm fiil ve teşebbüsün dava edilebilir olduğunu vurgulamıştır. Lord Hewart C.J, kararda, ilâveten, olumlu cevap verilmes-i gereken diğer soru çerçevesinde, Sanığın hareketlerinin "Public Mischief" suçu oluşturmasının gerekmekte olduğunu ve bu bağlamda, asılsız ithamla polisin zaman ve hizmetinin boşa harcanmasına sebebiyet verilmesinin ve bireylerin tutuklanma ve şüphe teh-likesi altında kalmasına yol açılmasının gerekmekte olduğunu belirtmiştir.

Bu hususta The King v Elizabeth Manley (1933) 1 K.B. 529 kararında Lord Hewart C.J şunları demiştir:
"The first is whether it -is true at the present day to say that there is a misdemeanour of committing an act tending to the public mischief. In our opinion that question ought to be answered in the affirmative. We think that the law remains as it was stated to be by Lawrence J. in- Rex v. Higgins : "All offences of a public nature, that is, all such acts or attempts as tend to the prejudice of the community, are indictable."
That case was referred to with approval in the case of Rex v. Brailsford, an in the still more recent case o-f Rex v. Porter, where Lord Alverstone C.J., in delivering the judgment of the Court, said: "We are of opinion that it is for the Court to direct the jury as to whether such an act may tend to the public mischief, and that it is not in such a case an issue- of fact upon which evidence can be given.
The second question is whether the appellant did acts which constituted a public mischief. As counsel has said, the facts stated in the indictment are not in dispute, and it is admitted that what is there alleged- to have been done by the appellant was done by her. In the opinion of the Court the indictment aptly describes two ingredients of public mischief or prejudice to the community, one of these being that officers of the Metropolitan Police were led to *535 d-evote their time and services to the investigation of an idle charge, and the other being that members of the public, or at any rate those of them who answered a certain description, were put in peril of suspicion and arrest.
For these reasons the Court i-s of opinion that the conviction should stand and that the appeal should be dismissed.
-
Fasıl 154 Ceza Yasası'nın 115. maddesi, Common Law'daki hukuki durum ile birlikte değerlendirmeye tabi tutulduğunda, konu suçun unsurları şu şekilde ifade edilebilir ( Ayrıca bkz: Yargıtay/Asli Yetki 5/1991 D.4/1991).
Sanığın polise kasten hayali veya v-ar olmayan bir olayla ilgili olarak yalan ifade vermesi,
Bu hayali olayın da bir suç içermesi.

Pek tabiidir ki, Common Law'daki hukuki durum dikkate alındığında, kasten polise yalan ifade vermek unsurunun, polisin zaman ve hizmetinin boşa harcanmasına- yol açarak hayali bir meselenin tahkikat konusu olmasına ve bireylerin tutuklanma ve şüphe tehlikesi altında kalmalarına yol açılmasına sebebiyet vermek çerçevesinde ele alınmasının gerektiği görülmektedir.

Nitekim Yargıtayın kararlarına bakıldığında, yu-karıda belirtilen Common Law'daki hukuki durumun, Yargıtay / Asli Yetki: 5/91, D. 4/91 ile yakın geçmişteki Yargıtay/ Ceza: 60/2015 D.18/2016 sayılı içtihatta aynen benimsendiği görülmektedir.
Alt Mahkeme kararında (Mavi 358), Sanığın polise verdiği Emare- No.2 İfadeden, Sanığın polise yapmış olduğu şikayetin, Gülkamar Seyidowa ve Rozymurad Seyidowa'nın kapısını kırarak kendisini darbetmeleri ile ilgili olduğunun görüldüğünü belirterek, bu bağlamda, Sanığın polise yaptığı şikayette yer alan fiillerin Fasıl -154 Ceza Yasası'nda yer alan kasti hasar ve darp suçları ile ilgili olduğunun ihtilafsız olduğu hususunda bulgu yapmıştır.
Nitekim polise şikayet konusu yapılan olayın "suç" içerdiği hususu istinaf maksatları açısından da tartışma konusu yapılmış değildir-.

Alt Mahkeme kararında (Mavi 358), huzurundaki meselede ihtilaflı hususun Sanığın kasten, hayali var olmayan bir olayla ilgili olarak polise ifade verip vermemesinden kaynaklandığını belirterek, ithamnameden ve Emare No.2 Sanığın ifadesinden şikayetin i-ki farklı fiil, iki farklı kişi ile olduğu ve konu iki kişinin Sanığın ifadesi sonucu Zanlı konumuna düştüğü hususunda bulgu yapmıştır.
Akabinde Alt Mahkeme, kararında, Sanığın polise yaptığı şikayet içeren ifadesine ve Mahkemede verdiği yeminli şahadetine- değinmiştir.

Alt Mahkeme, kararında, Sanığın polise yaptığı şikayet içeren ifadesinde dediklerini (Mavi 359) şu şekilde ifade etmiştir:

"Müşterilerim saat 15.00 raddelerinde ofisime geldiler. Bana ücretimin 500TL'sini bankaya yatırdıklarını geriye kala-n 500TL'yi yanında olmadığından Gülkamar Seyidowa daha sonra vereceğini bu vereceğine karşılık bana bir kağıt hazırla sana imzalayım dedi. Ben de bir borç senedi imzaladım. Gülkamar Seyidowa'ya hangi tarihte ödeyeceğini soruyordum ki borç senedini elimden -aldı ben hiçbir yere imza atmam dedi. Kendisine dışarı çıkmasını söyledim. Pasaportlarını da verdim. Pasaportları içeri attı polis çağıracam dedi. Ben kapı içerisinde dururdum dışarı çıkıp polise gelmek için bu bayan bana çıkaman deyip beni ofisin içerisin-e elleri ile itip
kapıyı kapattı ayağı ile de vurup kapının alt camını kırdı. Daha sonra polis geldi. Pasaportları gelen polise verdim. Beni itikleyip darp eden ve kapı camımı kıran Gülkamar Seyidowa ayrıca oğlu Rozymurad Seyidowa aleyhine de şikayetçiyim-. Beni annesi ile birlikte itip cama tekme attılar."

<