ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΫ ΕΙΣΑΓΓΕΛΈΑ

GERHARD REISCHL

ΠΟΥ ΑΝΑΠΤΫΧΘΗΚΑΝ ΣΤΙΣ14 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 1982 ( 1 )

Κύριε πρόεδρε,

Κύριοι οικαονές,

Οι τρεις υποθέσεις με τις οποίες πρόκειται να ασχοληθώ αναφέρονται στη νομιμότητα έναντι των διατάξεων της GATT του ιταλικού τέλους διοικητικών υπηρεσιών — κατά το μέτρο που το τέλος αυτό επιβλήθηκε στις εισαγωγές προελεύσεως χωρών μελών της GATT.

Το τέλος αυτό θεσπίστηκε με το νόμο 330 της 15ης Ιουνίου 1950 και επιβαλλόταν σε όλες τις εισαγωγές με βάση συντελεστή 0,50 °/ο επί της αξίας του εμπορεύματος. 'Οσον αφορά το ενδοκοινοτικό εμπόριο των άλλων προϊόντων εκτός από τα γεωργικά — για τα τελευταία αυτά προϊόντα ίσχυαν ειδικές διατάξεις περί οργανώσεως αγορών — η Επιτροπή όρισε με την οδηγία της 68/31/ΕΟΚ, της 22ας Δεκεμβρίου 1967 (ABl. L 12 της 16ης Ιανουαρίου 1968, σελίδα 8), ότι το τέλος αυτό έπρεπε να μειωθεί σταδιακά και να καταργηθεί πριν από την 1η Ιουλίου 1968, δηλαδή την ημερομηνία κατά την οποία όλοι οι ενδοκοινοτικοί δασμοί έπρεπε να καταργηθούν 6άσει της αποκαλούμενης αποφάσεως επιταχύνσεως. Η διάταξη αυτή βασιζόταν στο άρθρο 13, παράγραφος 2, της συνθήκης ΕΟΚ, εφόσον το τέλος αυτό είχε θεωρηθεί ως επιβάρυνση ισοδύναμου αποτελέσματος προς εισαγωγικούς δασμούς.

Επειδή η Ιταλική Δημοκρατία δεν εξεπλήρωσε εμπρόθεσμα την υποχρέωση αυτή, η Επιτροπή κίνησε τη διαδικασία του άρθρου 169 της συνθήκης ΕΟΚ (βλέπε υπόθεση 8/70 ( 2 )). Αργότερα και κατόπιν προδικαστικού ερωτήματος (υπόθεση 33/70 ( 3 )), το Δικαστήριο έκρινε ότι — προκειμένου για το ενδοκοινοτικό εμπόριο — οι πολίτες είχαν από την 1η Ιουλίου 1968 αξίωση να μην τους επιβάλλονται αυτές οι επιβαρύνσεις ισοδύναμου αποτελέσματος προς εισαγωγικούς δασμούς' η αξίωση αυτή προέκυπτε από τα άρθρα 9 και 13 της συνθήκης ΕΟΚ, την απόφαση επιταχύνσεως της 26ης Ιουλίου 1966, που έχει ήδη αναφερθεί, καθώς και από την οδηγία της Επιτροπής, που και αυτή έχει ήδη αναφερθεί.

Το επίδικο τέλος καταργήθηκε στις 24 Ιουνίου 1971 με ιταλικό νόμο. 'Οσον αφορά το ενδοκοινοτικό εμπόριο, ο νόμος προέβλεπε αναδρομική ισχύ από 30 Ιουνίου 1968 για τις εισαγωγές προελεύσεως τρίτων χωρών, η ημέρα ενάρξεως της ουσιαστικής ισχύος ήταν η ημέρα ενάρξεως της τυπικής ισχύος του νόμου (1η Αυγούστου 1971).

