ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

POIARES MADURO

της 17ης Δεκεμβρίου 2008 1(1)

Υπόθεση C‑250/07

Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων

κατά

Ελληνικής Δημοκρατίας

1. Η υπό κρίση προσφυγή που ασκήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά της Ελλάδας αφορά δημόσια σύμβαση σχετική με σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη νήσο της Κρήτης. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι η αναθέτουσα αρχή, παραλείποντας, πρώτον, να δημοσιεύσει προκήρυξη διαγωνισμού και, δεύτερον, να αιτιολογήσει την απόρριψη συγκεκριμένης προσφοράς, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από την οδηγία 93/38/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 14ης Ιουνίου 1993, περί συντονισμού των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων στους τομείς του ύδατος, της ενέργειας, των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών (2).

Πραγματικά περιστατικά

2. Τον Ιούλιο του 2003, η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) δημοσίευσε προκήρυξη διαγωνισμού για την προμήθεια και την εγκατάσταση δύο θερμοηλεκτρικών μονάδων για τον σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στον Αθερινόλακκο της νήσου Κρήτης. Η ΔΕΗ θεώρησε ότι οι υποβληθείσες προσφορές δεν ανταποκρίνονταν πλήρως στους όρους της προκήρυξης του διαγωνισμού και, ως εκ τούτου, η διαδικασία εγκαταλείφθηκε. Τον Μάιο του 2004 δημοσιεύθηκε νέα προκήρυξη διαγωνισμού για το ίδιο έργο, η οποία ήταν ελαφρώς διαφορετική από την πρώτη. Και οι πέντε προσφορές που υποβλήθηκαν κατόπιν της δεύτερης προκήρυξης διαγωνισμού απορρίφθηκαν ως «ακατάλληλες», διότι δεν ανταποκρίνονταν πλήρως σε ορισμένες τεχνικές προδιαγραφές και η διαδικασία εγκαταλείφθηκε εκ νέου.

3. Στις 14 Δεκεμβρίου 2004, η ΔΕΗ, χωρίς να δημοσιεύσει νέα προκήρυξη διαγωνισμού, απηύθυνε έγγραφο στους πέντε υποψηφίους που μετέσχαν στον δεύτερο διαγωνισμό και τους ζήτησε να υποβάλουν, εντός 15 ημερών, τις «τελικές οικονομικές προσφορές» τους καθώς και να άρουν τις όποιες αποκλίσεις, ιδίως τεχνικές, υφίσταντο μεταξύ των προηγούμενων προσφορών τους και των προδιαγραφών του έργου. Με το έγγραφο αυτό, η ΔΕΗ εξήγησε ότι αποφάσισε να μη δημοσιεύσει προκήρυξη διαγωνισμού επικαλούμενη, μεταξύ άλλων, το «ιστορικό της όλης υπόθεσης», «τον αναγκαίο για την εγκατάσταση των δύο νέων μονάδων χρόνο, που είναι 29 και 31 μήνες αντίστοιχα», «την ανάγκη για έγκαιρη κάλυψη των αυξημένων και επειγουσών αναγκών σε ηλεκτρική ενέργεια του συστήματος της Κρήτης από το 2007» και «την απρόβλεπτη καθυστέρηση ανάθεσης του έργου η οποία ανέκυψε λόγω της αναποτελεσματικότητας των προαναφερθέντων διαγωνισμών». Και οι πέντε υποψήφιοι που μετέσχαν στον δεύτερο διαγωνισμό υπέβαλαν νέες προσφορές.

