ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

PAOLO MENGOZZI

της 26ης Μαρτίου 2009 (1)

Υπόθεση C‑32/08

Fundación Española para la Innovación de la Artesanía (FEIA)

κατά

Cul de Sac Espacio Creativo SL

και

Acierta Product & Position SA

[αίτηση του Juzgado de lo Mercantil n. 1 de Alicante (Ισπανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

«Κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα – Κάτοχος του δικαιώματος – Σχέδια και υποδείγματα που δημιουργούνται επί παραγγελία»

1. Με την παρούσα αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως, το Juzgado de lo Mercantil n. 1 de Alicante υποβάλλει στο Δικαστήριο ορισμένα ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία των άρθρων 14 και 88 του κανονισμού (ΕΚ) 6/2002 του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2001, για τα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα (2) (στο εξής: κανονισμός).

2. Tα εν λόγω ερωτήματα υποβάλλονται στο πλαίσιο δίκης με αντικείμενο την προβαλλόμενη παραποίηση/απομίμηση μη καταχωρισμένων κοινοτικών υποδειγμάτων τα οποία παραγγέλθηκαν και δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο προγράμματος με σκοπό την προώθηση της ενσωματώσεως του βιομηχανικού σχεδίου στον βιοτεχνικό τομέα. Είναι η πρώτη φορά που το Δικαστήριο καλείται να ερμηνεύσει τις διατάξεις του κανονισμού στο πλαίσιο διαδικασίας εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως (3).

I – Το νομικό πλαίσιο

Α – Το κοινοτικό δίκαιο

3. Το ενδιαφέρον της Κοινότητας για τα ζητήματα που συνδέονται με την προστασία του βιομηχανικού σχεδίου χρονολογείται από το 1959, όταν η Επιτροπή πρότεινε στις κυβερνήσεις των έξι κρατών μελών της εποχής εκείνης τη δημιουργία ομάδων εργασίας επιφορτισμένων με τη χάραξη κοινοτικής προστασίας των δικαιωμάτων βιομηχανικής ιδιοκτησίας, προκειμένου να υπερνικηθούν τα προβλήματα τα οποία προκαλούσε ο εδαφικός περιορισμός της προστασίας, που προβλεπόταν σε εθνικό επίπεδο, στην ομαλή λειτουργία της κοινής αγοράς. Δημιουργήθηκαν τρεις χωριστές ομάδες εργασίας, στον τομέα των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, των σημάτων και των σχεδίων. Η ομάδα εργασίας για τα σχέδια, πρόεδρος της οποίας ήταν ο Ιταλός Roscioni, υπέβαλε το 1962 έκθεση με την οποία συνιστούσε τη θέσπιση ενιαίας ρυθμίσεως σε κοινοτικό επίπεδο, ενώ παράλληλα υπογράμμιζε τις δυσχέρειες που θα αντιμετώπιζε μια διαδικασία νομοθετικής εναρμονίσεως λόγω των σημαντικών διαφορών που χαρακτήριζαν τις συναφείς εθνικές νομοθεσίες.

4. Μετά μακρά περίοδο στασιμότητας, η Επιτροπή έφερε και πάλι το θέμα στο προσκήνιο με την Πράσινη βίβλο για το βιομηχανικό σχέδιο (στο εξής: Πράσινη βίβλος), που παρουσιάστηκε τον Ιούνιο του 1991 και η οποία, σύμφωνα με τις προθέσεις του θεσμικού οργάνου, θα έπρεπε να χρησιμεύσει ως βάση διαβουλεύσεων με τους ενδιαφερόμενους κύκλους. Στο έγγραφο αυτό, η Επιτροπή εξέθεσε τις διάφορες πτυχές της νομικής προστασίας του βιομηχανικού σχεδίου και τις λύσεις που ακολουθούσαν οι εθνικές νομοθεσίες σχετικά και χάραξε τις γενικές γραμμές αυτής που θα έπρεπε να είναι κατά τη γνώμη της η κοινοτική προσέγγιση για το θέμα. Βάσει των σκέψεων που εκτέθηκαν στην Πράσινη βίβλο, η Επιτροπή πρότεινε, αφενός, τη θέσπιση κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος που να ισχύει σε ολόκληρο το έδαφος της Κοινότητας και να υπόκειται σε ενιαίο καθεστώς και, αφετέρου, την εναρμόνιση των εθνικών νομοθεσιών περιοριζόμενη στις σημαντικότερες πτυχές του θέματος. Σε ευθυγράμμιση με τις προτάσεις αυτές, η Πράσινη βίβλος περιελάμβανε σχέδιο προτάσεως κανονισμού για το κοινοτικό σχέδιο και σχέδιο προτάσεως οδηγίας για την προσέγγιση των εθνικών νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τη νομική προστασία του σχεδίου.

