Υπόθεση T-140/08

Ferrero SpA

κατά

Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ)

«Κοινοτικό σήμα – Διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας – Εικονιστικό κοινοτικό σήμα TiMi KiNDERJOGHURT – Προγενέστερο λεκτικό σήμα KINDER – Σχετικός λόγος απαραδέκτου – Απουσία ομοιότητας μεταξύ των σημείων – Διαδικασία προγενέστερης ανακοπής – Απουσία δεδικασμένου – Άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, παράγραφος 5, και άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 [νυν άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, παράγραφος 5, και άρθρο 53, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού (ΕΚ) 207/2009]»

Περίληψη της αποφάσεως

1. Κοινοτικό σήμα – Παραίτηση, έκπτωση και ακυρότητα – Αίτηση κηρύξεως ακυρότητας – Σχέση μεταξύ τελικής αποφάσεως επί ανακοπής και αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας – Δεδικασμένο – Έκταση

(Κανονισμός 40/94 του Συμβουλίου, άρθρα 52 § 4 και 96 § 2)

2. Κοινοτικό σήμα – Ορισμός και κτήση του κοινοτικού σήματος – Σχετικοί λόγοι απαραδέκτου – Ανακοπή του δικαιούχου πανομοιότυπου ή παρόμοιου προγενεστέρου σήματος που χαίρει φήμης – Προστασία του προγενεστέρου σήματος που χαίρει φήμης εκτεινόμενη και σε μη παρόμοια προϊόντα ή υπηρεσίες

(Κανονισμός 40/94 του Συμβουλίου, άρθρο 8 § 5)

3. Κοινοτικό σήμα – Παραίτηση, έκπτωση και ακυρότητα – Λόγοι σχετικής ακυρότητας – Καταχώριση αντίθετη προς το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94

(Κανονισμός 40/94 του Συμβουλίου, άρθρα 8 § 5 και 52 § 1, στοιχείο α΄)

1. Η αρχή του δεδικασμένου, που απαγορεύει την αμφισβήτηση του απρόσβλητου χαρακτήρα μιας δικαστικής αποφάσεως, δεν εφαρμόζεται στη σχέση μεταξύ μιας τελικής αποφάσεως επί ανακοπής και μιας αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας, δεδομένου ιδίως, αφενός, ότι οι διαδικασίες ενώπιον του Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) είναι διοικητικής και όχι δικαστικής φύσεως και, αφετέρου, ότι οι σχετικές διατάξεις του κανονισμού 40/94, ήτοι το άρθρο 52, παράγραφος 4, και το άρθρο 96, παράγραφος 2 (που κατέστησαν το άρθρο 53, παράγραφος 4, και το άρθρο 100, παράγραφος 2, του κανονισμού 207/2009), δεν προβλέπουν αντίστοιχο κανόνα.

Επιπλέον, οι διαπιστώσεις που περιέχονται στην τελική απόφαση επί της ανακοπής δεν μπορούν να αγνοηθούν εντελώς όταν πρόκειται να κριθεί η αίτηση κηρύξεως ακυρότητας που αφορά τους ίδιους διαδίκους, έχει το ίδιο αντικείμενο και στηρίζεται στους ίδιους λόγους, υπό την προϋπόθεση ότι οι διαπιστώσεις αυτές ή τα κριθέντα ζητήματα δεν επηρεάζονται από νέα πραγματικά στοιχεία, νέες αποδείξεις ή νέους λόγους ακυρώσεως. Συγκεκριμένα, η παρατήρηση αυτή αποτελεί απλώς ειδική έκφραση της νομολογίας κατά την οποία η πρότερη σχετική με λήψη αποφάσεων πρακτική του ΓΕΕΑ αποτελεί στοιχείο το οποίο μπορεί να λαμβάνεται υπόψη για να εκτιμηθεί αν ένα σημείο είναι κατάλληλο προς καταχώριση