4. Στις 7 Φεβρουαρίου 2005, η ΔΕΗ ενημέρωσε με έγγραφό της έναν εκ των υποψηφίων για την απόρριψη της προσφοράς του, χωρίς, ωστόσο, να εξηγήσει τους λόγους απόρριψης. Ο εν λόγω υποψήφιος υπέβαλε τρεις αιτήσεις προς τη ΔΕΗ, στις 10 και 11 Φεβρουαρίου 2005 και στις 10 Μαρτίου 2005, και δύο αιτήσεις προς το Υπουργείο Ανάπτυξης, στις 17 και 31 Μαρτίου 2005, ζητώντας να του γνωστοποιηθούν οι λόγοι απόρριψης της προσφοράς. Τελικά, η ΔΕΗ απάντησε στις 4 Απριλίου 2005. Εν συνεχεία, ο ανωτέρω υποψήφιος υπέβαλε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων, η οποία απορρίφθηκε στις 7 Ιουλίου 2005. Η ΔΕΗ συνήψε τη σύμβαση με άλλον υποβαλόντα προσφορά στις 15 Σεπτεμβρίου 2005.

5. Ο αποκλεισθείς υποψήφιος υπέβαλε καταγγελία ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία, κρίνοντας ότι η εκ μέρους της ΔΕΗ διεξαγωγή της διαδικασίας διαγωνισμού δεν ήταν σύμφωνη προς το κοινοτικό δίκαιο και λαμβάνοντας υπόψη τη μεγάλη οικονομική αξία της συμβάσεως, κίνησε τη διαδικασία λόγω παραβάσεως κατά της Ελλάδας. Μη ικανοποιηθείσα από την απάντηση των ελληνικών αρχών στο έγγραφο οχλήσεως και στην αιτιολογημένη γνώμη της, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή με την οποία ζήτησε από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ελλάδα παρέβη την υποχρέωση που υπέχει από το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, όσον αφορά τη διαδικασία συνάψεως συμβάσεως χωρίς προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού και από το άρθρο 41, παράγραφος 4, όσον αφορά την υποχρέωση αιτιολογήσεως της απόρριψης της προσφοράς των αποκλεισθέντων υποψηφίων, της οδηγίας 93/38.

I – Η μη δημοσίευση προκήρυξης διαγωνισμού

6. Εφαρμοστέα διάταξη είναι το άρθρο 20, παράγραφος 2, στοιχείο α΄, της οδηγίας 93/38 που ορίζει: «οι αναθέτοντες φορείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν διαδικασία χωρίς προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού στις ακόλουθες περιπτώσεις: […] εάν ύστερα από διαδικασία με προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού καμία προσφορά δεν υποβλήθηκε ή καμία από τις υποβληθείσες προσφορές δεν ήταν κατάλληλη, εφόσον δεν έχουν τροποποιηθεί ουσιαστικά οι αρχικοί όροι της σύμβασης». Όπως ορθά υπογραμμίζει η Ελληνική Κυβέρνηση, η διάταξη αυτή παρέχει τη δυνατότητα στις αναθέτουσες αρχές να χρησιμοποιούν διαδικασία χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού, όταν πληρούνται σωρευτικά οι ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: (i) έχει προηγηθεί προκήρυξη διαγωνισμού, (ii) καμία προσφορά δεν υποβλήθηκε ή καμία από τις υποβληθείσες προσφορές δεν ήταν κατάλληλη και (iii) δεν έχουν τροποποιηθεί ουσιαστικά οι αρχικοί όροι της σύμβασης.

7. Στην υπό κρίση υπόθεση, είναι σαφές ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Η Ελληνική Κυβέρνηση και η Επιτροπή διαφωνούν ως προς το αν πληρούνται ομοίως η δεύτερη και η τρίτη προϋπόθεση.