Σύμφωνα με ορισμένους εισαγωγείς — τους αναιρεσίβλητους στην κύρια δίκη — η λύση αυτή δεν είναι ικανοποιητική όσον αφορά το τελευταίο σημείο, εφόσον πρόκειται για εισαγωγές προελεύσεως χωρών μελών της GATT. Σχετικώς, αναφέρονται στην επί σειρά ετών νομολογία του ιταλικού Corte di cassazione, κατά την οποία οι διατάξεις της GATT δημιούργησαν δικαιώματα για τους πολίτες από την προσχώρηση της Ιταλίας στη συμφωνία αυτή (πρβλ. το πρωτόκολλο του Annecy, της 10ης Οκτωβρίου 1949, και το νόμο κυρώσεως του πρωτοκόλλου αυτού, της 5ης Απριλίου 1950). Γενικά, θεωρούν ότι από το προοίμιο της συμφωνίας GATT και ορισμένα άρθρα της συμφωνίας, κυρίως τα άρθρα II, VI και VIII, συνάγεται το συμπέρασμα ότι απαγορεύεται η δημιουργία νέων επιβαρύνσεων για όλα τα προϊόντα — είτε αυτά περιλαμβάνονται στους πίνακες παραχωρήσεων είτε όχι. Επί πλέον, αναφέρονται ειδικά στο άρθρο II, παράγραφος 1, περίπτωση 6, το οποίο ορίζει το εξής:

«Τα προϊόντα τα αναφερόμενα εις το πρώτον μέρος του πίνακος του αφορώντος εν των συμβαλλομένων μερών και τα οποία είναι προϊόντα του εδάφους ετέρων συμβαλλομένων μερών δέον όπως κατά την εισαγωγήν των εις το έδαφος όπερ αφορά ο πίναξ ούτος, λαμβανομένων υπ' όψιν των όρων και των ειδικών ρητρών αίτινες έχουσιν εν αυτώ θεσπισθεί, μη υποβάλλονται εις κυρίως ειπείν δασμούς υπερβαίνοντας τους εν τω πίνακι προβλεπόμενους. Τα προϊόντα ταύτα απαλλάσσονται επίσης παντός ετέρου δασμού ή φόρου οιασδήποτε φύσεως επιβαλλομένων κατά την εισαγωγήν ή επ' ευκαιρία ταύτης, περιλαμβανομένων και των πάσης φύσεως φορολογιών αίτινες βαρύνουν την διεθνή μεταφοράν νομισματικών μέσων επί σκοπώ διακανονισμού των εισαγωγών, οίτινες υπερβαίνουν τους ισχύοντας κατά την χρονολογία της παρούσης Συμφωνίας ή και εκείνους οίτινες θα έδει να επιβληθώσι μεταγενεστέρως, συνεπεία αμέσου και δεσμευτικής διατάξεως της ισχυούσης κατά την χρονολογίαν ταύτην νομοθεσίας, εις το εισάγον έδαφος.»

Κατά την άποψη τους, από αυτό συνάγεται ότι απαγορεύεται η αύξηση των εισαγωγικών δασμών για όλα τα προϊόντα που περιλαμβάνονται στους πίνακες παραχωρήσεων, όπως μάλιστα αυτοί ίσχυαν κατά το πρωτόκολλο του Annecy, το οποίο προσαρτήθηκε στον ιταλικό πίνακα παραχωρήσεων XXVII. Κατ' αυτούς, το ίδιο επίσης ισχύει και για τα επίδικα προϊόντα τα οποία περιελήφθησαν για πρώτη φορά σε εθνικούς πίνακες παραχωρήσεων αργότερα, όπως στον πίνακα του πρωτοκόλλου του Torquay, που κυρώθηκε με τον ιταλικό νόμο της 25ης Οκτωβρίου 1951, και στον πίνακα του πρωτοκόλλου της Γενεύης, που κυρώθηκε με τον ιταλικό νόμο της 2ας Ιανουαρίου 1958, ή ακόμα για τα προϊόντα που περιελήφθησαν αργότερα στον πίνακα XLEOK, τον οποίο διαπραγματεύθηκαν από κοινού η Κοινότητα και τα κράτη μέλη κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του «γύρου Dillon» το 1960/61 (βλέπε την απόφαση του Συμβουλίου της 3ης Ιουλίου 1962 και το πρωτόκολλο της 16ης Ιουλίου 1962) και ο οποίος τροποποιήθηκε κατά τις διαπραγματεύσεις του «γύρου Kennedy» του 1964-1967 (βλέπε πρωτόκολλο της Γενεύης της 30ής Ιουνίου 1967 και την απόφαση 68/411 του Συμβουλίου, της 27ης Νοεμβρίου 1967 — ΕΕ ειδ. έκδ. 11/001, σ.71).

Στο πλαίσιο αυτό ασκήθηκαν οι τρεις αγωγές, με τις οποίες ζητείται από την ιταλική διοίκηση δημόσιων οικονομικών η απόδοση των τελών διοικητικών υπηρεσιών που είχαν καταβληθεί.