Αντιθέτως, στο πλαίσιο διαδικασίας κηρύξεως ακυρότητας, τα όργανα του Γραφείου δεν δεσμεύονται από τις διαπιστώσεις που περιέχονται στην τελική απόφαση που εξεδόθη στο πλαίσιο της διαδικασίας ανακοπής, δυνάμει του κανόνα nemo potest venire contra factum proprium, της προστασίας των κεκτημένων δικαιωμάτων, καθώς και των αρχών της ασφαλείας δικαίου και της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Συγκεκριμένα, αφενός, κατά το μέτρο που δεν δημιουργεί δεδικασμένο η, έστω και απρόσβλητη, απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο διαδικασίας ανακοπής, η ίδια αυτή απόφαση δεν μπορεί να δημιουργήσει ούτε κεκτημένα δικαιώματα ούτε δικαιολογημένη εμπιστοσύνη όσον αφορά το αποτέλεσμα μεταγενέστερης διαδικασίας κηρύξεως ακυρότητας. Αφετέρου, σε αντίθετη περίπτωση, η αμφισβήτηση της καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος, σχετικά με την οποία εκδόθηκε απόφαση επί ανακοπής, διά της υποβολής αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας αφορώσας τους ίδιους διαδίκους, έχουσας το ίδιο αντικείμενο και στηριζομένης στους ίδιους λόγους, θα εστερείτο κάθε πρακτικής αποτελεσματικότητας, ενώ η αμφισβήτηση αυτή είναι δυνατή δυνάμει του κανονισμού 40/94.

(βλ. σκέψεις 34-36)

2. Για να πληροί την προϋπόθεση περί ομοιότητας των σημάτων την οποία θέτει το άρθρο 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94 για το κοινοτικό σήμα, το οποίο προβλέπει την προστασία του καταχωρισμένου προγενεστέρου σήματος που χαίρει φήμης, εκτεινόμενη και σε μη παρόμοια προϊόντα ή υπηρεσίες, δεν απαιτείται να αποδειχθεί ότι υφίσταται κίνδυνος συγχύσεως, από το ενδιαφερόμενο κοινό, μεταξύ του προγενεστέρου σήματος που χαίρει φήμης και του αμφισβητούμενου σήματος. Αρκεί να έχει ο βαθμός ομοιότητας μεταξύ των σημάτων αυτών ως αποτέλεσμα την εκ μέρους του ενδιαφερομένου κοινού σύνδεση των σημάτων αυτών. Η ύπαρξη τέτοιου συνδέσμου πρέπει να εκτιμάται συνολικώς, λαμβανομένων υπόψη όλων των παραγόντων που ασκούν επιρροή στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η σύγκριση των σημείων πρέπει, όσον αφορά την οπτική, ακουστική ή εννοιολογική ομοιότητα των αντιπαραβαλλομένων σημάτων, να στηρίζεται στη συνολική εντύπωση που προκαλούν τα σήματα, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, των διακριτικών και κυρίαρχων στοιχείων τους.

(βλ. σκέψη 54)

3. Το εικονιστικό σήμα TiMi KiNDERJOGHURT, που καταχωρίστηκε ως κοινοτικό σήμα για «Γιαούρτι, γιαούρτι με φρούτα, ποτά με γιαούρτι, ποτά με γιαούρτι που περιέχουν φρούτα· ημιπαρασκευασμένα και έτοιμα γεύματα με βάση κυρίως το γιαούρτι ή τα προϊόντα από γιαούρτι· κρέμες με γιαούρτι», ήτοι για προϊόντα που εμπίπτουν στην κλάση 29, κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, δεν μπορεί να κηρυχθεί άκυρο, δυνάμει του άρθρου του άρθρου 52, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94, για το κοινοτικό σήμα, λόγω της υπάρξεως του σχετικού λόγου απαραδέκτου που διαλαμβάνεται στο άρθρο 8, παράγραφος 5, του εν λόγω κανονισμού, στον βαθμό που το σήμα αυτό και το σήμα KINDER, που καταχωρίστηκε προηγουμένως στην Ιταλία για προϊόντα της κλάσης 30 κατά την έννοια του εν λόγω Διακανονισμού, δεν είναι όμοια.