Η έννοια των ακατάλληλων προσφορών

8. Η ΔΕΗ απέρριψε τις υποβληθείσες στο πλαίσιο της δεύτερης διαδικασίας διαγωνισμού προσφορές ως «ακατάλληλες», διότι δεν ανταποκρίνονταν πλήρως σε ορισμένες τεχνικές προδιαγραφές. Προέβη ορθά η ΔΕΗ στον χαρακτηρισμό αυτό των προσφορών, Με άλλα λόγια, ποια είναι η έννοια του όρου «ακατάλληλη» προσφορά, Το ερώτημα είναι σημαντικό, διότι από την απάντηση σε αυτό εξαρτάται η δυνατότητα της αναθέτουσας αρχής να συνάψει τη σύμβαση χωρίς προηγούμενη δημοσίευση προκήρυξης διαγωνισμού. Αν οι υποβληθείσες προσφορές ορθά χαρακτηρίζονται ως «ακατάλληλες», δεν απαιτείται περαιτέρω προκήρυξη διαγωνισμού· αντιθέτως, αν οι απορριφθείσες προσφορές δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «ακατάλληλες», η αναθέτουσα αρχή υποχρεούται να επαναλάβει την όλη διαδικασία.

9. Κατά την Επιτροπή, μόνον η προσφορά η οποία προδήλως δεν καλύπτει τις ανάγκες της αναθέτουσας αρχής εμπίπτει στην κατηγορία των «ακατάλληλων» προσφορών· άλλες αποκλίσεις, ήσσονος σημασίας, δικαιολογούν ενδεχομένως την απόρριψη της προσφοράς, αλλά δεν την καθιστούν «ακατάλληλη», ούτως ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στην αναθέτουσα αρχή να συνάψει τη σύμβαση χωρίς να ακολουθήσει τη συνήθη διαδικασία διαγωνισμού. Αντιθέτως, η Ελληνική Κυβέρνηση προτείνει μια πιο ευρεία ερμηνεία του όρου «ακατάλληλη» προσφορά. Επικαλούμενη ιδίως την αιτιολογική σκέψη 45 του προοιμίου της οδηγίας, κατά την οποία «οι κανόνες που θα πρέπει να εφαρμόζονται από τους ενδιαφερόμενους φορείς πρέπει να αποτελούν πλαίσιο για τις θεμιτές εμπορικές πρακτικές και να επιτρέπουν τη μέγιστη δυνατή ευελιξία», η Ελληνική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι αναθέτουσες αρχές πρέπει να διαθέτουν ευρύ περιθώριο εκτιμήσεως για την απόρριψη ως «ακατάλληλων» όλων των προσφορών που δεν ανταποκρίνονται πλήρως στα κριτήρια που θέτει η προκήρυξη του διαγωνισμού και, εν συνεχεία, να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν τη διαδικασία χωρίς νέα προκήρυξη διαγωνισμού.

10. Έχω τη γνώμη ότι η προτεινόμενη από την Ελληνική Κυβέρνηση ερμηνεία είναι υπερβολικά ευρεία. Κατά την εκτίμηση της εκτάσεως της διακριτικής ευχέρειας που απολαύουν οι αναθέτουσες αρχές θα πρέπει να λαμβάνονται ως βάση οι απαιτήσεις της Συνθήκης. Με την απόφαση Teleaustria και Telefonadress το Δικαστήριο έκρινε ότι, αν και οι συμβάσεις παραχωρήσεως δημόσιας υπηρεσίας αποκλείονται του πεδίου εφαρμογής των οδηγιών περί δημοσίων συμβάσεων, οι αναθέτοντες φορείς, όταν τις συνάπτουν, υποχρεούνται, πάντως, να τηρούν τους θεμελιώδεις κανόνες της Συνθήκης εν γένει και την αρχή της απαγορεύσεως των διακρίσεων λόγω ιθαγενείας ειδικότερα, η οποία συνεπάγεται μια υποχρέωση διαφάνειας (3). Εν συνεχεία, το Δικαστήριο διευκρίνισε το περιεχόμενο της υποχρεώσεως διαφάνειας υπό την έννοια ότι «[η] εν λόγω υποχρέωση διαφάνειας που απόκειται στην αναθέτουσα αρχή συνίσταται στη διασφάλιση, υπέρ όλων των ενδεχομένων αναδόχων, προσήκοντος βαθμού δημοσιότητας που να καθιστά δυνατό το άνοιγμα της αγοράς υπηρεσιών στον ανταγωνισμό καθώς και τον έλεγχο του αμερόληπτου χαρακτήρα των διαδικασιών διαγωνισμού» (4). Επομένως, η διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις αποτελεί απαίτηση του πρωτογενούς κοινοτικού δικαίου και συνεπάγεται, τουλάχιστον, κάποιας μορφής δημοσιότητα. Η σημασία της δημοσιότητας είναι διπλή: πρώτον, οι δυνητικοί ανάδοχοι λαμβάνουν γνώση της υπάρξεως επιχειρηματικής δυνατότητας, γεγονός το οποίο, με τη σειρά του, μπορεί να οξύνει τον ανταγωνισμό για τη σύναψη της συμβάσεως, καθόσον είναι πιθανό να υποβληθούν περισσότερες προσφορές· δεύτερον, η δημοσιότητα αποτρέπει το ενδεχόμενο μεροληψίας και διαφθοράς, καθόσον διευκολύνει τον έλεγχο των διαδικασιών συνάψεως της συμβάσεως (5). Στη νομολογία του Δικαστηρίου, η διαφάνεια συνδέεται με την απαγόρευση των διακρίσεων και δρα ως μηχανισμός για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης προς τη θεμελιώδη αυτή αρχή του κοινοτικού δικαίου (6).

