- D. 13/2015 Birleştirilmiş
Yargıtay Ceza No: 11-62/2013
(Girne Ağır Ceza No: 4259/2012)

YÜKSEK MAHKEME HUZURUNDA.

Mahke-me Heyeti: Hüseyin Besimoğlu,Emine Dizdarlı,Gülden Çiftçioğlu.

Yargıtay Ceza No: 11/2013
(Girne Ağır Ceza Dava No: 4259/2012)

İstinaf eden: Mehmet Çaka, Merkezi Cezaevi, Lefkoşa.
- (Sanık)

-ile-

Aleyhine istinaf edilen: KKTC Başsavcısı, Lefkoşa.
(Davayı ikame eden)

A r a s ı n d a.

İstinaf eden namına: Avukat Menteş Aziz.
Aleyhine istinaf edilen namına : Kıdemli Savcı Erdinç Akyener.

Y-argıtay Ceza No: 62/2013
(Girne Ağır Ceza Dava No: 4259/2012)

İstinaf eden: Mehmet Çaka, Merkezi Cezaevi, Lefkoşa.
(Sanık)
-ile-

Aleyhine istinaf edilen: KKTC Başsavcısı, Lefkoşa.
(Davayı ikame eden)

A r a s ı n d -a.
İstinaf eden namına: Avukat Menteş Aziz.
Aleyhine istinaf edilen namına : Kıdemli Savcı Erdinç Akyener.

Girne Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Bahar Saner, Kıdemli Yargıç Nüvit Gazi ve Yargıç Musa Avcıoğlu'nun 4259/2012 sayılı davada 18.1.2013 ve 8.5.2013- tarihlerinde verdiği kararlara karşı, Sanık tarafından yapılan istinaflardır.

.....................

K A R A R

Hüseyin Besimoğlu : Bu istinafta, Mahkemenin kararını, Sayın Yargıç Gülden Çiftçioğlu okuyacaktır.

Gülden Çiftçioğlu: H-uzurumuzdaki 11/2013 ve 62/2013 sayılı İstinaflar birleştirilerek dinlenmiştir.

11/2013 sayılı İstinaf, Girne Ağır Ceza Mahkemesinin 18.1.2013 tarihli ara kararına karşı Sanık tarafından yapılmıştır.

62/2013 sayılı İstinaf ise, Girne Ağır Ceza Mahkemesin-in 8.5.2013 tarihli kararına karşı, Sanık tarafından hem mahkumiyet hem de ceza aleyhine yapılmıştır.

Sanık aleyhine İddia Makamı tarafından aşağıda tafsilatı verilen davalar getirilmiştir:

Dava, Fasıl 154 Ceza Yasası'nın 144. ve 145. maddelerine ay-kırı olarak 27/4/2012 tarihinde Ozanköy'de, Küçük Kuyu Sokak'ta bulunan 31 No.lu ikametgahın yatak odası içerisinde, Meryl Anne Fletwood isimli bayanın rızası olmaksızın mezkûr şahsın ırzına geçmek,

Dava, Fasıl 154 Ceza Yasası'nın 282. ve 283. maddelerine- aykırı olarak birinci davada zikrolunan aynı tarih ve mahalde Meryl Anne Fletwood'tan 600TL nakit parayı sirkat etmek ve sirkattan önce de mezkûr parayı elde etmek için mezkûr şahsa karşı fiili şiddet kullanmak,

Dava, Fasıl 154 Ceza Yasası'nın 29. ve 292-(a) maddelerine aykırı olarak birinci davada zikrolunan aynı tarih ve mahalde, Meryl Anne Fletwood'a ait ikametgahın güneye bakan kapalı durumdaki balkon kapısını hasar yapmaksızın açıp bir cürüm işlemek kastı ile girmek.

Sanık aleyhine getirilen davalard-an itham edildiğinde, aleyhindeki davaları kabul etmemiş ve meselenin duruşması yapılmıştır.

