(2577 S. K. m. 45, 49) (213 S. K. m. 3, 9, 19, 30) (3065 S. K. m. 1, 2, 8, 9, 20, 27) (4760 S. K. m. 13) (Özel Tüketim Vergisi Genel Tebliği (Seri No: 1) 4. Mükellef Ve Vergi Sorumlusu)

İSTEMİN ÖZETİ: Davacı tarafından, bandrolsüz alkollü içki bulundurduğundan ve ilgili dönem beyannamelerini vermediğinden bahisle adına 2017/10 dönemi için yapılan KDV tarhiyatı, 2017/10 dönemi için yapılan ÖTV tarhiyatı, 2017/10-12 dönemi için yapılan geçici gelir vergisi tarhiyatı ve bunlar üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemiyle açılan davada, matrah takdirine ilişkin takdir komisyonu kararlarında belli tutarda matraha yer verilmesi haricinde vergiyi doğuran olayın varlığını ortaya koyacak ve araştırma/incelemeye dayalı olarak somut şekilde matrahı tespit edecek bir gerekçeye yer verilmediği, vergiyi doğuran olayı ve matrahın bulunuş şeklini ortaya koymaksızın belli tutarda matrahın takdir edilmesi suretiyle yapılan dava konusu cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar veren İstanbul 14. Vergi Mahkemesi'nin 30/04/2019 tarih ve E:2018/2021, K:2019/821 Sayılı kararına davalı idarece istinaf başvurusunda bulunularak, kararın hukuka uygun olmadığı, matrah takdirinin Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğü'nden alınan değerlendirme raporu esas alınarak yapıldığı, dava konusu işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istenilmektedir.

SAVUNMANIN ÖZETİ: Davacı tarafından istinaf dilekçesine cevap verilmemiştir.

Karar veren İstanbul Bölge İdare Mahkemesi Birinci Vergi Dava Dairesi'nce dosyadaki belgeler incelenip davalı idare tarafından yapılan istinaf başvurusu hakkında gereği görüşüldü:

KARAR: Dava, davacı tarafından, bandrolsüz alkollü içki bulundurduğundan ve ilgili dönem beyannamelerini vermediğinden bahisle adına 2017/10 dönemi için yapılan KDV tarhiyatı, 2017/10 dönemi için yapılan ÖTV tarhiyatı, 2017/10-12 dönemi için yapılan geçici gelir vergisi tarhiyatı ve bunlar üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemiyle açılmış olup, davalı idare tarafından, davanın kabulüne ilişkin Vergi Mahkemesi kararının istinaf yoluyla incelenerek kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istenilmektedir.

2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun ''İstinaf'' başlıklı 45. maddesinin 1. fıkrasında, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabileceği, 2. fıkrasında, istinafın, temyizin şekil ve usullerine tabi olduğu, 3. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulursa istinaf başvurusunun reddine karar vereceği, 4. fıkrasında, bölge idare mahkemesinin, ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulmadığı takdirde istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar vereceği, bu hâlde bölge idare mahkemesinin işin esası hakkında yeniden bir karar vereceği düzenlemelerine yer verilmiştir. Aynı Yasanın ''Temyiz incelemesi üzerine verilecek kararlar'' başlıklı 49. maddesinin 2. fıkrasında ise, ''görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması, hukuka aykırı karar verilmesi, usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksiklikler bulunması'' bozma nedenleri olarak belirlenmiş bulunmaktadır.

213 Sayılı Vergi Usul Kanununun, vergi kanunlarının uygulanması ve ispatı ile ilgili 3.maddesinin (A) bölümünde, vergi kanunlarının lafzı ve ruhu ile hüküm ifade edeceği, lafzın açık olmadığı hallerde vergi kanunlarının hükümleri, konuluşundaki maksat, hükümlerin kanun yapısındaki yeri ve diğer maddelerle olan bağlantısı göz önüne tutularak uygulanacağı, (B) bölümünde de, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan veya olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde, ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait olacağı belirtilmiştir.

Aynı Yasanın 9. maddesinde, mükellefiyet ve vergi sorumluluğu için kanuni ehliyetin şart olmadığı, vergiyi doğuran olayın Kanunlarla yasak edilmiş olmasının mükellefiyet ve vergi sorumluluğunu kaldırmayacağı, 19. maddesinde ise, vergi alacağının, vergi kanunlarının vergiyi bağladıkları olayın vukuu veya hukuki durumun tekemmülü ile doğacağı düzenlenmiştir.

Anılan Yasanın, 30. maddesinde ise, resen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde, takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunması şeklinde tarif edilmiştir.

3065 Sayılı Katma Değer Vergisi Kanununun 1/1'inci maddesinde Türkiye'de yapılan ticari, sınai, zirai faaliyet ve serbest meslek faaliyeti çerçevesinde yapılan teslim ve hizmetlerin katma değer vergisine tabi olduğu, 2. maddesinin 1. fıkrasında teslimin, bir mal üzerindeki tasarruf hakkının malik veya onun adına hareket edenlerce, alıcıya veya adına hareket edenlere devredilmesi olduğu, bir malın alıcı veya onun adına hareket edenlerin gösterdiği yere veya kişilere tevdiinin teslim hükmünde olduğu, malın alıcıya veya onun adına hareket edenlere gönderilmesi halinde, malın nakliyesinin başlatılması veya nakliyeci veya sürücüye tevdi edilmesi de mal teslimi olduğu, 8. maddesinde mal teslimi ve hizmet ifası hallerinde bu işleri yapanların katma değer vergisinin mükellefi oldukları, 9. maddesinin 2. fıkrasında fiili ya da kaydi envanter sırasında belgesiz mal bulundurulduğu veya belgesiz hizmet satın alındığının tespiti halinde, bu alışlar nedeniyle ziyaa uğratılan katma değer vergisinin, belgesiz mal bulu