11. Ένα περαιτέρω στοιχείο το οποίο έχει σημασία για την ερμηνεία του όρου «ακατάλληλη» προσφορά είναι το ότι ένας από τους σκοπούς των κανόνων περί δημοσίων συμβάσεων είναι η ανάπτυξη αποτελεσματικού ανταγωνισμού στην αγορά. Με την πρόσφατη απόφαση Επιτροπή κατά Ιταλίας, στο πλαίσιο της οποίας η Επιτροπή υποστήριξε ότι η Ιταλία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπείχε από διάφορες οδηγίες, συμπεριλαμβανομένης της οδηγίας 93/38, το Δικαστήριο επισήμανε ότι «οι οδηγίες αποβλέπουν στην εξάλειψη των πρακτικών που περιορίζουν τον ανταγωνισμό γενικά και τη συμμετοχή στις δημόσιες συμβάσεις υπηκόων άλλων κρατών μελών, προκειμένου να τεθεί σε εφαρμογή, μεταξύ άλλων, η ελευθερία εγκαταστάσεως και η ελεύθερη παροχή υπηρεσιών που καθιερώνονται, αντιστοίχως, με τα άρθρα 43 ΕΚ και 49 ΕΚ» (7). Όπως έχει διευκρινίσει το Δικαστήριο με προγενέστερη απόφαση επί υποθέσεως που αφορούσε την ερμηνεία της οδηγίας 93/37/EΟΚ (8), «πρωταρχικός σκοπός της οδηγίας είναι η ενίσχυση του ανταγωνισμού στον τομέα της αναθέσεως συμβάσεων δημοσίων έργων. Πράγματι, ο κίνδυνος ευνοιοκρατίας από τις δημόσιες αρχές αποφεύγεται χάρη στο άνοιγμα στον κοινοτικό ανταγωνισμό σύμφωνα με τις διαδικασίες που προβλέπει η οδηγία» (9). Επομένως, ο αποτελεσματικός ανταγωνισμός αίρει τα εμπόδια για την είσοδο νέων επιχειρήσεων στην αγορά, αποβαίνει υπέρ των αναθετόντων φορέων οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ πλειόνων της μιας προσφορών και περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν έτσι το μέγιστο δυνατό όφελος και διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή αυτών καθεαυτών των διαδικασιών συνάψεως συμβάσεων.

