(353 S. K. m. 227)

Daire ile Askeri Mahkeme arasında ortaya çıkan uyuşmazlık usul ve noksan soruşturmaya ilişkin olmakla birlikte, Dairenin bozma kararı üzerine Askeri Mahkemece yeniden verilen hükmün direnme hükmü niteliğinde olup olmadığının öncelikli mesele olarak tartışılması gerekmektedir.

Askeri mahkemelerin direnme haklarının düzenlendiği 353 sayılı Kanunun 227nci maddesinde direnme kararının özellikleri konusunda herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, Askeri Yargıtayın ve Yargıtayın yerleşik kararlarında kabul edildiği üzere, bir hükmün Direnme olarak kabul edilmesi için, bozmadan önce verilen hüküm ile, direnmeye ilişkin hükmün aynı olması, yani ilk hükmün aynen yeniden verilmesi gerekmektedir. Bu bağlamda, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi, bozma kararı doğrultusunda işlem yapılması, bozmadan önce tartışılmayan hususların bozmadan sonra tartışılması, bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni delillere dayanılması, ilk kararda yer almayan ve Daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurulması hallerinde, incelemeye esas son hükmün direnme kararı niteliğinde olmayıp, bozmaya eylemli uyma (sebat) sonucu verilmiş yeni bir hüküm olduğu ve bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde, incelemenin Daire tarafından yapılması gerekmektedir.

Firar suçuna ilişkin mahkumiyet hükmünün usul ve noksan soruşturma yönünden bozulmasına karar verildiği görülmektedir.

Bozmayı müteakiben yapılan yargılamada, sanığın bozma kararına karşı diyeceklerinin tespiti ile yetinilip başkaca hiçbir muhakeme faaliyetine girişilmeksizin yargılamanın sonlandırılmasına karar verilerek ilk hükmün aynen tesisi suretiyle direnilmesi gerekirken, Askeri Mahkemece, sanığın bozma ilamına karşı diyecekleri tespit edilip direnme ara kararı verildikten sonra, sanığın esas hakkındaki sorgu ve savunmasının sorulduğu, dosyadaki mevcut belgelerin okunduğu, sanıktan diyeceklerinin sorulduğu, Askeri Savcının esas hakkındaki mütalaasının alındığı ve sanıktan esas hakkındaki mütalaaya karşı diyecekleri ve son sözüne ilişkin beyanlarının alındığı anlaşılmaktadır.

Ayrıca, sanık hakkında daha önce verilen ve bozmaya konu olan ilk mahkumiyet hükmünün gerekçesinde, psikiyatri uzmanının yeminli beyanlarına itibar edildiği belirtilerek, müşahedesine gerek bulunmadığı vurgulanmış ve sanığın ceza sorumluluğ