Yargılama sonucunda, Lefkoşa Ağır Ceza Mahkemesi, Sanığı, aleyhine getirilen tüm davalardan mahkum etmiştir.
Sanık mahkum edildiği:
davadan 10 yıl,
davadan 6 yı-l,
davadan 4 yıl süre ile hapislik cezasına çarptırılarak, hapislik cezalarının birlikte çekilmesine karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ

Sanık Avukatı istinaftaki hitabında, 18.1.2013 tarihinde verilen ara karardan yapılan istinaf sebepleri ile 8.5.2-013 tarihli hükümden yapılan istinafın 5. sebebinin aynı olduğunu belirterek, istinaf sebeplerinin 62/2013 sayılı istinafta belirtilen şekilde olduğunu ifade ettiği cihetle, 11 - 62/2013 sayılı istinaflardaki istinaf sebepleri birleştirilerek aşağıdaki şe-kilde gruplandırılabilir.

Mahkumiyete ilişkin istinaf sebepleri, 5 başlık altında toplanabilir. Şöyle ki:

Alt Mahkeme, kararı okuduktan sonra, yerleşmiş genel prensipler uyarınca kararı Mukayyitliğe teslim etmeyip uhdesinde alıkoyarak, düzenlemeler, tash-ih, cümle düşüklükleri düzeltmeleri velhasıl Müdafaaca bilinmeyen şekillendirme yönüne gitmekle hata etmiştir.

Alt Mahkeme, gerek Sanığın olay mahallinde yaptığı iddia olunan sözlü beyanlarını gerekse Sanık tarafından yapıldığı iddia olunan Emare No.8 ifa-deyi, gönüllü ve Hakim Kaidelerine uygun kabul etmekle hata etmiştir. Her halükarda, Alt Mahkeme, gönüllü olduğu iddia olunan ifadeyi teste tabi tuttuğu zaman herhangi bir değer taşımadığı yönünde bulgu yapmamakla hata etmiştir. Ayrıca Alt Mahkeme, Sanık t-arafından yapılan yazılı ifade veya sözlü itirafların veya beyanların bir kısmına inanabileceği ve bir kısmına inanmayabileceği yönünde bulgu yapmakla hata etti.

Alt Mahkeme, İddia Makamı Tanığı No.9 Dr.Raif Hızal ile İddia Makamı Tanığı No.7 Dr.Sadık Ç-ağıner'in şahadetlerini, Müdafaa Tanıklarının şahadetine tercih etmekle hata etti.

Alt Mahkeme, huzurunda Sanığı mahkûm etmeye yeterli geçerli şahadet olmadan Sanığı mahkum etmekle hata etti.

Alt Mahkeme, Sanığın yeminli şahadetinin makul ve inanılır olm-adığı, Sanık tarafından yapılan iddia ve izahatların doğru olma ihtimali olmadığı yönünde bulgu yapmakla hata etti.

Cezanın fahişliğine ilişkin istinaf sebepleri ise tek başlık altında toplanabilir:
Alt Mahkeme tarafından takdir edilen hapislik cezaları -alenen fahiştir.

Sanık Avukatı istinaftaki hitabında, Ağır Ceza Mahkemesinin kararının okunmasından 8 gün sonra teslim edildiğinden yakınarak, Alt Mahkemenin kararı okunduğu tarihte Mukayyitliğe teslim etmeyip uhdesinde alıkoyarak, düzenlemeler, tashih v-eya cümle düşüklükleri düzeltmeleri velhasıl Müdafaaca bilinmeyen şekillendirme yönüne gitmekle hata ettiğini iddia etmiştir.

Fasıl 155 Ceza Muhakemeleri Usulu Yasası madde 113 (2)'ye göre, bir karar imzalandıktan sonra, yazı hatalarını düzeltme dışında,- kararı veren yargıç veya mahkeme tarafından değiştirilemez veya düzeltilemez.

Bununla birlikte, yapıldığı iddia olunan değişiklikler ile ilgili olarak huzurumuzda herhangi bir olgu veya şahadet mevcut değildir. Dolayısıyla 1. istinaf sebebinin daha faz-la irdelemeye gerek kalmaksızın reddedilmesi gerekir ve reddedilir.

