(2709 S. K. m. 36, 40) (5271 S. K. m. 34, 231, 232) (353 S. K. m. 197)

Daire ile Başsavcılık arasında ortaya çıkan ve Daireler Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanığın temyiz isteminin süresinde olup olmadığına ilişkindir.

Daire, sanığın 22.10.2010 tarihli dilekçesinin temyiz dilekçesi niteliğinde olduğunu, ancak 15.02.2007 tarihinde tebliğ edilen hükümle ilgili bir haftalık temyiz süresinin 22.02.2007 günü mesai bitiminde sona ermesi nedeniyle temyiz isteminin süresinde olmadığını kabul ederken,

Başsavcılık, gerekçeli hükümde, karara karşı kanun yolu (temyiz) merciinin Askeri Yargıtay olduğundan bahsedilmemesi nedeniyle usulüne uygun yapılmış bir tebligatın bulunmadığını, sanık tarafından yapılan temyizin süresinde olduğunu ve esas yönünden temyiz incelemesi yapılması gerektiğini ileri sürerek, Daire kararına itiraz etmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, sanık tarafından Alanya L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu vasıtasıyla gönderilen 22.10.2010 tarihli dilekçeyle, Yengesi E.K. tarafından kendisine herhangi bir tebligat verilmediği ve husumet nedeniyle üç yıldan fazla süredir Dayısı ve Yengesiyle görüşmedikleri belirtilerek, dosyanın Askeri Yargıtaya gönderilmesinin talep edilmesi üzerine, Askeri Yargıtay 4üncü Dairesinin 08.02.2011 tarihli, 2011/142-135 Esas ve Karar sayılı kararı ile, Askeri Mahkemenin 22.06.2009 tarihli, 2009/1686-901 Esas ve Karar sayılı uyarlama kararının, 30.07.2010 tarihli, 2006/1270-2009/1686 Esas ve 2010/71 Müt. Karar ve 12.10.2010 tarihli, 2006/1270-2009/1686 Esas ve 2010/94 Müt. Karar sayılı duruşmasız işlere ait kararlarının kaldırılmasına, sanığın 08.04.2006-19.06.2006 tarihleri arasında işlediği izin tecavüzü suçuna ilişkin Askeri Mahkemenin 05.02.2007 tarihli, 2007/424-30 Esas ve Karar sayılı mahkumiyet hükmünün onanmasına karar verilmesi, ancak inceleme konusu hükme ilişkin herhangi bir değerlendirme yapılmaması karşısında, sanığın 22.10.2010 tarihli dilekçesinin, Askeri Mahkemenin 15.11.2006 tarihli, 2006/1270-1178 Esas ve Karar sayılı hükmüne yönelik temyiz istemini de içerdiği ve temyiz incelemesi yapılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık konusunun çözümü için, öncelikle yargı kararlarının ilgililere tebliği ve bu kararlara karşı başvurulabilecek kanun yolları, usulleri ve süreleri ile ilgili mevzuatımızda yer alan düzenlemelerin incelenmesi gerekmektedir.

T.C. Anayasasının 03.10.2001 tarihli ve 4709 sayılı Kanunla değişik 36ncı maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmektedir.

Anayasanın Temel hak ve hürriyetlerin korunması başlığı altında yer alan 4709 sayılı Kanunla değişik 40ıncı maddesinin ikinci fıkrası, Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır. hükmünü içermektedir. Söz konusu düzenlemeye ilişkin 4709 sayılı Kanunun gerekçesinde de, Bireylerin yargı ya da idari makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkan sağlanması amaçlanmaktadır. Son derece dağınık mevzuat karşısında kanun yolu, mercii ve sürelerinin belirtilmesi hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması açısından zorunluluk haline gelmiştir açıklamasına yer verilmiştir.

353 sayılı Kanun'un 5530 sayılı Kanunla değişik Ek 1inci maddesinin yollamada bulunduğu 5271 sayılı CMKnın 34üncü maddesinin ikinci fıkrasında da, Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir. denilerek, Anayasanın 40/2nci maddesi hükmü doğrultusunda bir düzenlemeye yer verilm