Στην πρώτη υπόθεση, πρόκειται για εισαγωγές αργού πετρελαίου και ασφαλτώδους σχιστολίθου που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ Ιουλίου 1964 και Δεκεμβρίου 1967 από το Κουβέιτ, χώρα μέλος της GATT. Σχετικώς δεν είναι εξακριβωμένο αν το εμπόρευμα περιλαμβανόταν ήδη στον ιταλικό πίνακα παραχωρήσεων XXVII, πράγμα που ισχυρίζεται η SPI και αμφισβητούν η ιταλική κυβέρνηση και η Επιτροπή, ούτε αν περιλαμβάνεται στον πίνακα παραχωρήσεων XLEOK, όπως ισχυρίζεται η ιταλική κυβέρνηση και αμφισβητεί η Επιτροπή.

Στη δεύτερη υπόθεση, πρόκειται για εισαγωγές διαφόρων προϊόντων μεταξύ 1965 και 1971, προελεύσεως χωρών μελών της GATT. Επί του σημείου αυτού, το παραπέμπον δικαστήριο διαπίστωσε ότι — αντίθετα από τους ισχυρισμούς του εισαγωγέα — τα εμπορεύματα αυτά δεν περιλαμβάνονταν στον αρχικό ιταλικό πίνακα παραχωρήσεων XXVII, αλλά αντίθετα — όπως επιβεβαιώνεται και από την Επιτροπή — περιελήφθησαν για πρώτη φορά στον πίνακα αυτό βάσει του πρωτοκόλλου του Torquay. Έχει επίσης αποδειχτεί ότι όλα σχεδόν τα εμπορεύματα περιλαμβάνονταν στον πίνακα XLEOK, όπως αυτός διαμορφώθηκε τόσο κατά το «γύρο Dillon» όσο και κατά το «γύρο Kennedy».

Τέλος, στην τρίτη υπόθεση πρόκειται για εισαγωγές, μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου 1963, διαφόρων εμπορευμάτων προελεύσεως χωρών μελών της GATT. Και στην περίπτωση αυτή το παραπέμπον δικαστήριο δέχτηκε — αντίθετα από ό,τι ισχυρίζεται ο εισαγωγέας — ότι τα επίδικα προϊόντα δεν περιλαμβάνονταν στον αρχικό ιταλικό πίνακα παραχωρήσεων XXVII — πράγμα που κατά την Επιτροπή δεν είναι πάντως ακριβές για ένα από τα προϊόντα αυτά· αντίθετα, τα εμπορεύματα αυτά προστέθηκαν στον εν λόγω πίνακα εν μέρει βάσει του πρωτοκόλλου του Torquay και εν μέρει βάσει του πρωτοκόλλου της Γενεύης (1956). Όμως, και στην περίπτωση αυτή φαίνεται να έχει αποδειχτεί ότι όλα σχεδόν τα εμπορεύματα περιλαμβάνονται και στον πίνακα XLEOK, όπως διαμορφώθηκε τόσο κατά το «γύρο Dillon» όσο και κατά το «γύρο Kennedy».

Η διοίκηση δημόσιων οικονομικών, αναιρεσείουσα, προβάλλει την άποψη ότι, για τα προϊόντα που περιελήφθησαν για πρώτη φορά στους πίνακες οι οποίοι καταρτίστηκαν μετά τον αρχικό πίνακα XXVII, το όψος της φορολογικής επιβαρύνσεως που πρέπει να ληφθεί ως σημείο αναφοράς είναι εκείνο που υπήρχε κατά την κατάρτιση των νέων πινάκων. Επομένως, η θέσπιση του τέλους διοικητικών υπηρεσιών το 1950 δεν μπορεί να θεωρηθεί απαγορευμένη αύξηση των εισαγωγικών φόρων, κυρίως σε σχέση με την παγίωση που είχε επιτευχθεί κατά το «γύρο Dillon». Κατά συνέπεια, η απόδοση του τέλους αυτού αποφασίστηκε μόνο για τα προϊόντα τα οποία είχαν περιληφθεί εξαρχής στον αρχικό ιταλικό πίνακα παραχωρήσεων XXVII, και όχι για τα προϊόντα για τα οποία οι παραχωρήσεις είχαν χορηγηθεί για πρώτη φορά με τον πίνακα XLEOK.