Bu safhada, İstinaf Edenin 2.istinaf sebebi bağlamında, Alt Mahkemenin, Sanık tarafından yapıldığı iddia olunan Emare No.8 ifadeyi ve ayrıca Sanığa ait sözlü beyanları gönüllü olarak kabu-l etmekle hata edip etmediğini irdeleyelim.
Şöyle ki:

Genel prensip olarak, iddia makamı sanığa ait yazılı veya sözlü bir itirafın gönüllü olarak alındığını makul şüpheden ari bir şekilde ispat etmekle yükümlüdür. Sanığın itirafının gönüllü olmadığını ka-nıtlama yükümlülüğü yoktur.

İngiliz Hukukunda bu prensip ile ilgili kararların ana dayanağı İbrahim v. R.[1914) AC (599, 610) kararı olup, müteakiben R.v.Podola (1959) 3 All E.R. 418, R v.Sartori (1961) Crim. L.R s.397, R v. Cave (1963) Criminal L.R. s.-371, R v. Mc Lintock 1962 Crim. L.R s.549 kararları da bu prensibi yerleştirmeye çalışan kararlar olarak önem taşımaktadır.

Archbold 42.baskı para. 15- 23 s.1088'de "Other Confession an Related Topic" ana başlığı ve "a principle and burden of proof" al-t başlığı altında, Lord Summer'in, İbrahim v. R. 1914 A.C 599,609 kararında dediklerine atıfta bulunulmuştur.
Şöyle ki:

"It has long been established as a positive rule of English criminal law that no statement by an accused is admissible in evidence- against him unless it is shown by the

prosecution to have been a voluntary statement in the sense that it has not been obtained from him either by fear of prejudice or hope of advantage exercised or held out by a person in authority."

Yukarıda-n görüleceği üzere, İngiliz Hukukunda uzun süredir yerleşmiş olan pozitif kurallardan birisi, sanığın kendi aleyhine yaptığı bir beyanın, iddia makamı tarafından gönüllü bir beyan olduğu gösterilmedikçe geçerli şahadet olarak kabul edilmediğidir. Bu bağl-amda beyanın sanıktan zarar verileceği korkusu veya avantaj vaadi ile veya baskı altında elde edilmediği gösterilmelidir.

Öte taraftan bu prensip, Kıbrıs Hukukunda Demetriades v.The Queen (21 CLR s.180) kararından sonra leading case niteliğindeki R v.-Sfongaras 22 CLR(1957) s.113) kararında sorgulanarak yerleştirilmiştir. Aynı görüş daha sonra Ioannides v. The Republic (1968) 2 CLR s.169 kararında da kabul edilip, bu karardan başlayarak, Kokkinos v. The Police (1967) 2 CLR 217 ve The Police v.Khala (1-972) 2 JSC 96 kararlarında genişletilmiştir. Bu kararlarda özellikle, itiraf gönüllü olsa bile, itirafın şüpheli şartlarda elde edilmesi durumunda ifadenin reddedilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Kokkinos v. The Police kararında (supra, s.220'de) şöyle- denmektedir:
"It is well established in our Courts, that a confession can only be admitted in evidence against the person making it, if is positively proved to the satisfaction of the court, that it was made freely and voluntarily. The reasons why th-is practice has developed into rule of law, so deep rooted in our legal system are obvious".

Yukarıdaki alıntıya göre, bir -itirafın, bu itirafı yapan kişi aleyhine kabulü, sadece, bu itirafın serbest iradeyle ve gönüllü olarak yapıldığının mahkemeyi tatmin edecek şekilde pozitif olarak ispatı halinde mümkündür.
Öte taraftan aynı kararda (supra, s.225), Avrupa İnsan Hakları S-özleşmesi'nin Kıbrıs İç Hukukunun bir parçası olduğuna değinilerek, polise yapılan bir beyanın her detayının incelenerek, konunun kötüye kullanılmadığının görülmesinin gerektiği, şüpheli beyanların reddedilmesinin hukuk devletinin korunması acısından elze-m olduğu vurgulanmaktadır (Ayrıca bkz: Criminal Procedure In Cyprus - Loizou - Pikis, s.142).