5. Κατόπιν των προτάσεων αυτών, η Επιτροπή υπέβαλε το 1993 στο Συμβούλιο και στο Κοινοβούλιο πρόταση κανονισμού για τα κοινοτικά σχέδια ή υποδείγματα (4) και πρόταση οδηγίας για τη νομική προστασία των σχεδίων και υποδειγμάτων (5). Η οδηγία εγκρίθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1998 (6), ενώ η νομοθετική διαδρομή του κανονισμού υπήρξε πιο μακρά και περιπετειώδης και απαίτησε την υποβολή άλλων δύο προτάσεων το 1999 και το 2000.

6. Όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις του κανονισμού, η θέσπιση ενός κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος που θα διέπεται από ενιαία νομοθεσία σε ολόκληρο το έδαφος της Κοινότητας έχει ως σκοπό να αρθούν τα εμπόδια στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, τα οποία θέτει ο γεωγραφικός περιορισμός της προστασίας των σχεδίων και υποδειγμάτων που προβλέπεται σε εθνικό επίπεδο και να αποφευχθεί η προστασία πανομοιότυπων σχεδίων και υποδειγμάτων με διαφορετικό τρόπο και υπέρ διαφορετικών δικαιούχων στις διάφορες εθνικές τάξεις, λόγω των σημαντικών διαφορών που εξακολουθούν να υπάρχουν μεταξύ των νομοθεσιών των διαφόρων κρατών μελών (7).

7. Προκειμένου η προστασία στο κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις όλων των οικονομικών τομέων της Κοινότητας, ο κανονισμός προβλέπει δύο μορφές αυτής: η πρώτη, λιγότερο εκτεταμένη και σύντομης διάρκειας, χορηγείται στα μη καταχωρισμένα σχέδια και υποδείγματα, ενώ η δεύτερη χορηγείται για μακρότερη περίοδο στα καταχωρισμένα σχέδια και υποδείγματα και παρέχει στον δικαιούχο προστατευόμενα δικαιώματα αποκλειστικότητας (8).

8. Ο τίτλος II του κανονισμού υποδιαιρείται σε πέντε τμήματα. Το τρίτο τμήμα, το οποίο έχει τον τίτλο «Δικαίωμα επί κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος», περιλαμβάνει το άρθρο 14, το οποίο έχει τον ίδιο τίτλο και ορίζει τα ακόλουθα:

«1. Δικαίωμα σε κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα έχει ο δημιουργός ή ο εξ αυτού έλκων δικαίωμα.

2. Εάν ένα σχέδιο ή υπόδειγμα έχει γίνει από κοινού από πλείονα πρόσωπα, το δικαίωμα στο κοινοτικό σχέδιο ή υπόδειγμα ανήκει σε όλους από κοινού.

3. Ωστόσο, όταν το σχέδιο ή υπόδειγμα έχει γίνει από μισθωτό κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ή σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη του, το δικαίωμα επί του κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος ανήκει στον εργοδότη, εκτός αντίθετου συμφωνίας ή διάταξης της εφαρμοστέας εθνικής νομοθεσίας.»