Πρώτον, το στοιχείο «kinder» είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το στοιχείο «joghurt», πράγμα που τους στερεί τη δυνατότητα ειδικής αυτοτελούς υπάρξεως. Συγκεκριμένα, αφενός, όχι μόνον τα στοιχεία «kinder» και «joghurt» έχουν την ίδια οπτική σημασία, αλλά οι στυλιζαρισμένες ανομοιομορφίες της χορεύουσας και κυματιστής γραμματοσειράς του στοιχείου «kinderjoghurt» του προσδίδουν μια αρμονική ενότητα στην οποία δύσκολα γίνονται αντιληπτά τα δύο στοιχεία που τη συναπαρτίζουν. Οι ιδιομορφίες αυτές αποδεικνύουν ότι, σε αντίθεση προς όσα ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, το στοιχείο «kinder» δεν είναι απλώς συνδεδεμένο με το στοιχείο «joghurt». Αφετέρου, λόγω της στυλιζαρισμένης γραμματοσειράς του στοιχείου «kinder» που χρησιμοποιείται στο αμφισβητούμενο σήμα, το σήμα αυτό δεν έχει οπτική ομοιότητα με το προγενέστερο λεκτικό σήμα στο οποίο στηρίζεται η προβαλλόμενη ακυρότητα και στο οποίο χρησιμοποιείται μια κλασσική γραμματοσειρά.

Δεύτερον, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το στοιχείο «kinder» στο αμφισβητούμενο σήμα αποτελεί απλώς τμήμα του στοιχείου «kinderjoghurt», το οποίο έχει δευτερεύουσα μόνο σημασία σε σχέση με το στοιχείο «timi».

Τρίτον, σε αντίθεση προς τη θέση του στο προγενέστερο λεκτικό σήμα στο οποίο στηρίζεται η προβαλλόμενη ακυρότητα, το στοιχείο «kinder» βρίσκεται, στο αμφισβητούμενο σήμα, μεταξύ δύο άλλων που είναι, αφενός, το στοιχείο «timi» και, αφετέρου, το στοιχείο «joghurt». Μια τέτοια διαφορά αποδυναμώνει σημαντικά όχι μόνον την ακουστική ομοιότητα που μπορεί να υπάρχει μεταξύ των δύο σημείων λόγω του κοινού τους στοιχείου, αλλά και την ενδεχόμενη οπτική ομοιότητα που μπορεί να υπάρχει λόγω του κοινού αυτού στοιχείου. Συνεπώς, το στοιχείο «kinder» αποτελεί αμελητέο στοιχείο στη συνολική εντύπωση που προκαλεί το επίμαχο σήμα.

(βλ. σκέψεις 56-58)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (δεύτερο τμήμα)

της 14ης Οκτωβρίου 2009 (*)

Στην υπόθεση T‑140/08,

Ferrero SpA, με έδρα την Alba (Ιταλία), εκπροσωπούμενη από τους C. Gielen και F. Jacobacci, δικηγόρους,

προσφεύγουσα,

κατά

Γραφείου Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), εκπροσωπούμενου από τον D. Botis,

καθού,

αντίδικος κατά τη διαδικασία ενώπιον του τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ:

Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck, με έδρα το Ίνσμπρουκ (Αυστρία),

με αντικείμενο προσφυγή κατά της αποφάσεως του δευτέρου τμήματος προσφυγών του ΓΕΕΑ της 30ής Ιανουαρίου 2008 (υπόθεση R 682/2007‑2), σχετικά με διαδικασία κηρύξεως ακυρότητας μεταξύ της Ferrero SpA και της Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck,

ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (δεύτερο τμήμα),

αποτελούμενο από την I. Pelikánová, πρόεδρο, και τους K. Jürimäe (εισηγήτρια) και S. Soldevila Fragoso, δικαστές,

γραμματέας: B. Pastor, υπάλληλος διοικήσεως,

έχοντας υπόψη το δικόγραφο της προσφυγής που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 14 Απριλίου 2008,

έχοντας υπόψη το υπόμνημα αντικρούσεως που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις 22 Ιουλίου 2008,

κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 11ης Μαρτίου 2009,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

Ιστορικό της διαφοράς

1 Στις 8 Απριλίου 1998, η Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck υπέβαλε αίτηση καταχωρίσεως κοινοτικού σήματος στο Γραφείο Εναρμονίσεως στο πλαίσιο της Εσωτερικής Αγοράς (εμπορικά σήματα, σχέδια και υποδείγματα) (ΓΕΕΑ), δυνάμει του κανονισμού (ΕΚ) 40/94 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1993, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ 1994, L 11, σ. 1), όπως τροποποιήθηκε [αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) 207/2009 του Συμβουλίου, της 26ης Φεβρουαρίου 2009, για το κοινοτικό σήμα (ΕΕ L 78, σ. 1)].