Mahkeme,- bir itirafın gönüllü ve serbest irade ile yapılıp yapılmadığı hususunu tezekkür ederken, diğer faktörler yanında, beyanı yapan şahsın polis gözetiminde ne kadar süre ile tutulduğu hususunu ve sanığın tabi olduğu sorgulanmanın boyutunu da göz önüne almalıd-ır (Ayrıca bkz: Regina v. Georghios Sfongaras supra s.119,120, Criminal Procedure In Cyprus - Loizou - Pikis s.142). Bu bağlamda itirafın, sanığın polis gözetiminde hatırı sayılır bir süre, diğer bir anlatımla, uzun bir süre tutuklu olması sonrasında yapıl-ıp yapılmadığına dikkat etmek gerekmektedir.
Yukarıda ifade edilenlerle ilgili olarak, Regina v. Georghios Sfongaras kararında (supra s.119-120) şöyle denmektedir:
"It is a duty of all Courts which are called upon to consider whether a confession was free- and voluntary to take into consideration, among other things, these to factors: How long had the person making the statement been kept in police custody and to what extent was he subjected to questioning. As was said by this court in Houssein Kizil v. R- 19 CLR 162 " we would like to invite the attention of all trial Courts in the Colony to these confessions by accused persons after being in custody for a considerable time."....

-Yukarıdakilere ilâveten, bir itiraf veya beyan, sorgulama tabiatlı tahkikatın sonucu elde edilmişse geçersizdir. Bunun nedeni de böyle bir sorgulamanın, kişinin kendi gönlü ile ifade vermesi ile uyumlu olmadığıdır (Ayrıca bkz: R v. Rustem Seid Aly, 11 CLR -s.50, Criminal Procedure In Cyprus - Loizou - Pikis, s.142).
Bir beyanın baskı, şiddet ve zulüm altında verilip verilmediğiyle ilgili karar verirken hangi olgulara dikkat edileceği hususunda, bu bağlamdaki sorgulamanın süresi, arka arkaya yapılan görüşm-eler, tutuklunun yaşı ve zanlının karakteri gibi göz önüne alınması gereken olgular hakkında Criminal Procedure In Cyprus, supra, s.142'de şöyle denmektedir:

"In determining whether a statement is the product of oppression, The Court must have regard to -the following facts: a) the period of questioning: b) succesive interview c) the age of the prisioner d) the character of suspect"

Gönüllü İfadeler / Gönüllü İtiraflar ve Hakim Kaideleri ile ilgili Yüksek Mahkemenin içtihatlarına göz attığımızda (Ayrıca- bkz:Ceza/İstinaf 9/1972, Ceza/İstinaf 5/74, Yargıtay/Ceza 52/1983 D.2/1984, Yargıtay/Ceza 21/1985 D.15/1987, Yargıtay/Ceza 3/1994 D.2/1994, Yargıtay/Ceza 30/06 D. 10/2008, Yargıtay/Ceza 19-20-22-23/2010 D.5/2011, Yargıtay/Ceza 68,69,70,71,72,73/2010 D.1/2-012) yukarıda atıfta bulunulan İngiliz ve Kıbrıs Hukukundaki içtihatların takip edildiği görülmektedir.

Nitekim 5/74 sayılı Ceza/İstinaf'ta Gönüllü İfadeler ve ayrıca Hakim Kaideleri ile ilgili şöyle denmiştir:

"Herhangi bir ifadenin şahadet olarak mahk-eme tarafından kabul edilmesi için, böyle bir ifadenin, ifadeyi veren şahıs tarafından gönüllü olarak, yetki sahibi herhangi bir şahıs tarafından herhangi bir yardım vaadi ( Promise of favour) yapılmadan veya böyle bir ifadenin verilmesini teşvik için ye-tki sahibi herhangi bir şahıs tarafından herhangi bir baskı veya korku kullanılmadan yapılması gerekir. Eğer ifadeyi veren şahsa böyle bir ifadeyi vermesi için yetki sahibi herhangi bir şahıs tarafından herhangi bir yardım vaadinde bulunulmuşsa veya bask-ı, korku kullanılmışsa, böyle bir ifade gönüllü olarak verilmiş sayılmaz ve şahadet olarak kabul edilmez. Hakim Kaidelerine uyulmadığı hallerde mahkemeler verilen ifadenin gönüllü olup olmadığı hususunu tezekkür ederken uyumsuzluğu ve tüm ahval ve şeria-tı nazari itibara alarak, verilen ifadenin gönüllü olmadığı kararına varabilir. Mamafih, mahkeme, Hakim Kaidelerine uyulmamakla beraber, verilen ifadenin gönüllü olduğuna, herhangi bir yardım vaadinde bulunulmadan veya herhangi bir korku ve baskı kullanılm-adan yapıldığına kanaat getirirse, ifadeyi şahadet olarak kabul edebilir. Başka bir deyimle verilen ifade sadece Hakim Kaidelerine uymamazlıktan dolayı mutlaka reddolunması gerekmez. Esas kriter, ifadenin gönüllü olması, herhangi
bir yardım vaadi yapılm-aması ve baskı ve korku kullanılmamasıdır. Hakim Kaidelerine uyulmaması halinde verilen ifadenin gönüllü olmadığı kanaatine varılabilir ve
bu husus mahkemenin salt yetkisi dahilindedir."

Özetle, bir itirafın gönüllü olarak alınmış bir itiraf olduğunu- kanıtlama yükümlülüğü, itirafı ibraz etmek isteyen iddia makamına aittir. İddia makamı itirafın gönüllü olarak alındığını makul şüpheden ari bir şekilde ispat etmekle yükümlüdür. Sanığın itirafının gönüllü olmadığını kanıtlama yükümlülüğü yoktur. Ancak s-anık, itirafın gönüllü verilmediği şüphesini yaratması halinde, mahkeme itirafın ibrazına izin vermeyebilir, böyle bir itirafı geçerli bir şahadet olarak kabul etmeyebilir.
Herhangi bir itirafın mahkeme tarafından kabul edilmesi için, böyle bir itiraf-ı alan şahıs tarafından herhangi bir yardım vaadi ile yapılmaması veya böyle bir itirafın verilmesini teşvik için yetki sahibi bir şahıs tarafından herhangi bir baskı, korku ve şiddet kullanılmadan yapılması gerekir. Eğer itirafı yapan şahsa itirafı ya-pması için herhangi bir şiddet, korku, baskı kullanılmışsa, böyle bir itiraf gönüllü olarak verilmiş sayılmaz ve şahadet olarak kabul edilemez.

Yukarıda belirtilenlere ilâveten, bir itiraf, Fasıl 155 Ceza Muhakemeleri Usulü Yasası'nın 8.madde-si uyarınca, 1930 yılından beri, ancak 1964 yılından önce, İngiltere'de uygulanmakta olan Hakim Kaidelerine uygun olarak alınmalıdır.
Ancak verilen itiraf sadece Hakim Kaidelerine uyulmadan yapılsa dahi bu, itirafın reddini gerektirmez. Esas ölçüt, iti-rafın gönüllü olması,itirafın yardım vaadi yapılmadan, baskı ve korku kullanılmadan yapılmasıdır.Hakim Kaidelerine uyulmadan yapılan bir itirafı kabul etmek mahkemenin adli takdirindedir (Bkz:Yargıtay/Ceza 21/85 D.15/87,
Ceza/İstinaf 5/74).

Öte tara-ftan, Kıbrıs Hukukunda, Hakim Kaidelerine aykırılık nedeniyle itirafı reddetme hakkında ilgili yargıcın takdir hakkı olduğu hususundaki içtihatları irdelediğimizde, Kokinos (supra), Ioannides (supra) ve Michael Antoniou Petri v.The Police (1968) 2 CLR s.40- kararları yanında, Andreas AZİNAS and Another v. The Police (1981) CLR Part 2 (Criminal) (s.9 - s. 142) kararını da anımsamakta yarar mevcuttur.