9. Ο τίτλος IX του κανονισμού περιλαμβάνει διατάξεις που αφορούν τη «Δικαιοδοσία και διαδικασία σε αγωγές που αφορούν κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα». Σύμφωνα με το άρθρο 81 του δεύτερου τμήματος του εν λόγω τίτλου, τα δικαστήρια κοινοτικών σχεδίων και υποδειγμάτων, τα οποία ορίζουν τα κράτη μέλη σύμφωνα με το άρθρο 80, έχουν αποκλειστική δικαιοδοσία επί αγωγών παραποιήσεως/απομιμήσεως και περί ακυρότητας των κοινοτικών σχεδίων ή υποδειγμάτων. Όσον αφορά το δίκαιο το οποίο εφαρμόζουν τα εν λόγω δικαστήρια, το άρθρο 88, παράγραφοι 1 και 2, ορίζει τα ακόλουθα:

«1. Τα δικαστήρια κοινοτικών σχεδίων και υποδειγμάτων εφαρμόζουν τις διατάξεις του παρόντος κανονισμού.

2. Tο δικαστήριο κοινοτικών σχεδίων και υποδειγμάτων εφαρμόζει, σε όσα θέματα δεν καλύπτονται από το πεδίο εφαρμογής του παρόντος κανονισμού, το εθνικό του δίκαιο, συμπεριλαμβανομένου του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου.» (9)

Β – Το εθνικό δίκαιο

10. Η ισπανική έννομη τάξη προβλέπει την προστασία μόνον των καταχωρισμένων σχεδίων. Το άρθρο 14, παράγραφοι 1 και 4, του νόμου 20 της 7ης Ιουλίου 2003 για τη νομική προστασία των σχεδίων, το οποίο έχει περιληφθεί στον τίτλο III, «Κυριότητα επί του σχεδίου» και επιγράφεται «Δικαίωμα καταχωρίσεως», ορίζει τα εξής:

«1. Δικαίωμα καταχωρίσεως του σχεδίου έχει ο δημιουργός ή ο εξ αυτού έλκων δικαίωμα.

[…]

4. Στις διαδικασίες ενώπιον του ισπανικού δικαστηρίου διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και σημάτων (Oficina Española de Patentes y Marcas) τεκμαίρεται ότι ο αιτών δικαιούται να καταχωρίσει το σχέδιο.»

11. Κατά το άρθρο 15 του ίδιου νόμου:

«Όταν το σχέδιο έχει δημιουργηθεί από μισθωτό κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ή σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη, ή κατά παραγγελία στο πλαίσιο σχέσεως παροχής υπηρεσιών, το δικαίωμα καταχωρίσεως ανήκει στον εργοδότη ή στον αντισυμβαλλόμενο ο οποίος έχει αναθέσει τη δημιουργία του σχεδίου, εκτός αν η σύμβαση ορίζει άλλως.»

II – Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

12. To ίδρυμα Fundación española para la innovación de la Αrtesanía (στο εξής: FEIA), ενάγον στην κύρια δίκη, ήταν χορηγός του προγράμματος με τίτλο «D’Artes, Diseño y Artesanía de incorporación del Diseño al Sector Artesiano», στόχος του οποίου ήταν η δημιουργία και η διάθεση στο εμπόριο μιας σειράς αντικειμένων τα οποία θα κατασκεύαζαν ορισμένα βιοτεχνικά εργαστήρια βάσει σχεδίων ή υποδειγμάτων που θα δημιουργούσαν επαγγελματίες του βιομηχανικού σχεδίου.

13. Στο πλαίσιο του εν λόγω προγράμματος, το FEIA ανέθεσε στην εταιρία AC&G, S.A. να επιλέξει τους σχεδιαστές και να συνάψει συμφωνίες με αυτούς για τη δημιουργία σχεδίου ή υποδείγματος και την παροχή τεχνικής βοήθειας στους βιοτέχνες κατά τη φάση κατασκευής του προϊόντος. Στο πλαίσιο των υποχρεώσεων που της είχαν ανατεθεί, η AC&G, S.A. συνήψε σύμβαση με την εταιρία Cul de sac espacio creativo, S.L. (στο εξής: Cul de sac), σε εκτέλεση της οποίας η τελευταία σχεδίασε μια σειρά ωρολογίων τοίχου με κούκο για τη βιοτεχνία Veronica Palomares. Τα ωρολόγια αυτά παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της πρώτης εκδόσεως του προγράμματος D’Artes με το γενικό όνομα συλλογή «Santamaría».

