(2577 S. K. m. 45) (213 S. K. m. 9, 30, 72, 74, 75)

İSTEMİN ÖZETİ: Davacı vekili tarafından, müvekkil adına, hakkında, sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği bir kısım komisyon gelirini beyan dışı bıraktığı yönünde düzenlenen vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararlarına istinaden, 2013 yılı 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ve 9 dönemleri için resen üç kat vergi ziyaı cezalı olarak salınan KDV tarhiyatlarını ihtiva eden ihbarnamelerin iptali istemiyle açılan davanın"...dönem matrahlarının takdiri amacıyla önce takdir komisyonuna sevk edilen davacı hakkında, daha sonra, sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği bir kısım komisyon gelirini beyan dışı bıraktığı yönünde tespitler içeren vergi tekniği raporu düzenlenmek ve bu rapor takdir komisyonu kararlarına done alınmak suretiyle, vergi incelemesi ve matrah takdirine ilişkin iki vergilendirme usulünün birleştirilerek uygulanması neticesinde gerçekleştirilen cezalı tarhiyatın, vergilendirme usulüne aykırı bulunduğundan hukuka uygun olmadığı, takdir komisyonu kararında teknik raporun bir done olarak kabul edildiği düşlünülebilir veya ileri sürülübilir ise de, bu düşüncenin geçerli olabilmesi için teknik raporun ilgili takdir komisyonu kararlarında tartışılması, rapordaki tespit ve rakamların doğru ve yanlışlığının test edilmesi, matraha esas alınan sahte fatura gelirleri ile bunun tabi olduğu KDV vs. gibi hesaplamaların açıkça yapılması ve takdir komisyonunun iradesinin tartışmasız olarak karara yansıtılması gerektiği, bu itibarla, yukarıda değinilen usul izlenerek hesapları incelenen davacı adına takdir komisyonu kararlarına dayalı olarak yapılan cezalı tarhiyatta yasal isabet ve hukuka uyarlık görülmediği.." gerekçesiyle kabulüne karar veren Bursa 1. Vergi Mahkemesi'nin 11/09/2019 tarih ve E:2018/1337, K:2019/959 Sayılı kararının, davalı idare vekili tarafından, davacının 2013 yılı hesaplarının sahte belge düzenleme fiili yönünden incelendiği, 4.4.2017 gün ve 2017-A-47/1 Sayılı vergi tekniği raporunun tanzim edildiği, burada da davacının 2013 yılından itibaren düzenlediği tüm faturaların gerçek bir mal ve hizmet teslimine dayanmayan komisyon karşılığı düzenlenen sahte faturalar olduğunun tespit edildiği, buna dayalı olarak da sahte fatura komisyon geliri ile ilgili olarak takdir komisyonuna sevk edildiği, belirlenen matrahlar üzerinden cezalı tarhiyatların yapıldığı, yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek, istinaf yoluyla kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istenilmektedir.

CEVAP DİLEKÇESİNİN ÖZETİ: Cevap dilekçesi verilmemiştir.

Hüküm veren İstanbul Bölge İdare Mahkemesi İkinci Vergi Dava Dairesi'nce, dosyadaki belgeler incelenip istinaf başvurusu hakkında gereği görüşüldü:

KARAR: İstinaf başvurusu, davacı vekili tarafından, müvekkil adına, hakkında, sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği bir kısım komisyon gelirini beyan dışı bıraktığı yönünde düzenlenen vergi tekniği raporunu done alan takdir komisyonu kararlarına istinaden, 2013 yılı 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 ve 9 dönemleri için resen üç kat vergi ziyaı cezalı olarak salınan KDV tarhiyatlarını ihtiva eden ihbarnamelerin iptali istemiyle açılan davanın kabulüne karar veren İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemine ilişkindir.

2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 1.fıkrasında, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine başvurulabileceği, 3. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararının hukuka uygun bulursa istinaf başvurusunun reddine karar vereceği, karardaki maddi yanlışlıkların düzeltilmesi mümkünse gerekli düzeltmeyi yaparak aynı kararı vereceği, 4. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulmadığı takdirde istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vereceği, bu halde bölge idare mahkemesinin işin esası hakkında yeniden bir karar vereceği, 6. fıkrasında ise, bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu hükümleri yer almaktadır.