2 Το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση είναι το ακόλουθο εικονιστικό σήμα:

3 Τα προϊόντα που αφορά η αιτηθείσα καταχώριση εμπίπτουν στην κλάση 29, κατά την έννοια του Διακανονισμού της Νίκαιας, για τη διεθνή ταξινόμηση των προϊόντων και των υπηρεσιών με σκοπό την καταχώριση των σημάτων, της 15ης Ιουνίου 1957, όπως έχει αναθεωρηθεί και τροποποιηθεί, και αντιστοιχούν στην ακόλουθη περιγραφή

«Γιαούρτι, γιαούρτι με φρούτα, ποτά με γιαούρτι, ποτά με γιαούρτι που περιέχουν φρούτα· ημιπαρασκευασμένα και έτοιμα γεύματα με βάση κυρίως το γιαούρτι ή τα προϊόντα από γιαούρτι· κρέμες με γιαούρτι».

4 Στις 14 Ιανουαρίου 1999, η προσφεύγουσα, Ferrero SpA, άσκησε ανακοπή κατά της αιτήσεως καταχωρίσεως σήματος για όλα τα προϊόντα τα οποία αφορούσε η αίτηση αυτή, στηριζόμενη στο προγενέστερο λεκτικό σήμα της KINDER, που είναι καταχωρισμένο στην Ιταλία από τις 28 Ιανουαρίου 1965 υπό τον αριθμό 168843 και, κατόπιν ανανεώσεως, υπό τον αριθμό 684985, για προϊόντα υπαγόμενα στην κλάση 30 και αντιστοιχούντα στην ακόλουθη περιγραφή: «Καφές, τσάι, ζάχαρη, ρύζι, ταπιόκα, σάγο (αλεύρι κολλαρίσματος), υποκατάστατα καφέ· άρτος, μπισκότα, γλυκά, ζύμη για γλυκά και είδη ζαχαροπλαστικής, κρέμες παγωτό, μέλι, μελάσα, μαγιά και μπέικιν πάουντερ· αλάτι, μουστάρδα· πιπέρι, ξίδι, σάλτσες· μπαχαρικά· παγωτά· κακάο, προϊόντα από κακάο, ήτοι πάστα κακάο για ροφήματα με βάση το κακάο, πάστα σοκολάτας· επικαλύψεις, ιδίως επικαλύψεις σοκολάτας, σοκολάτα, πάστα σοκολάτας, πραλίνες, στολίδια από σοκολάτα για χριστουγεννιάτικα έλατα, προϊόντα με βάση τη σοκολάτα με γέμιση από οινόπνευμα, ζαχαρωτά, είδη ζαχαροπλαστικής και σκληρή και μαλακή ζύμη για γλυκά».

5 Με απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2000, το τμήμα ανακοπών απέρριψε την ανακοπή βάσει των διατάξεων του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94 [νυν άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και παράγραφος 5, του κανονισμού 207/2009].

6 Η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε ακολούθως από το τέταρτο τμήμα προσφυγών της 3ης Νοεμβρίου 2003 στην υπόθεση R 1147/2000‑4.

7 Κατόπιν της απορρίψεως της ανακοπής, το σήμα δημοσιεύθηκε στο Δελτίο κοινοτικών σημάτων αριθ. 42/2004, της 11ης Οκτωβρίου 2004.

8 Στις 19 Αυγούστου 2005, η προσφεύγουσα άσκησε αίτηση κηρύξεως ακυρότητας, βάσει του άρθρου 52, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού 40/94 [νυν άρθρου 53, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του κανονισμού 207/2009], κατά της καταχωρίσεως του εν λόγω κοινοτικού σήματος. Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε για όλα τα προϊόντα τα οποία αφορά το κοινοτικό σήμα.

9 Η προσφεύγουσα, στηριζόμενη στο άρθρο 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94, στο οποίο παραπέμπει το άρθρο 52, παράγραφος 1, στοιχείο α΄, του ίδιου κανονισμού, προέβαλε, προς στήριξη της αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας, τη μνημονευθείσα στη σκέψη 4 ανωτέρω ιταλική καταχώριση, καθώς και 35 άλλα προγενέστερα ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και διεθνή δικαιώματα, τα οποία απαριθμούνται στο σημείο 5 του δικογράφου της προσφυγής και τα οποία περιέχουν όλα το στοιχείο «kinder», καθώς και ένα πρόσθετο στοιχείο και/ή εικονιστικά στοιχεία.

