(4721 S. K. m. 1) (213 S. K. m. 272, 327) (193 S. K. Mük. m. 120)

İSTEMİN ÖZETİ: 2014 yılı işlemleri incelenen davacı şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuyla, ilgili yılda ''özel maliyetler'' hesabında yer alan harcamalara yüksek oranda amortisman uygulanmak suretiyle fazla gider yazıldığının tespit edildiğinden söz edilerek, adına re'sen salınan kurumlar vergisi, 2014/10-12'nci dönem geçici vergi ve bu vergiler üzerinden tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılarak kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemiyle açılan davada, dava konusu uyuşmazlıkta faaliyette bulunduğu taşınmazda kiracı konumunda olan davacı şirketin, kurumsal kimlik (akaryakıt istasyonu standartlarında) giydirmeleri için 2013 yılında 600.300,00 TL tutarındaki mal ve hizmet alımını özel maliyet bedeli olarak aktifleştirdiği sabit olup davalı idarece yapılan incelemede de yapılan masrafların özel maliyet bedeli kapsamında değerlendirilmesi karşısında, taraflar arasında özel maliyet bedeli amortismanı hususunda ihtilaf bulunmadığı sonucuna ulaşıldığı, somut uyuşmazlıkta, taraflar arasındaki ihtilaf özel maliyet bedeli kapsamında aktifleştirilen bu giderlerin itfa usul ve süresine ilişkin olarak değerlendirildiği ve incelemenin bu kapsamda yapıldığı, bu hususun değerlendirilebilmesi için ise öncelikle davacı tarafından akdedilen bayilik sözleşmesinin hukuki mahiyetinin irdelenmesi gerektiği, bu çerçevede "işletme hakkı" kavramı mevcut bir işletmeyi kazanç sağlamak üzere işletme hakkını ifade etmekte olup, "işletme hakkı devri"de bir ticari işletmeyi işletme hakkına sahip olan kişinin, bu hakkını kural olarak bir sözleşme ile bir başkasına devretmesini ifade ettiği, "bayilik sözleşmesi" ise, üreticinin malların tamamını veya bir kısmını belirli bir bölgede satmak üzere bayiye göndermeyi, buna karşılık olarak bayinin de üreticinin dağıtım ağına dahil olarak sözleşme konusu mal veya hizmeti kendi adına ve hesabına satmak ve bu mal ile hizmetlerin sürümünü arttıracak faaliyetlerde bulunmak yükümlülüğünü üstlendiği, atipik sözleşme olarak ifade edilebileceği, bayilik sözleşmesi, satım sözleşmesi, vekalet sözleşmesi, acentelik sözleşmesi ve franchise sözleşmeleri ile bir kısım benzerlikler göstermekle birlikte, kira sözleşmesi veya işletme hakkı ile bağdaştırılmasının mümkün bulunmadığı, zira bayilik sözleşmesinin atipik sözleşmeler içinde yer alması ve Kanun'da ayrıca düzenlenmemiş bulunması nedeniyle bu sözleşmelere öncelikle iyiniyet kuralları ve Borçlar Kanunu'nun genel hükümlerinin uygulanması gerektiği, hüküm bulunmayan hallerde de Türk Medeni Kanunu'nun 1'inci maddesi hükmü gereği kıyasen Borçlar Kanunu'nun özel hükümleri ile acenteye ilişkin hükümlerinin uygulanması gerektiği, yukarıda belirtilen sözleşme tiplerine göre dosyanın incelenmesinde, davacı tarafından kiraya veren ....... ile akdedilen Karşıyaka 2. Noterliği'nin 21.04.2008 tarih 17049 yevmiye no'lu kira sözleşmesine göre Muğla İli, Bodrum İlçesi, ....... Beldesi, ....... Mevkii, 43 parselde kayıtlı üzerinde benzin istasyonu bulunan taşınmazın 01.02.2008 başlangıç tarihinden itibaren 15 yıllığına ....... akaryakıt istasyonu olarak kullanılmak üzere davacıya kiralandığı, yine dosya içerisinde mevcut davacı ile ....... A.Ş. arasında akdedilen 5 yıl süreli 17.01.2013 tarihli sözleşmenin ise mal tedarikine ilişkin bayilik sözleşmesinden ibaret olduğu görüldüğü, bu durumda, davacının ....... A.