213 Sayılı Kanun'un 30. maddesinin birinci fıkrasında "Resen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanunî ölçülere dayanılarak tespitine imkân bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunmasıdır. İnceleme raporunda bu maddeye göre belirlenen matrah veya matrah farkı resen takdir olunmuş sayılır." hükmü yer almaktadır.

Aynı Kanun'un 72 ila 75. maddelerinde takdir komisyonunun kuruluşu, üyelerin seçilmesi, görev ve yetkileri sayılmış, 31. maddesinde, takdir komisyonunca belli edilen matrah veya matrah kısmının takdir kararına bağlanacağı belirtilmiştir.

Anılan Kanun'un 74. maddesinin "a" işaretli fıkrasında ise, takdir komisyonlarının maddede sayılan görevlerini yaparken takdir sebeplerinin bulunup bulunmadığını inceleyemeyeceği, yalnız hatalı gördüğü işlemlerde ilgili vergi dairesini yazı ile ikaz etmeye mecbur olduğu hükme bağlanmıştır.

213 Sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 30. maddesinde sayılan re'sen vergi tarhını gerektiren sebeplerin varlığı halinde vergi inceleme elemanlarınca ilgili dönem matrahı re'sen takdir edilebileceği gibi takdir komisyonuna başvurularak da matrahın takdir edilmesi sağlanabilecektir. Anılan maddede sayılan hallerde matrahın takdir komisyonu tarafından takdir edilebileceği tartışmasız olup bu durumdaki bir mükellefin takdire sevk edilmesine ve düzenlenen inceleme raporlarının takdir komisyonunca done olarak kullanılmasına yasal bir engel bulunmamaktadır. Ayrıca Kanun'un 74. maddesindeki kuraldan takdir komisyonunun takdir nedenlerinin bulunup bulunmadığı hususunda bir inceleme yapamayacağı anlaşılmakla, istinaf istemine konu kararın gerekçesi yerinde görülmemiştir.

Öte yandan, 213 Sayılı Kanun'un 9. maddesinde, vergiyi doğuran olayın kanunlarla yasak edilmiş bulunmasının mükellefiyeti ve vergi sorumluluğunu kaldırmayacağı ifade edilmiş, 3065 Sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 1. maddesinde ise, Türkiye'de yapılan ticari, sınai, zirai faaliyet ve serbest meslek faaliyeti çerçevesinde yapılan teslim ve hizmetlerin katma değer vergisine tabi olduğu düzenlenmiştir.

Bu nedenlerle, olayda, takdir komisyonu kararının verildiği tarih itibarıyla resen tarh nedeninin bulunup bulunmadığı ve resen takdir edilen matrahın hukuka uygun olup olmadığı hususları da değerlendirilerek işin esası hakkında karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmakla, davacının, dava konusu dönemde düzenlediği faturaların, komisyon karşılığı düzenlenen sahte olup olmadığının tespiti, bunun içinse, öncelikle, hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun değerlendirilmesi önem arz etmektedir.

Davacı hakkında düzenlenen 04.04.2017 tarih ve 2017-A-47/1 Sayılı Vergi Tekniği Raporunda, davacının, Yıldırım/Bursa adresinde, atık ve hurda toptan ticareti ile uğraşmak üzere 01/12/2012'de tesis ettirdiği mükellefiyetinin 30/09/2013 tarihinde terk ettiği, 01/12/2012 tarihli işe başlama yoklamasında, 15 m2 işyerinin C. Ş.'e ait olduğu, başka adresteki 120 m2 deponun da C. Ş. 'e ait olduğu, davacının çalışanı bulunmadığı, faaliyet konusunun toptan plastik, tekstil, kağıt ticareti olduğu, işyerinde ikinci el büro malzemeleri ve 1 kantar bulunduğu, 02/10/2013 tarihli merkez adresi yoklamasında, adresin kapalı olduğu, 30/09/2013'de merkez ve depo işyeri adreslerini terk ettiği, P. K. adlı mükellefin, 2013/Mart-Ağustos dönemlerinde mükelleften 19,3 milyon TL alış yaptığı, bu satışın mükellefin bildirim formlarında bulunmadığı, adı geçen şahıs ile mükellefin muhasebecilerinin aynı, işe başlama ve terk tarihlerinin de yakın oldu