(213 S. K. m. 30, 72, 74, 75, 113, 114) (2577 S. K. m. 45, 46) (3065 S. K. m. 29)

İSTEMİN ÖZETİ: Davacı tarafından, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu 30/6 maddesi gereğince tutulması zorunlu olan defterlerin ve verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığından bahisle alınan takdir komisyonu kararlarına istinaden tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan bir buçuk kat vergi ziyaı cezalı 2010/6 dönemi katma değer vergisi tarhiyatının iptali istemiyle açılan davanın "zamanaşımı süresinin dolmasına az çok az bir süre kala sırf zamanaşımını durdurmak maksadıyla takdire sevk işleminin yapıldığı ve tarhiyatın dayanağının aslında zamanaşımı süresinin dolmasından sonra düzenlenen vergi tekniği olduğu, dolayısıyla dava konusu cezalı vergilerin zamanaşımına uğradığı" gerekçesiyle kabulüne karar veren İstanbul 8. Vergi Mahkemesi'nin 20/04/2017 tarih ve E:2016/1882, K:2017/869 Sayılı kararına karşı yapılan istinaf başvurusunu aynı hukuksal gerekçe ve nedenlerle reddeden İstanbul Bölge İdare Mahkemesi 3. Vergi Dava Dairesinin 25.01.2018 gün ve E:2017/4974, K:2018/163 Sayılı kararının Danıştay 4. Dairenin 29.01.2019 gün ve E:2018/3885, K:2019/674 Sayılı kararıyla bozulması üzerine Dairemizce verilen 26/06/2019 tarih ve E:2019/1913, K:2019/2459 Sayılı ısrar kararının Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 19/02/2020 tarih ve E:2019/1377, K:2020/106 Sayılı kararıyla bozulması üzerine yeniden karar verilmek üzere dosyanın esas kaydına alınmasından ibarettir.

SAVUNMANIN ÖZETİ: İstinaf talebinin reddi ile kararın onanması gerektiği savunulmaktadır.

Hüküm veren İstanbul Üçüncü Vergi Dava Dairesince, İstanbul 8. Vergi Mahkemesi'nin 20/04/2017 tarih ve E:2016/1882, K:2017/869 Sayılı kararına karşı davalı idarece yapılan istinaf başvurusunu reddeden Dairemiz 25/01/2018 gün ve E:2017/4974, K:2018/163 Sayılı kararının, Danıştay 4. Dairesi'nin 29/01/2019 gün ve E:2018/3885, K:2019/674 Sayılı kararıyla, Dairemiz 26/06/2019 gün ve E:2019/1913, K:2019/2459 Sayılı Israr, İstinaf Başvurusu Ret kararının ise Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 19/02/2020 gün ve E:2019/1377, K:2020/106 Sayılı kararıyla bozulması üzerine Dairemize intikal eden dava dosyası yeniden incelendi, bozma kararı uyarınca işin gereği görüşüldü:

KARAR: İstinaf, davacı adına 2010 vergilendirme yılında bir kısım alışlarını sahte fatura kullanmak suretiyle belgelendirdiğinden bahisle 07.01.2016 tarih ve 2016-A-4537/1 Sayılı Vergi Tekniği Raporu done alınarak düzenlenen 04/05/2016 tarih ve 317 Sayılı Takdir Komisyonu Kararı uyarınca re'sen tarh olunan 2010/6 dönemine ilişkin tekerrür artırımlı bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatının kaldırılması istemiyle açılan davanın, yukarıda özetlenen gerekçeyle, kabulü yönündeki ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması istemine ilişkindir.

2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 1.fıkrasında, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine başvurulabileceği, 2.fıkrasında, istinafın, temyizin şekli ve usullerine tabi olduğu, 3. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararının hukuka uygun bulursa istinaf başvurusunun reddine karar vereceği, karardaki maddi yanlışlıkların düzeltilmesi mümkünse gerekli düzeltmeyi yaparak aynı kararı vereceği, 4. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulmadığı takdirde istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vereceği, bu halde bölge idare mahkemesinin işin esası hakkında yeniden bir karar vereceği, 6. fıkrasında ise, bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararları kesindir hükümleri yer almaktadır.

213 Sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 113. maddesinde, zamanaşımı, süre geçmesi suretiyle vergi alacağının kalkması olarak tanımlanmıştır.

Anılan Kanun'un 114. maddesinin ikinci fıkrasının zamanaşımının durma süresinin belirsizliğinin Anayasa'nın 2. maddesinde yer alan hukuk devleti ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesi'nin 15/10/2009 tarihli ve E:2006/124, K:2009/146 Sayılı kararı ile iptal edilmesinden sonra 23/7/2010 tarihli ve 6009 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle yeniden düzenlenen ve 1/7/2010 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe giren halinde "Şu kadar ki, vergi dairesince matrah takdiri için takdir komisyonuna başvurulması zamanaşımını durdurur. Duran zamanaşımı mezkur komisyon kararının vergi dairesine tevdiini takip eden günden itibaren işlemeye devam eder. Ancak işlemeyen süre her hâl ve takdirde bir yıldan fazla olamaz." düzenlemesine yer verilmiştir.

Kanun'un 30. maddesinin birinci fıkrasında "Resen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanunî ölçülere dayanılarak tespitine imkân bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunmasıdır. İnceleme raporunda bu maddeye göre belirlenen matrah veya matrah farkı resen takdir olunmuş sayılır." hükmü yer almaktadır.

213 Kanun'un 72 ila 75. maddelerinde takdir komisyonunun kuruluşu, üyelerin seçilmesi, görev ve yetkileri sayılmış, aynı Kanun'un 31. maddesinde, takdir komisyonunca belli edilen matrah veya matrah kısmının takdir kararına bağlanacağı belirtilmiştir.

Anılan Kanun'un 74. maddesinin "a" işaretli fıkrasında ise, takdir komisyonlarının maddede sayılan görevlerini yaparken takdir sebeplerinin bulunup bulunmadığını inceleyemeyeceği, yalnız hatalı gördüğü işlemlerde ilgili vergi dairesini yazı ile ikaz etmeye mecbur olduğu hükme bağlanmıştır.</