Πάντως τα δικαστήρια που εκδίκασαν τις υποθέσεις αυτές δέχθηκαν στο σύνολο τους τις αγωγές αποδόσεως των τελών, όπως φαίνεται από τις αποφάσεις του Corte d'appello της Γένοβας, της 26ης Ιανουαρίου 1979 (πρώτη υπόθεση) και της 28ης Οκτωβρίου 1977 (δεύτερη υπόθεση), καθώς και την απόφαση του Corte d'appello του Τουρίνου, της 25ης Φεβρουαρίου 1978 (τρίτη υπόθεση). Σχετικά έγινε δεκτό ότι ο κρίσιμος χρόνος για τον καθορισμό της φορολογικής επιβαρύνσεως που δεν μπορούσε να αυξηθεί ήταν ο χρόνος προσχωρήσεως της Ιταλίας στην GATT (10 Οκτωβρίου 1949) και ότι αρκούσε επίσης ότι τα επίδικα εμπορεύματα περιλαμβάνονταν στον πίνακα XLEOK, αφού ο τελευταίος αυτός πίνακας αντικατέστησε τον πίνακα XXVIII.

Τότε η ιταλική διοίκηση δημόσιων οικονομικών άσκησε αναίρεση ενώπιον του Corte di cassazione. Δεδομένης της νομολογίας του Δικαστηρίου μας, το Corte di cassazione αντιμετωπίζει προφανώς και στις παρούσες υποθέσεις το πρόβλημα αν πρέπει να επιμείνει στη νομολογία του σχετικά με την απευθείας εφαρμογή των διατάξεων της GATT. Επίσης, αντιμετώπισε το πρόβλημα της ερμηνείας της συμφωνίας GATT όσον αφορά τη θέση που υποστήριξαν οι εισαγωγείς σχετικά με την απαγόρευση θεσπίσεως νέων επιβαρύνσεων και σχετικά με τον κρίσιμο χρόνο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά το άρθρο II της συμφωνίας GATT για την απαγόρευση της αν§ήαεως των επιβαρύνσεων. Εξάλλου, αντιμετωπίζει ουσιαστικά και το πρόβλημα — όπως και στη διαδικασία που οδήγησε στην υπόθεση 266/81 ( 4 ) — αν, και ενδεχομένως από πότε, το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύει τις διατάξεις της συμφωνίας GATT και τις πράξεις που έχουν εκδοθεί λόγω της συμφωνίας αυτής, δυνάμει του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΟΚ, ακόμα και αν δεν τίθεται ζήτημα κύρους κοινοτικών πράξεων.

Το Corte di cassazione, επομένως, με διατάξεις της 21ης Μαΐου 1981, αποφάσισε να αναβάλει την έκδοση οριστικής αποφάσεως και να υποβάλει στο Δικαστήριο αίτηση εκδόσεως προδικαστικής αποφάσεως για τις τρεις υποθέσεις, επί των ακόλουθων ερωτημάτων:

Α —

Προκαταρκτικά:

Αφού η Κοινότητα έχει υποκαταστήσει τα κράτη μέλη στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων που προβλέπονται από τη συμφωνία GATT και έχει διαπραγματευτεί τις δασμολογικές παραχωρήσεις και τις παγιώσεις που αποφασίστηκαν στο πλαίσιο της εν λόγω συμφωνίας πριν από την 1η Ιουλίου 1968, οι διατάξεις της συμφωνίας, καθώς και οι πίνακες που αποτέλεσαν το αντικείμενο των διαπραγματεύσεων αυτών, περιλαμβάνονται στις πράξεις (σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως: από ποιο χρονικό σημείο καί μέσα σε ποια όρια) για την ερμηνεία των οποίων το Δικαστήριο έχει προδικαστική αρμοδιότητα σύμφωνα με το άρθρο 177 της συνθήκης, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία ζητείται από τον εθνικό δικαστή να τις εφαρμόσει ή εν πάση περιπτώσει να τις ερμηνεύσει στο πλαίσιο σχέσεων μεταξύ ιδιωτών με σκοπό άσχετο προς την εκτίμηση του κύρους ή της ακυρότητας μιας κοινοτικής πράξεως,