12. Όπως προκύπτει από τις προαναφερθείσες αποφάσεις, η υποχρέωση προκήρυξης διαγωνισμού έχει ως βάση το πρωτογενές κοινοτικό δίκαιο και πρέπει να τηρείται συστηματικά. Η σύναψη συμβάσεων χωρίς προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού είναι ικανή να βλάψει όχι μόνο δυνητικούς υποψηφίους, αλλά και τους πολίτες οι οποίοι μέσω της φορολογίας πληρώνουν για δημόσια έργα και να νοθεύσει τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της αγοράς δημοσίων συμβάσεων, θίγοντας την αποτελεσματικότητα των διατάξεων της Συνθήκης περί των θεμελιωδών κοινοτικών ελευθεριών. Για τους λόγους αυτούς, διάταξη παρέχουσα τη δυνατότητα σε αναθέτουσα αρχή να μη δημοσιεύσει προκήρυξη διαγωνισμού πρέπει να ερμηνεύεται συσταλτικώς. Το άρθρο 20, παράγραφος 2, της οδηγίας 93/38 αποτελεί μια τέτοια διάταξη. Καταρχάς, ορίζει ότι οι αναθέτοντες φορείς μπορούν να συνάψουν σύμβαση χωρίς προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού και εν συνεχεία προβαίνει σε εξαντλητική απαρίθμηση των περιπτώσεων στις οποίες αυτό είναι δυνατό. Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ως προς την ορθή ερμηνευτική προσέγγιση της διατάξεως αυτής με την απόφαση Επιτροπή κατά Ελλάδας, η οποία αφορούσε τα στοιχεία γ΄ και δ΄ της εν λόγω διατάξεως σχετικά, αντίστοιχα, με συμβάσεις οι οποίες για λόγους τεχνικής ή καλλιτεχνικής ιδιομορφίας μπορούν να εκτελεστούν μόνον από συγκεκριμένο εργολήπτη και με περιπτώσεις κατεπείγουσας ανάγκης: «πρέπει, προκαταρκτικώς, να υπομνησθεί ότι οι διατάξεις του άρθρου 20, παράγραφος 2, στοιχεία γ΄ και δ΄, της οδηγίας 93/38, ως παρεκκλίνουσες από τους κανόνες περί των διαδικασιών αναθέσεως των δημοσίων συμβάσεων, πρέπει να ερμηνεύονται συσταλτικώς» (10). Η υπό κρίση υπόθεση πρέπει να επιλυθεί με βάση το στοιχείο α΄ (ελλείψει προσφορών και «ακατάλληλων» προσφορών), το οποίο πρέπει να ερμηνευθεί εξίσου συσταλτικά με τα στοιχεία γ΄ και δ΄, δεδομένου ότι δεν υπάρχει τίποτε στο πνεύμα ή στο γράμμα του άρθρου 20, παράγραφος 2, ή στην απόφαση του Δικαστηρίου Επιτροπή κατά Ελλάδας το οποίο θα δικαιολογούσε διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση.