10 Με απόφαση της 14ης Μαρτίου 2007, το τμήμα ακυρώσεως κήρυξε άκυρο το κοινοτικό σήμα TiMi KiNDERJOGHURT κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94.

11 Στις 4 Μαΐου 2007, η Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck άσκησε προσφυγή ενώπιον του ΓΕΕΑ, βάσει του άρθρου 59 του κανονισμού 40/94 (που κατέστη το άρθρο 60 του κανονισμού 207/2009), κατά της αποφάσεως του τμήματος ακυρώσεως.

12 Η προσφυγή αυτή έγινε δεκτή με απόφαση της 30ής Ιανουαρίου 2008 του δευτέρου τμήματος προσφυγών (στο εξής: προσβαλλόμενη απόφαση). Το τμήμα προσφυγών ακύρωσε την απόφαση του τμήματος ακυρώσεως και απέρριψε την αίτηση κηρύξεως ακυρότητας.

13 Το τμήμα προσφυγών έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι, καταρχάς, μολονότι οι αποφάσεις επί των ανακοπών δεν παράγουν δεδικασμένο, το τμήμα ακυρώσεως δεσμευόταν από τις διαπιστώσεις και τα επί της ουσίας συμπεράσματα των προγενέστερων αποφάσεων του ΓΕΕΑ δυνάμει του κανόνα nemo potest venire contra factum proprium, κατά τον οποίο η διοίκηση οφείλει να σέβεται τις πράξεις της, ειδικότερα όταν οι πράξεις αυτές παρέσχον τη δυνατότητα στα μέρη της διαδικασίας να αποκτήσουν νομίμως δικαιώματα επί καταχωρισθέντος σήματος. Ακολούθως, το τμήμα προσφυγών επιβεβαίωσε τις διαπιστώσεις της αποφάσεως του τμήματος ανακοπών και της αποφάσεως του τετάρτου τμήματος προσφυγών, της 3ης Νοεμβρίου 2003, κατά τις οποίες τα σήματα ήταν συνολικά διαφορετικά, λαμβανομένων υπόψη των μεγάλων διαφορών τους τόσο από οπτικής όσο και από ακουστικής απόψεως. Τέλος, απέρριψε την αίτηση κηρύξεως ακυρότητας με την αιτιολογία ότι δεν επληρούτο μια προϋπόθεση εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94, ήτοι η ταυτότητα ή η ομοιότητα των σημείων.

Αιτήματα των διαδίκων

14 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:

– να ακυρώσει την προσβαλλόμενη απόφαση·

– να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικαστικά έξοδα.

15 Το ΓΕΕΑ ζητεί από το Πρωτοδικείο:

– κυρίως, να απορρίψει την προσφυγή στο σύνολό της·

– να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα·

– επικουρικώς, αν το Πρωτοδικείο κρίνει ότι τα σημεία δεν είναι διαφορετικά, είτε να αποφανθεί επί της εφαρμογής του άρθρου 8, παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94, αν εκτιμά ότι διαθέτει επαρκή στοιχεία, είτε να αναπέμψει την υπόθεση στο ΓΕΕΑ προς έκδοση αποφάσεως·

– στην τελευταία αυτή περίπτωση, να καταδικάσει το ΓΕΕΑ στα δικά του μόνον έξοδα.

Επί της ουσίας

16 Προς στήριξη της προσφυγής της, η προσφεύγουσα προβάλλει δύο λόγους αντλούμενους, πρώτον, από εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής του δεδικασμένου και, δεύτερον, από παράβαση του άρθρου 8, παράγραφος 1, στοιχείο β΄, και παράγραφος 5, του κανονισμού 40/94.

Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής του δεδικασμένου

Επιχειρήματα των διαδίκων

17 Στο πλαίσιο του υπό κρίση λόγου ακυρώσεως, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι το τμήμα προσφυγών υπέπεσε σε αντίφαση κρίνοντας, αφενός μεν, ότι οι αποφάσεις επί ανακοπής στερούνται του αρνητικού αποτελέσματος του δεδικασμένου, καθόσον δεν εμποδίζουν το παραδεκτό μεταγενέστερης αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας, αφετέρου δε, ότι οι αποφάσεις αυτές δεν μπορούν να αγνοούνται παντελώς όταν πρόκειται να κριθεί μια μεταγενέστερη αίτηση κηρύξεως ακυρότητας η οποία αφορά τους ίδιους διαδίκους, έχει πανομοιότυπο αντικείμενο και στηρίζεται στους ίδιους λόγους. Συγκεκριμένα, οι αποφάσεις επί ανακοπής δεν παράγουν κανένα δεσμευτικό αποτέλεσμα στο πλαίσιο μεταγενέστερης διαδικασίας περί κηρύξεως ακυρότητας. Η προσφεύγουσα προβάλλει, συναφώς, τους ακόλουθους τέσσερις λόγους.