Β —

Σε περίπτωση καταφατικής απαντήσεως στο προηγούμενο ερώτημα: Ποια αποτελέσματα (και αν είναι διαφορετικά σε κάθε χρονική περίοδο, με ποια χρονολογική σειρά) παράγονται στην έννομη τάξη της Κοινότητας και των κρατών μελών λόγω του γεγονότος ότι η Κοινότητα έχει υποκαταστήσει τα κράτη μέλη στην εκπλήρωση των υποχρεώσεων που προβλέπονται στη συμφωνία GATT και έχει διαπραγματευτεί το νέο κοινό πίνακα XLEOK, Ο εθνικός δικαστής συγκεκριμένα, προκειμένου να αντλήσει επιχειρήματα για την ερμηνεία ή και κανόνα για την εφαρμογή μεταγενέστερης εσωτερικής διατάξεως που υποτίθεται ότι αντιβαίνει προς τις διατάξεις της συμφωνίας GATT, πρέπει να θεωρήσει — τηρώντας την κατανομή αρμοδιοτήτων που καθορίζεται από το άρθρο 177 της συνθήκης — ότι η συμφωνία GATT, και ειδικότερα οι διατάξεις που μνημονεύονται στα επόμενα ερωτήματα, ισχύει στο επίπεδο της απλής διεθνούς υποχρεώσεως χωρίς να παράγει άμεσα αποτελέσματα στην εσωτερική έννομη τάξη ή ότι παράγει εν προκειμένω αποτελέσματα εντός αυτής στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών και, στη δεύτερη αυτή περίπτωση, από θέση ισοτιμίας ή υπεροχής έναντι της αντίθετης διατάξεως του εσωτερικού δικαίου,

Γ —

Στην περίπτωση, ομοίως, καταφατικής απαντήσεως στο ερώτημα Α και οποιασδήποτε απαντήσεως στο ερώτημα Β, προς το σκοπό παροχής στον εθνικό δικαστή ενδείξεων χρήσιμων για την ερμηνεία της εθνικής διατάξεως:

Γ.1.

Η συμφωνία GATT — και ιδίως το προοίμιο (ήδη άρθρο Ι, παράγραφος 2), σε συνδυασμό με τα άρθρα II (ήδη III), παράγραφοι 1 και 2, III (ήδη IV), παράγραφος 2, VI και VIII — επιβάλλει την απαγόρευση θεσπίσεως για οποιοδήποτε προϊόν, έστω και αν δεν περιλαμβάνεται στους πίνακες που αναφέρονται στο προαναφερόμενο άρθρο II (ήδη III), νέων δασμών ή άλλων τελών ή φόρων οποιασδήποτε φύσεως πού εισπράττονται κατά ή επ' ευκαιρία της εισαγωγής,

Γ.2.

Για τα προϊόντα που περιλαμβάνονται στον πίνακα των παραχωρήσεων ενός κράτους μετά την προσχώρηση του στη συμφωνία GATT — και ειδικότερα, όσον αφορά τα κράτη τα οποία είναι και μέλη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, για τα εμπορεύματα που περιλαμβάνονται στον πίνακα XLEOK, ο οποίος καταρτίστηκε πρώτα κατά τη λήξη του «γύρου Dillon» και εν συνεχεία του «γύρου Kennedy» — το κρίσιμο χρονικό σημείο για τον προσδιορισμό του ύψους των δασμών και των άλλων φόρων που εισπράττονται κατά την εισαγωγή, ως προς το οποίο εφαρμόζεται η απαγόρευση αυξήσεως που θεσπίζεται από το άρθρο II (ήδη III), παράγραφος 1, στοιχείο 6, της συμφωνίας GATT, είναι το χρονικό σημείο της προσχωρήσεως στη συμφωνία ή του πρωτοκόλλου περί της νέας παραχωρήσεως,

Η άποψη μου επί των ερωτημάτων αυτών είναι η ακόλουθη:

Ι — Επί του πρώτου ερωτήματος

Το πρώτο ερώτημα έχει πολλά κοινά σημεία με το πρώτο ερώτημα που υποβλήθηκε στην υπόθεση 266/81 ( 5 ). Κατά συνέπεια, αρκούμαι προς το παρόν να παραπέμψω ως προς τα σημεία αυτά στις προτάσεις μου στην υπόθεση 266/81 ( 5 ).