14. Το 2006 η Cul de Sac και η εταιρία Acierta Product & Position, S.A. (στο εξής: Acierta) διέθεσαν στο εμπόριο μια σειρά ωρολογίων τοίχου με κούκο, την οποία παρουσίασαν ως συλλογή «Timeless». Κρίνοντας ότι η πράξη αυτή συνιστούσε προσβολή των δικαιωμάτων επί των υποδειγμάτων των ωρολογίων της συλλογής «Santamaría» των οποίων θεωρεί ότι είναι κάτοχος, η FEIA άσκησε αγωγή κατά των δύο εταιριών ενώπιον του Juzgado de lo Μercantil n° 1 de Alicante, με την οποία ζήτησε να αναγνωριστεί για διάφορους λόγους (10) κάτοχος των δικαιωμάτων επί των εν λόγω υποδειγμάτων, επικαλούμενη τόσο τις διατάξεις του κανονισμού όσο και την ισπανική νομοθεσία. Οι εναγόμενες εταιρίες επικαλέστηκαν έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως του FEIA, το οποίο θεωρούν ότι δεν είναι κάτοχος δικαιωμάτων επί των επίμαχων υποδειγμάτων.

15. Φρονώντας ότι η επίλυση της διαφοράς εξαρτάται από την ερμηνεία ορισμένων διατάξεων του κανονισμού, το αιτούν δικαστήριο ανέστειλε τη διαδικασία και υπέβαλε στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα σύμφωνα με το άρθρο 234 ΕΚ:

«1) Πρέπει το άρθρο 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 6/2002, να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν έχει εφαρμογή στα κοινοτικά σχέδια και υποδείγματα που έχουν γίνει στο πλαίσιο σχέσεως εργασίας στην οποία ο δημιουργός/σχεδιαστής συνδέεται με σύμβαση υποκείμενη στο εργατικό δίκαιο που πληροί τα κριτήρια της εξαρτήσεως και της παρεχόμενης σε άλλον εργασίας, ή

2) Πρέπει οι όροι “μισθωτός” και “εργοδότης” του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού 6/2002 να ερμηνευθούν ευρέως για να καλύπτουν περιπτώσεις διαφορετικές εκείνης της σχέσεως εργασίας, όπως εκείνες στις οποίες, βάσει αστικής/εμπορικής συμβάσεως (και, κατά συνέπεια, ελλείψει εξαρτήσεως, εργασίας παρεχόμενης σε άλλον και τακτικά), ένα πρόσωπο (ο δημιουργός) υποχρεούται να πραγματοποιήσει, για τρίτο, ένα σχέδιο ή υπόδειγμα με ορισμένη τιμή και, κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρηθεί ότι αυτό το σχέδιο ή υπόδειγμα ανήκει στο πρόσωπο που το παραγγέλλει, εκτός αντίθετης συμφωνίας,

3) Σε περίπτωση αρνητικής απαντήσεως στο δεύτερο ερώτημα για τον λόγο ότι τα σχέδια ή υποδείγματα που δημιουργούνται στο πλαίσιο μιας σχέσεως εργασίας και τα σχέδια ή υποδείγματα που δημιουργούνται στο πλαίσιο μιας σχέσεως η οποία δεν είναι σχέση εργασίας συνιστούν διαφορετικές πραγματικότητες:

α) Έχει εφαρμογή ο γενικός κανόνας του άρθρου 14, παράγραφος 1, του κανονισμού 6/2002 και, κατά συνέπεια, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα σχέδια ή υποδείγματα ανήκουν στον δημιουργό, εκτός αντίθετης συμφωνίας των μερών, ή

β) Το δικαστήριο κοινοτικών σχεδίων [ή υποδειγμάτων] πρέπει να εφαρμόζει την εθνική νομοθεσία που διέπει τα σχέδια και τα υποδείγματα, κατά παραπομπή του άρθρου 88, παράγραφος 2, του κανονισμού 6/2002,

