(1632 S. K. m. 91)

Daire ile Başsavcılık arasında ortaya çıkan ve Daireler Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, suçun sübutu konusunda noksan soruşturma bulunup bulunmadığına ilişkindir.
Daire, noksan soruşturma bulunmadığını ve sanığın eyleminin üste fiilen taarruza teşebbüs suçunu oluşturduğunu kabul ederken,

Başsavcılık, sanığın tekme ve yumruk savurma eylemini gerçekleştirdiği sırada mağdur ile aralarında ne kadar mesafe bulunduğunun, fiilin elverişli bir mesafede gerçekleşip gerçekleşmediğinin dosya içeriğinden kesin ve net bir şekilde anlaşılamadığını ve tanıklar P.Er M.Ö., P.Onb. C.Ç., P.Onb. S.Ü. ve P.Er M.Ç.nin belirtilen hususla ilgili olarak geniş ve teferruatlı bir şekilde ifadelerinin tespit edilmesi gerektiğini ileri sürerek, Daire kararına itiraz etmiştir.

Askeri Yargıtayın yerleşik kararlarında belirtildiği üzere, ASCKnın 91inci maddesinde üste veya amire fiilen taarruz veya taarruza teşebbüs suç olarak düzenlenmiş, ancak taarruz teriminin tanımı yapılmamış ve bu konu uygulamaya bırakılmıştır. Uygulamada, müessir fiil sayılan eylemlerin her türü üste fiilen taarruz olarak kabul edilmekte, ayrıca çarpmak, iteklemek, vurmak için yakasına yapışmak gibi üstün vücut bütünlüğüne yönelik saldırı niteliğindeki etkin eylemlerin de üste fiilen taarruz suçunu oluşturacağı benimsenmektedir (Askeri Yargıtay Daireler Kurulunun 25.11.2010 tarihli, 2010/115-113,

04.05.2006 tarihli, 2006/110-107 Esas ve Karar sayılı kararları bu yöndedir).

Uyuşmazlık konusu sübuta ilişkin olduğundan, sanık, mağdur ve tanıkların dava dosyasında yer alan sorgu ve ifadelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

Sanık sorgu ve savunmasında, alt ranzada gürültü yapan ve devresi olan Ş.A. ile M.Ö.ye samimiyete binaen, A.cık kafalılar sessiz olun şeklinde seslendiğini, ancak alt ranzada bulunan ve gürültü yapanın Onb. Ü.Ö. olduğunu ve kendisine kızdığını, ondan özür dilediğini, ancak Ü.Ö.nün kendisinin yakasından tutup aşağıya atmaya çalıştığını ve kaf