13. Υπό το πρίσμα της ανωτέρω ανάλυσης, η προτεινόμενη από την Ελληνική Κυβέρνηση ευρεία ερμηνεία του όρου «ακατάλληλη» προσφορά δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Η παροχή στους αναθέτοντες φορείς της δυνατότητας να στηρίζονται σε ασήμαντες αποκλίσεις των υποβληθεισών προσφορών προκειμένου να τις απορρίψουν ως «ακατάλληλες» ισοδυναμεί, στη πράξη, με την αναγνώριση σε αυτούς απόλυτης διακριτικής ευχέρειας όσον αφορά τη δημοσίευση ή μη προκήρυξης διαγωνισμού. Ο αναθέτων φορέας που επιθυμεί να επιδείξει «εύνοια» προς ορισμένους υποψηφίους, για να χρησιμοποιήσω τη διατύπωση του Δικαστηρίου στην απόφαση Ordine degli Architetti, μπορεί εύκολα να εντοπίσει ένα στοιχείο σε σχέση με το οποίο η υποβληθείσα προσφορά δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις προδιαγραφές του έργου, να απορρίψει την προσφορά ως «ακατάλληλη» και, εν συνεχεία, να προχωρήσει στη σύναψη της συμβάσεως χωρίς προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού. Αυτό ισχύει ιδίως προκειμένου περί σημαντικών έργων τα οποία απαιτούν προηγμένη τεχνογνωσία και στα οποία η συγγραφή υποχρεώσεων είναι δικαιολογημένα περίπλοκη. Ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο καλούνται να αποτρέψουν οι κοινοτικοί κανόνες περί δημοσίων συμβάσεων, είτε αυτοί προβλέπονται από τη Συνθήκη είτε από το παράγωγο δίκαιο. Αντιθέτως, η προτεινόμενη από την Επιτροπή ερμηνεία, κατά την οποία μία προσφορά μπορεί να απορριφθεί ως «ακατάλληλη» και ο αναθέτων φορέας να ακολουθήσει, έτσι, διαδικασία χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού μόνο στην περίπτωση κατά την οποία η προσφορά δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες του εν λόγω φορέα, αναγνωρίζει στον αναθέτοντα φορέα επαρκή διακριτική ευχέρεια όσον αφορά την αξιολόγηση των υποβληθεισών προσφορών, ενώ συγχρόνως εξασφαλίζει την τήρηση των κοινοτικών κανόνων περί δημοσίων συμβάσεων.

14. Προς στήριξη της ευρείας ερμηνείας του άρθρου 20, παράγραφος 2, στοιχείο γ΄, της οδηγίας 93/38, η Ελληνική Κυβέρνηση επικαλέστηκε κυρίως την αιτιολογική σκέψη 45 του προοιμίου της οδηγίας, η οποία κάνει λόγο για την ανάγκη «μέγιστης δυνατής ευελιξίας» σε σχέση με τους κανόνες περί συνάψεως συμβάσεων σχετικών με υπηρεσίες κοινής ωφέλειας. Από την αιτιολογική αυτή σκέψη η Ελληνική Κυβέρνηση συνάγει ότι οι αναθέτοντες φορείς του εν λόγω τομέα διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά την εφαρμογή των διατάξεων της οδηγίας, συμπεριλαμβανομένης της διατάξεως περί «ακατάλληλων» προσφορών και περί συνάψεως συμβάσεων χωρίς προηγούμενη προκήρυξη διαγωνισμού. Σε σχέση με το επιχείρημα αυτό έχω δύο αντιρρήσεις.

15. Πρώτον, η αιτιολογική σκέψη 45 δεν αποτελεί αυτοτελή διάταξη δικαίου, παρέχουσα δικαιώματα ή επιβάλλουσα υποχρεώσεις. Όπως οι διατάξεις όλων των προοιμίων των οδηγιών, έχει μάλλον διευκρινιστικό χαρακτήρα, ήτοι ο λόγος υπάρξεώς της έγκειται στο να βοηθήσει αυτούς που ερμηνεύουν την οδηγία να κατανοούν τους σκοπούς και το πνεύμα βάσει του οποίου η οδηγία εκδόθηκε. Στην υπό κρίση υπόθεση, η αιτιολογική σκέψη 45 εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ο κοινοτικός νομοθέτης θέσπισε, όσον αφορά τον τομέα των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας ένα σύνολο κανόνων λιγότερο αυστηρών σε σχέση με τους κανόνες που θέσπισε για άλλους τομείς, όπως για τους τομείς των υπηρεσιών και προμηθειών. Ακόμη σημαντικότερο, αυτό καθεαυτό το άρθρο 20, παράγραφος 2, αποτελεί έκφραση της πιο ευέλικτης προσέγγισης που υιοθετείται στον τομέα των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, καθόσον επιτρέπει στις αναθέτουσες αρχές να ακολουθούν διαδικασία χωρίς προκήρυξη διαγωνισμού σε περισσότερες πε