4) Είναι δυνατή η εφαρμογή του εθνικού δικαίου στην περίπτωση κατά την οποία η παραπομπή στην εθνική νομοθεσία είναι προσήκουσα, εφόσον η νομοθεσία αυτή εξομοιώνει (όπως στο ισπανικό δίκαιο) τα σχέδια ή υποδείγματα που δημιουργούνται στο πλαίσιο μια σχέσεως εργασίας (ανήκουν στον εργοδότη, εκτός αντίθετης συμφωνίας) προς τα σχέδια ή υποδείγματα που δημιουργούνται επί παραγγελία (ανήκουν στο πρόσωπο που τα παραγγέλλει, εκτός αντίθετης συμφωνίας),

5) Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο τέταρτο ερώτημα, η λύση αυτή (τα σχέδια ή υποδείγματα ανήκουν στο πρόσωπο που τα παραγγέλλει, εκτός αντίθετης συμφωνίας) δεν βρίσκεται σε αντίθεση προς την αρνητική απάντηση που δόθηκε στο δεύτερο ερώτημα,»

III – Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου

16. Γραπτές παρατηρήσεις στο πλαίσιο της παρούσας δίκης υπέβαλαν, σύμφωνα με το άρθρο 23, δεύτερο εδάφιο, του Οργανισμού του Δικαστηρίου, το FEIA, η Cul de Sac, η Acierta, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Επιτροπή. Η υπόθεση συζητήθηκε προφορικώς στις 29 Ιανουαρίου 2009.

IV – Ανάλυση

Α – Επί του πρώτου και του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος

17. Τα δύο πρώτα ερωτήματα τα οποία θέτει το αιτούν δικαστήριο και τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν από κοινού αφορούν την ερμηνεία του άρθρου 14, παράγραφος 3, του κανονισμού. Με τα ερωτήματα αυτά το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν να πληροφορηθεί αν η εν λόγω διάταξη διέπει αποκλειστικά την περίπτωση σχεδίων ή υποδειγμάτων που δημιουργούνται από τον μισθωτό στο πλαίσιο συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας ή αν, αντιθέτως, είναι εφαρμοστέα και στα λεγόμενα «σχέδια ή υποδείγματα που δημιουργούνται κατά παραγγελία», με άλλα λόγια από ανεξάρτητο δημιουργό στο πλαίσιο συμβάσεως έργου.

18. Υπέρ της εφαρμογής της εν λόγω διατάξεως και στα τελευταία αυτά σχέδια και υποδείγματα τάχθηκε το ενάγον της κύριας δίκης και το Ηνωμένο Βασίλειο, τα οποία φρονούν ότι η εν λόγω διάταξη δεν πρέπει να ερμηνευθεί αποκλειστικά βάσει του γράμματός της, αλλά και υπό το πρίσμα της γενικής οικονομίας και των στόχων του συστήματος στο οποίο εντάσσεται. Η ερμηνεία την οποία προτείνουν δικαιολογείται, ιδίως, από την ανάγκη συντονισμού των διατάξεων του κανονισμού με τις διατάξεις της οδηγίας 98/71, η οποία εναρμονίζει μόνον εν μέρει τις εθνικές νομοθεσίες περί προστασίας των βιομηχανικών σχεδίων. Ελλείψει μιας τέτοιας εναρμονίσεως, η σώρευση κοινοτικής και εθνικής προστασίας, την οποία επιτρέπουν οι διατάξεις του κανονισμού, θα μπορούσε να οδηγήσει στην αναγνώριση δικαιωμάτων αποκλειστικής εκμεταλλεύσεως σε διαφορετικά πρόσωπα για το ίδιο σχέδιο ή υπόδειγμα. Αντιθέτως, η Επιτροπή, η Cul de sac και η Acierta προτείνουν να δοθεί στα δύο πρώτα προδικαστικά ερωτήματα η απάντηση ότι ο κανόνας που θεσπίζει το άρθρο 14, παράγραφος 3, του κανονισμού εφαρμόζεται αποκλειστικά στα σχέδια και υποδείγματα που δημιουργούνται στο πλαίσιο σχέσεως εξαρτημένης εργασίας. Η Επιτροπή και η Cul de sac υπογραμμίζουν, ιδίως, ότι οι διατάξεις του κοινοτικού δικαίου που δεν παραπέμπουν ρητώς στο εθνικό δίκαιο για τον προσδιορισμό του πεδίου εφαρμογής τους και της έννοιας των όρων που περιέχουν, όπως η εξεταζόμενη διάταξη, πρέπει να ερμηνεύονται αυτόνομα και ενιαία σε ολόκληρη την Κοινότητα. Η Acierta και η Επιτροπή επισημαίνουν, επίσης, ότι η παράγραφος 3 του άρθρου 14 περιέχει κανόνα που εισάγει παρέκκλιση σε σχέση με τον γενικό κανόνα της παραγράφου 1 και, υπ’ αυτή την έννοια, δεν επιδέχεται ευρεία ερμηνεία ή αναλογική εφαρμογή σε περιπτώσεις που δεν τις προβλέπει ρητώς. Το παρεμβαίνον όργανο φρονεί, τέλος, ότι η προτεινόμενη ερμηνεία επιβεβαιώνεται από τις προπαρασκευαστικές εργασίες και από τη διαδικασία εκδόσεως του κανονισμού και είναι συνεπής με την κοινοτική και διεθνή νομοθεσία σχετικά με άλλα δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας.