Andreas AZİNAS kararında 1981 CLR (2) sayfa 60'da Hakim Kaidelerinin ihlâli ile ilgili şöyle denmektedir:
"-But in any event, with that weighty judicial pronouncement in mind, and assuming that in the present case there was
a violation of Judges Rules such violation does not automatically make a statement not admissible, but it
grants to the Court the discreti-onary power to decide
whether to accept or to dismiss the said statement".

Yukarıdaki alıntıya göre, Hakim Kaidelerinin ihlâ-li, otomatik olarak yapılan beyanı geçersiz kılmaz. Ancak mahkemeye konu beyanı kabul edip etmemede takdir yetkisi verir.

Hakim Kaideleri uygulama kuralları olup, bu kurallar ile güdülen başlıca amaç, ifade alınmasında polise yol göstermektir. Bu kur-alların ihlâli, itirafın reddini otomatik

olarak haklı kılacak anlamı taşımamakta, sadece, bu kurallara aykırı alınan itirafı reddetmek için mahkemeye bir takdir hakkı vermektedir (Bkz:R v. Voisin (1918) I K.B. s.531, Criminal Procedure in Cyprus,sup-ra,s.135).

Bu aşamada, yukarıdaki genel prensipler bağlamında, Alt Mahkemenin kararını değerlendirelim. Şöyle ki:

Alt Mahkeme huzurundaki meselenin Tahkikat Memuru İddia Makamı Tanığı No.1 Müfettiş/Muavini Eren Gözügüzel'in şahadetine göre, Sanık Gir-ne'de meydana gelen soygun ve ev açma meseleleri ile ilgili olarak, 3.7.2012 tarihinde tutuklanmıştır. Bu olgu ihtilafsızdır.

M/Mv Eren Gözügüzel şahadetinde, 4.7.2012 tarihinde Sanıktan alınan parmak izi ile olay mahallinden alınan parmak izinin uyuşt-uğu bilgisi üzerine, Sanığı tutukluluktan çıkarıp yasal ihtar altında izahat istediğinde, Sanığın cevaben "hatırlamıyorum evi gösterin söyleyeyim" demesi üzerine Başmüfettiş Tarkan Kızıltuğ, Poli Memuru Üzeyir Koçer, Polis Memuru Burak Ekinci ve kendisinde-n oluşan bir polis ekibinin, Sanığı, Ozanköy'deki olay mahalli eve götürdüklerini, Sanığın kendisine hitaben, "evet bu eve girdim" demesi üzerine, Sanığa yasal ihtarda bulunduğunu, Sanığın bahçe duvarını göstererek "tenhaydı, duvarın oradan atlayıp girdim"- dediğini, akabinde Adli Şubeye dönüldüğünde, Sanığın, "abi bunu da anlatayım yaz, zaten olan oldu" dediğini, yasal ihtara karşılık Sanığın, "yaz bitsin, yapacak birşey yok" dediğini belirterek, Sanığın gönüllü ifadesini, kanuni ihtar altında, saat 17.50- -18.34 saatleri arasında temin ettiğini ifade etmiştir.
M/Mv Eren Gözügüzel'in şahadetine göre, Ozanköy'deki olay mahalli evin görülmesinden sonra, Adli Şubeye gelindiğinde, huzurda bulunan Sanığın gönüllü ifade vermek istediğini söylemesi üzerine, kendisi-ne yasal ihtarda bulunmuş ve Sanığın bu arzusunu yenilemesi üzerine, kanuni ihtar altında Sanığın ifadesini, P/M Tolga Erol'un da huzurda bulunduğu esnada almıştır. İfadenin alımının hemen akabinde, Sanık doktor kontrolünden geçirilmiştir. Adli Şubeye geri- dönülmüş ve Sanık hücreye yerleştirilmiştir. Bu süreçte hiç kimse, Sanığa, baskı,darp ve şiddet uygulamış değildir.

İddia Makamı Tanıkları P/M Tolga Erol ve P/M Üzeyir Kürşat Koçer ve Başmüfettiş Tarkan Kızıltuğ'un şahadetleri de M/Mv Eren Gözügüzel'in -şahadetleri ile aynı yöndedir.