18 Πρώτον, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι τα νέα πραγματικά στοιχεία και τα πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία που προσκομίσθηκαν ενώπιον του τμήματος ακυρώσεως, ειδικότερα αυτά από τα οποία αποδεικνύεται η φήμη του σήματος KINDER και της οικογένειας των σημάτων KINDER, αρκούν για να μεταβάλουν σε μεγάλο βαθμό το αντικείμενο της διαφοράς, οπότε τα συμπεράσματα που συνήχθησαν με την απόφαση επί της ανακοπής δεν είναι πλέον λυσιτελή.

19 Δεύτερον, η διάκριση στην οποία προέβη το τμήμα προσφυγών με την προσβαλλόμενη απόφαση μεταξύ του «θετικού αποτελέσματος» και του «αρνητικού αποτελέσματος» του δεδικασμένου είναι τεχνητή και νομικά αστήρικτη. Μια απόφαση ή παράγει ή δεν παράγει δεδικασμένο.

20 Τρίτον, ο κανόνας nemo potest venire contra factum proprium που παρατίθεται στην προσβαλλόμενη απόφαση δεν ισχύει στις διοικητικές διαδικασίες.

21 Τέταρτον, η απόρριψη ανακοπής και η συνακόλουθη καταχώριση ενός κοινοτικού σήματος δεν μπορούν να δημιουργήσουν ούτε ασφάλεια δικαίου ούτε δικαιολογημένη εμπιστοσύνη για τον δικαιούχο του σήματος, διότι η κανονιστική ρύθμιση παρέχει τη δυνατότητα της μετέπειτα αμφισβητήσεως της καταχωρίσεως στο πλαίσιο αιτήσεως κηρύξεως ακυρότητας ή ανταγωγής ασκουμένης στο πλαίσιο υποθέσεως περί παραποιήσεως.

22 Η προσφεύγουσα αντλεί από τα προαναφερθέντα επιχειρήματα το συμπέρασμα ότι η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να «εξαφανιστεί».

23 Το ΓΕΕΑ τονίζει, καταρχάς, ότι συμφωνεί με τον ισχυρισμό που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, καθώς και στο δικόγραφο της προσφυγής, και κατά τον οποίο, όταν τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν τη βάση της ένδικης διαφοράς έχουν αλλάξει σημαντικά, το τμήμα ακυρώσεως δεν δεσμεύεται από την έκβαση της σχετικής με την ανακοπή διαδικασίας, στον βαθμό που στην περίπτωση αυτή οφείλει να αποφανθεί επί μιας νέας υποθέσεως.

24 Ακολούθως, το ΓΕΕΑ υποστηρίζει ότι, όσον αφορά αντιθέτως τις υποθέσεις των οποίων τα πραγματικά και τα νομικά στοιχεία είναι πανομοιότυπα, πρέπει να γίνει μια σημαντική διάκριση μεταξύ, αφενός, της «υποχρεώσεως συνοχής» που ένα διοικητικό όργανο επιφορτισμένο με την καταχώριση των σημάτων οφείλει να τηρεί εφαρμόζοντας τις ίδιες νομικές αρχές σε κάθε υπόθεση και λαμβάνοντας υπόψη, στο μέτρο του δυνατού, προηγούμενες πανομοιότυπες ή παρόμοιες υποθέσεις και, αφετέρου, της υποχρεώσεως που υπέχει το εν λόγω όργανο να καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα με αυτό που είχε συναχθεί σε προηγούμενη υπόθεση, λόγω του νομικά δεσμευτικού χαρακτήρα της προγενέστερης αποφάσεως που ελήφθη από το όργανο αυτό ή από ανώτερο διοικητικό ή δικαιοδοτικό όργανο.

25 Συναφώς, το Γ