Ş. ile akdettiği bayilik sözleşmesinin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 272 ve 327'nci maddeleri kapsamında kira sözleşmesi veya işletme hakkı devri olarak nitelendirilmesinin hukuken mümkün bulunmaması karşısında, davacı tarafından 2008 yılından itibaren 15 yıllığına dava dışı .......'ndan kiralan petrol istasyonu üzerinde yürütülen faaliyete ilişkin kiralama müddeti içerisinde 2013 yılında yapılan özel maliyet bedelinin, geçerli kira sözleşmesine göre kiralanan taşınmazın kalan kira süresi olan 10 yıllık süre esas alınmak suretiyle eşit yüzdelerle %10 üzerinden itfa edilmesi gerektiğinden, yasada aranan şartları taşımayan kira sözleşmesi ya da işletme hakkı devri kapsamında değerlendirilmesi mümkün bulunmayan bayilik sözleşmesi süresi esas alınarak davacı tarafından fazladan ayrılan amortismanın reddi suretiyle yeniden düzenlenen beyannamelere göre davacı adına re'sen tarh olunan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinde hukuka aykırılık görülmediği, geçici vergi aslı yönünden, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120'nci maddesinin 3'üncü fıkrasında mahsup süresi geçtikten sonra kesinleşen geçici verginin terkin edileceği, ancak gecikme faizi ve ceza tahsil edileceği kuralına yer verildiğinden, mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmaması gerektiği, dava konusu vergi/ceza ihbarnamesinde ise terkin edilecek kurum geçici vergisinin aslına da yer verilmesi ve davacıya da bu şekilde tebliğ edilmesi karşısında dava konusu ihbarnamede yer alan geçici vergi aslında hukuka uyarlık görülmediği, davacı adına 2014 takvim yılına ilişkin tek kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi yukarıda yer verilen gerekçeyle Mahkememizce yerinde görüldüğünden aynı gerekçeyle 2014/10-12 dönemine ilişkin geçici vergi üzerinden kesilen dava konusu tek kat vergi ziyaı cezasında da hukuka aykırılık bulunmadığı, dava konusu vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümlerine göre arttırılan kısmı yönünden, Mahkeme kayıtlarına 12.11.2019 tarihinde giren davalı idare savunma dilekçesinde, vergi ziyaı cezalarının tekerrüre ilişkin kısmının 22.10.2019 tarihli 2019/2274 ve 2275 no'lu düzeltme fişleri ile kaldırıldığı ve anılan düzeltme fişlerinin aynı tarihte davacı daimi çalışanına tebliğ edildiğinin bildirildiği, dilekçe ekinde buna ilişkin düzeltme fişlerine yer verildiği, bu durumda, dava konusu vergi ziyaı cezalarının tekerrüre ilişkin kısmının davalı idarece 22.10.2019 tarihli düzeltme fişleriyle kaldırılması karşısında tekerrüre ilişkin kısım yönünden konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer bulunmadığı gerekçesiyle vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2014/10-12'nci dönem aslı aranmayan geçici vergi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasına karşı açılan davanın reddine, geçici verginin kaldırılmasına, vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümlerince artırılan kısımları hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar veren Muğla Vergi Mahkemesi'nin 26/12/2019 tarih ve E:2019/686, K:2019/909 sayılı kararının davacı, aktifleştirilerek itfa edilen harcamaların özel maliyet bedeli niteliğinde olmadığı, bu hesapta yer almasının zorunluluktan kaynaklandığı, özel maliyet bedeli niteliğinde olmayan harcamalar için 5 yıl süre ile amortisman uygulanmasında yasaya aykırılık bulunmadığını ileri sürerek redde ilişkin kısmının, davalı İdare, yapılan tarhiyatın usul ve yasaya uygun olduğunu ileri sürerek kabule ilişkin kısmının kaldırılmasını ve davanın davacı tarafça kabulüne, davalı idarece reddine karar verilmesi istenilmektedir.

SAVUNMANIN ÖZETİ: Taraflarca savunma verilmemiştir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren İzmir Bölge İdare Mahkemesi 1.Vergi Dava Dairesi'nce gereği görüşüld