19. Σύμφωνα με το άρθρο 14, παράγραφος 3, όταν «το σχέδιο ή υπόδειγμα έχει γίνει από μισθωτό κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του ή σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη του, το δικαίωμα επί του κοινοτικού σχεδίου ή υποδείγματος ανήκει στον εργοδότη, εκτός αντιθέτου συμφωνίας ή διάταξης της εφαρμοστέας εθνικής νομοθεσίας».

20. Όπως υποστηρίζουν οι εναγόμενες της κύριας δίκης και η Επιτροπή, το γράμμα της διατάξεως οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο κανόνας αυτής διέπει αποκλειστικά τα σχέδια ή υποδείγματα που δημιουργούνται στο πλαίσιο σχέσεως εξαρτημένης εργασίας. Με την άποψη αυτή συνάδει, ιδίως, η χρησιμοποίηση των όρων «μισθωτός» και «εργοδότης», από τους οποίους προκύπτει η σαφής πρόθεση του κοινοτικού νομοθέτη να θέσει ως προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα την ύπαρξη δεσμού εξαρτήσεως κατά την έννοια της εργατικής νομοθεσίας.

21. Μια διαφορετική ερμηνεία, όπως αυτή που υποστηρίζει το FEIA και το Ηνωμένο Βασίλειο, σύμφωνα με την οποία στο πραγματικό του κανόνα υπάγονται και οι συμβάσεις έργου αναπόφευκτα καταστρατηγεί το γράμμα της διατάξεως επεκτείνοντας το σημασιολογικό πλαίσιο των χρησιμοποιούμενων όρων πέραν της συνήθους έννοιας που τους αποδίδεται και είναι, κατά τη γνώμη μου, αντίθετη προς το γράμμα του νόμου.

22. Μια τέτοια ερμηνεία δεν νομίζω ότι μπορεί να θεμελιωθεί, όπως υποστηρίζει το FEIA, ούτε στο ότι το κείμενο της διατάξεως διακρίνει μεταξύ σχεδίων ή υποδειγμάτων που δημιουργούνται στο πλαίσιο της εκτελέσεως των καθηκόντων του μισθωτού και συνδέονται με την εκτέλεση της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας και σχεδίων ή υποδειγμάτων που αναπτύσσονται σύμφωνα με τις οδηγίες του εργοδότη και ανατίθενται κατά παραγγελία στον μισθωτό στο πλαίσιο άλλης συμβατικής σχέσεως. Πράγματι, και οι δύο αυτές περιπτώσεις συνδέονται με την εξέλιξη της σχέσεως εργασίας και αφορούν η μεν πρώτη τ