4.7.2012 tarihinde, Girne Akçiçek Hastanesinde acil doktoru olarak görev yapan Dr. Hüseyin Tekerek ise şahadetinde, 4.7.2012 tarihinde, Sanığı acil serviste muayene ettiğini ve bu bağlamda Sanıkta darp ve cebir izine rastla-madığını belirterek, tanzim ettiği tıbbi raporu Emare No. 3 olarak Mahkemeye sunmuştur.

Sanık ise yeminli şahadetinde, yukarıdaki süreçte darp, cebir ve şiddete uğradığını iddia etmiştir.

Alt Mahkeme ise duruşma içinde duruşma sonucunda verdiği Ara Ka-rarında, Müdafaa Avukatının, 4/7/2012 tarihinde Sanığa yapıldığı iddia edilen baskı, şiddet, dayak ve işkence iddiaları ile ilgili olarak bazı İddia Makamı tanıklarını istintak ederken, iddia doğrultusunda soru tevcih etmediği gibi, Müdafaa Avukatının itir-azında ortaya koyduğu bu iddiaların Sanığın yeminli şahadetindeki iddialarla esasa ilişkin çelişki arz ettiğini göz önüne alarak, Sanığın yeminli şahadetine itibar etmediğini belirtmiştir.

Alt Mahkeme, yukarıdakilere ilâveten kararında, Müdafaa Avukatın-ın, Sanığın olay mahallinden polis merkezine gelirken, Başmüfettiş Tarkan Kızıltuğ ve P/M Üzeyir Kürşat Koçer tarafından el ile dövülmek sureti ile darbedildiğini, Adli Şubede ise M/Mv Eren Gözügüzel, P/M Tolga Erol ve P/M Üzeyir Koçer tarafından tokatla-ndığını iddia etmesine karşın, Sanığın yeminli şahadetinde, Adli Şubede Ali Çavuş'un kendisine tokat vurduğunu, ifadeyi vermesinden 2-3 gün sonra da Girne Polis Müdürlüğü hücrelerinde bulunduğu sırada Halil Mısırlı tarafından dövüldüğünü iddia ettiğini vu-rgulayarak, Sanığın Ali Çavuş ve Halil Mısırlı tarafından da dövüldüğü iddialarının Müdafaa Avukatı tarafından itiraz esnasında ortaya konmadığı gibi, İddia Makamı tanıklarına, istintak esnasında da bu hususta soru yöneltilmiş olmadığını ve dolayısıyla bu -tanıklara bu konuda cevap verme fırsatı verilmediğini, bu hususun Sanığın ileri sürdüğü iddiaların kıymetini büyük ölçüde zayıflattığını belirterek, Sanığın iddialarını destekleyecek sair muteber şahadetin yokluğunu da göz önüne alarak, Sanığın iddialarına- itibar etmemiştir.

Alt Mahkeme, kararında ayrıca, İddia Makamı Tanığı No.4 Dr. Hüseyin Tekerek'in, Sanığın 4.7.2012 tarihinde saat
18.50 - 19.16 raddelerinde Girne Akçiçek Hastanesinde bulunduğuna ve adı geçen Tanık tarafından genel muayenesinin yapıld-ığına ve Sanıkta darp ve cebir izine rastlanmadığına ilişkin şahadetine ve bu doğrultuda tanzim edilen rapora itibar ettiğini belirterek, polis tanıkların şahadetinin İddia Makamı Tanığı No.4 Dr.Hüseyin Tekerek'in şahadetiyle ve tanzim ettiği duruşma içind-e duruşma maksatları açısından Emare No.3 olarak ibraz edilen tıbbi rapor ile teyit edildiği kanaatine varmıştır.

Alt Mahkeme, İddia Makamının polis tanıklarının tarafsız tanık olarak addedilemeyeceği hususunda kendi kendini ikaz ettikten sonra, polis -tanıkların şahadetlerinin birbiri ile uyumlu olduğunu, şahadet ve istintaklarının esasa ilişkin çelişki arz etmediğini göz önüne alarak,ay