(2709 S. K. m. 40) (1632 S. K. m. 91) (5237 S. K. m. 62) (5271 S. K. m. 34, 147, 191, 213, 231, 232) (353 S. K. m. 195, 197, 209, 221, 256)

&hellip,Askeri Mahkemesinin, 27.8.2009 tarihli ve 2009/153-437 sayılı kararı ile, hükümlünün (sanığın), 22.4.2007 tarihinde işlediği üste fiilen taarruz suçundan dolayı, ASCK&rsquo,nın 91/1 (az vahim hâ,l cümlesi) ve TCK&rsquo,nın 62&rsquo,nci maddeleri uyarınca, sonuç olarak beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükmün, taraflarca temyiz edilmediğinden bahisle 11.11.2009 tarihi itibariyle kesinleştirildiği,

İnfaz aşamasında, Anayasa Mahkemesinin 17.1.2013 tarihli, 2012/80 Esas ve 2013/16 Karar sayılı kararı doğrultusunda Askeri Savcılığın talebi üzerine, &hellip,Askeri Mahkemesinin 21.1.2013 tarihli ve 2013/116-117 sayılı duruşmasız işlere ait kararı ile kesinleşmiş mahkû,miyet hükmünün infazının durdurulmasına karar verildiği, daha sonra, duruşma açılıp, taraf teşkili yapılmak suretiyle yapılan uyarlama yargılaması sonucu &hellip,Askeri Mahkemesince temyize konu uyarlama mahkû,miyet hükmünün verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Hükümlü (sanık) hakkında verilen &hellip,Askeri Mahkemesinin 27.8.2009 tarihli ve 2009/153-437 sayılı hükmün tebliğinin geçerli olup olmadığına yönelik yapılan incelemede:

&hellip,Askeri Mahkemesinin 27.8.2009 tarihli ve 2009/153-437 sayılı mahkû,miyet hükmü, taraflarca yasal süresi içerisinde temyiz edilmediğinden bahisle, 11.11.2009 tarihinde kesinleştirilmiş ise de, hükümlünün (sanığın) yokluğunda verilen mahkû,miyet hükmüne ilişkin gerekçeli kararın, hükümlüye (sanığa) tebliği için adresine çıkartılan tebliğ mazbatasının, tevziat sırasında adresin kapalı olması nedeniyle evrak mahalle muhtarına teslim edilerek, haber kağıdı kapıyı yapıştırılıp, komşusuna haber verilmek suretiyle 3.11.2009 tarihinde tebliğ edildiği (Dz.193-194 arası), ancak tebliğin yapıldığı tarihte hükümlünün (sanığın) &hellip, Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğu anlaşılmaktadır.

T.C. Anayasasının 40/2&rsquo,nci maddesi, CMK&rsquo,nın 34/2, 231/2 ve 232/6&rsquo,ncı maddeleri ile 353 sayılı Kanun&rsquo,un 195, 197 ve 209/1&rsquo,inci maddelerindeki hükümler göz önüne alınarak, ilgililerin yokluğunda verilen ve kanun yolu, mercii, şekli ile sürelerine ilişkin haklarının ne olduğunu açık şekilde içeren gerekçeli kararın, ilgilisine geçerli bir şekilde tebliğ edilmesi gerekmektedir.

Sanığın cezaevinde bulunduğu dikkate alındığında, Tebligat Kanunu&rsquo,nun 19&rsquo,uncu maddesi &ldquo,Mevkuf ve mahkumlara ait tebliğlerin yapılmasını, bunların bulunduğu müessese müdür veya memuru temin eder.&rdquo, düzenlemesini içermektedir.

Somut olayda, tebliğ tarihinde cezaevinde bulunduğu anlaşılan sanığa Tebligat Kanunu&rsquo,nun 19&rsquo,uncu maddesi uyarınca tebligat yapılmadığı, bu hali ile gerekçeli kararın ilgilisine zamanında, usulüne uygun ve geçerli bir şekilde tebliği gerçekleşmediğinden, hakkındaki mahkû,miyet hükmünden haberdar edilmeyen,