Επομένως, πρέπει καταρχήν να αναγνωριστεί ότι, εφόσον πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η Κοινότητα έχει υποκαταστήσει τα κράτη μέλη στις υποχρεώσεις που υπέχουν από τη συμφωνία GATT, είναι λογικό κατά το μέτρο αυτό, οι διατάξεις της συμφωνίας GATT να ερμηνεύονται κατά τον ίδιο τρόπο όπως οι διατάξεις των συμφωνιών που έχει συνάψει η Κοινότητα. Από αυτό προκύπτει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο, βάσει του άρθρου 177 της συνθήκης ΕΟΚ, να ερμηνεύει τη συμφωνία GATT, και όχι μόνο, καταρχήν, όταν πρόκειται να εκτιμήσει το κύρος κοινοτικών πράξεων στο πλαίσιο της συμφωνίας GATT, αλλά και όταν η ερμηνεία είναι αναγκαία σε σχέση με το εθνικό δίκαιο, είτε επειδή ανακύπτει το ζήτημα αν οι εθνικές διατάξεις πρέπει να υποχωρήσουν έναντι της συμφωνίας GATT είτε επειδή το εθνικό δίκαιο πρέπει να ερμηνευτεί κατά τρόπο σύμφωνο προς τις διατάξεις της συμφωνίας GATT.

Πάντως, στις παρούσες υποθέσεις, το πρώτο ερώτημα θέτει και άλλα προβλήματα για τα οποία είναι αναγκαίες μερικές συμπληρωματικές παρατηρήσεις. Αυτό συμβαίνει όσον αφορά πρώτον τους πίνακες που ήταν αντικείμενο διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο της GATT και οι οποίοι περιέχουν δασμολογικές παραχωρήσεις και, δεύτερον, το ζήτημα από πότε και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να θεωρηθεί ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύει τη συμφωνία GATT.

α)

Προκειμένου να καθοριστεί η λειτουργία των πινάκων στο πλαίσιο του συστήματος της GATT — κυρίως σε περίπτωση διαδοχικών πινάκων με διαφορετικό περιεχόμενο — πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι πίνακες αυτοί ήταν αντικείμενο διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο της GATT και περιλαμβάνονται σε ειδικά πρωτόκολλα. Πρόκειται, επομένως, για συμφωνίες στο πλαίσιο της συμφωνίας GATT της οποίας το άρθρο II, παράγραφος 7, ορίζει ρητά ότι οι πίνακες που επισυνάπτονται στη συμφωνία αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του μέρους Ι της εν λόγω συμφωνίας.

Εφόσον η Κοινότητα είναι συμβαλλόμενο μέρος, φαίνεται πλήρως δικαιολογημένο να γίνεται λόγος και για «κοινοτικές πράξεις» και να γίνει δεκτό ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να τις ερμηνεύει. Αυτό πρέπει να είναι δυνατό για τα αποτελέσματα του «γύρου Dillon», που υλοποιήθηκαν με τον πίνακα XLEOK, ο οποίος αντικατέστησε τους εθνικούς πίνακες παραχωρήσεων, επειδή το σχετικό πρωτόκολλο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1963, έχει συναφθεί και από την Κοινότητα. Ασφαλώς αυτό ισχύει και για τα αποτελέσματα του «γύρου Kennedy» επειδή τα τελευταία αυτά είχε διαπραγματευτεί και συμφωνήσει μόνο η Κοινότητα και κατέληξαν στο Κοινό Δασμολόγιο, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1968.

β)

Το πρόβλημα του χρονικού σημείου από το οποίο το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να ερμηνεύει τη συμφωνία GATT είναι ασφαλώς λίγο δυσκολότερο. Σχετικά πρέπει καταρχάς να υπογραμμιστεί ότι οι κύριες δίκες αφορούν μόνο τις επίοαρννοεις των εισαγωγών και επομένως η απάντηση είναι αναγκαία μόνο όσον αφορά τις υποχρεώσεις από τη συμφωνία GATT επί τον οημείου αυτού.

Οι διαπιστώσεις που περιλαμβάνονται στην απόφαση που εκδόθηκε στις υπο9έσεις 21 μέχρι 24/72 ( 6 ) αποτελούν χωρίς καμιά αμφιβολία ένα σημαντικό έρεισμα για την ανάπτυξη των σκέψεων μου. Στην απόφαση αναφέρεται ότι η Κοινότητα έχει αναλάβει — βαθμιαία κατά τη μεταβατική περίοδο και πλήρως μετά το τέλος της περιόδου αυτής — τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την τελωνειακή και εμπορική πολιτική. Με την έναρξη της ισχύος της συνθήκης ΕΟΚ και ιδίως με την εφαρμογή του Κοινού Δασμολογίου, παρατηρήθηκε στις σχέσεις