(5237 S. K. m. 29, 49, 53, 62) (1632 S. K. m. 82, 91) (353 S. K. m. 16, 220, 221, 223) (765 S. K. m. 15, 102, 104)

Silahlı olarak üste fiilen taarruz suçundan sanık (Ter.) Ord. Er Gökcan SAĞ hakkında Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesince tesis olunan 07.05.2008 tarihli, 2008/648-298 Esas ve Karar sayılı mahkumiyete ilişkin hükmün, yasal süresi içinde sanık müdafii ve Askeri Savcı tarafından temyiz edilmesi üzerine, dava dosyası, Askeri Yargıtay Başsavcılığının bozma ve düşme istemini içeren 11.11.2008 tarihli ve 2008/10523 sayılı tebliğnamesine bağlı olarak Dairemize gönderilmekle incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesince sanık hakkında kurulan 19.12.2001 tarihli, 2001/652-917 Esas ve Karar sayılı ilk mahkumiyet hükmünün, Dairemizin 21.01.2003 tarihli, 2003/87-83 Esas ve Karar sayılı ilamı ile usul ve noksan soruşturma, 10.12.2003 tarihli ve 2003/1333-1166 Esas ve Karar sayılı ikinci mahkumiyet hükmünün, Dairemizin 06.10.2004 tarihli ve 2004/784-873 Esas ve Karar sayılı ilamı ile suç vasfı, 08.06.2005 tarihli, 2005/566-344 Esas ve Karar sayılı üçüncü mahkumiyet hükmünün, Dairemizin 25.04.2006 tarihli ve 2006/647-645 Esas ve Karar sayılı ilamı ile suç vasfı, 20.12.2006 tarihli, 2006/1684-1549 Esas ve Karar sayılı dördüncü mahkumiyet hükmünün Dairemizin 17.12.2007 tarihli, 2007/2720-2716 Esas ve Karar sayılı ilamı ile uygulamada gerekçesizlik nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Askeri Mahkemece, son bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda, sanığın 20.10.2000 tarihinde silahlı olarak üste fiilen taarruz suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK'nın 91/2 (ilk cümlesi-teşdiden), TCK'nın 29/1 ve 62'nci maddeleri gereğince iki yıl bir ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

TCK'nın 53'üncü maddesinin tatbikine, gözaltında, tutuklulukta ve adli gözlem altında geçen sürelerin, TCK'nın 63'üncü maddesi gereğince mahkumiyetinden mahsubuna, 34 ykr. Tutarındaki Hazine zararının 353 sayılı Kanun'un 16'ncı maddesi gereğince, sanıktan tazminen tahsiline karar verilmiştir.

Sanık müdafii ve Askeri Savcı, hükmü takdir ve zamanaşımı yönünden yasal süresi içerisinde temyiz etmişlerdir.

Tebliğnamede, dava zamanaşımının dolmuş olması nedeniyle hükmün bozulmasına ve açılan kamu davasının düşmesine karar verilmesi talep olunmuştur.

Yapılan incelemede,

20.10.2000 tarihinde sanık Ter.Ulş.Er Gökcan SAĞ'ın 900 Ana Depo Komutanlığında 20.30-22.30 saatleri arasında Rampa Devriye nöbetçisi olduğu, aynı davada asta müessir fiil suçundan yargılanıp ceza alan ve önceki ilamlardan biriyle hakkındaki mahkumiyet hükmü onanarak kesinleşen diğer sanık (mağdur-müdahil) Ulş.Tğm. Halil ÇINAR'ın Nöbetçi Subayı olduğu ve hizmet gereği olarak nöbetçi amirliğince kendisine emredilen saatte devriye görevini ifa etmek üzere Rampa Devriye Nöbet yerine geldiği, söz ve davranışları nedeniyle yalan söylediğini kabul ettiği sanık Ord.Er Gökcan SAĞ'ın ayağına tekme ve yüzüne yumruk ile vurduğu, Er'in nöbetçi olduğunu belirterek kendisine vurmamasını istemesine rağmen, Teğmen'in vurmaya devam ettiği, akabinde sanık Er'in nöbet nedeniyle çapraz tutuşta bulundurduğu Kalaşnikof tüfeğinin önce (Tüfeğin özelliği gereği zorunlu olarak) emniyetini açarak, kurma kolunu çekip bırakmak suretiyle dolduruş yaptığı, kurma kolunun çıkardığı sesi duyan Teğmen'in bir anda sanık Er'e doğru hamle yaparak üzerine atlayıp, sağ eliyle kasaturanın üstünden, sol eliyle de namlunun alev gizleyeninin üstünden tutarak aşağıya bastırdığı, bu arada silahın ateş alması sonucu Tğm. Halil ÇINAR'ın sağ ve sol el başparmakları ile sol ayağından yaralandığı hususunda mevcut deliller itibariyle hiçbir tereddüt bulunmamaktadır.

Olayla ilgili olarak dinlenilen tanıklardan, olay günü Silah Ambar Nöbetçisi olan Ord.Er Mehmet Ali AKGÜL ve Ord.Er Savaş KUBAT ifadelerinde, silah sesini duyunca olay yerine gittiklerini, sanık Gökcan SAĞ ile Ali GÜNEŞ ve araç şoförünün yaralı olan Nöbetçi Subayını taşımakta olduklarını gördüklerini beyan ettikleri, birlikte Rampa Nöbetçisi olan tanık Ord.Er Ali GÜNEŞ'in ve Teğmen'i olay yerine getiren aracın şoförü olan Ord.Er Sinan YACAN'ın hazırlıkta, Askeri Savcı huzurunda ve özellikle Mahkeme huzurunda detaylı olarak alınan yeminli ifadeleri göz önüne alındığında, Tğm.Halil ÇINAR'ın sanık Er'e defaatle vurması üzerine sanık Er'in çapraz tutuşta ve askı kayışı sol omuzunda asılı olan tüfeğini doldurduğu, namlunun Teğmen'i göstermediği, Teğmen'in kurma kolu sesini duyar duymaz silahın üzerine atladığı ve silahın ateş aldığı, bunun üzerine Teğmen'in dizlerinin üzerine çöktüğü ve silahı almaya çalıştığı, o esnada silahın namlusunun yere doğru olduğu, namlunun hiç yerden kalkmadığı ve hiç teğmeni göstermediği, bu şekilde aralarında bir dakika kadar süren mücadele olduğu, Teğmen'in silahın alınmasını söylemesi üzerine Er Sinan YACAN'ın tüfeğin emniyetini kapattığı ve her ikisinin de tüfeği bırakması üzerine tüfeğin sanık Er'in elinden alındığı, her iki sanığın da olayın bu aşamaya varmasına ilişkin pişmanlık ifade eden sözler söyledikleri, sanık Er'in yaralı Teğmen'in taşınmasında yardımcı olduğu, özellikle olay sırasında tüfeği Teğmen'e doğrultmaya yönelik bir hareketinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Mevcut deliller itibariyle, olay sırasında sanık Er Gökcan SAĞ'ın maruz kaldığı müessir fiilin devam etmesi üzerine silahının emniyetini açıp, kurma kolunu çekip bırakmak suretiyle silahına dolduruş yaptığı, bu sırada silahının çapraz tutuşta ve namlusunun sanığın sol omuz yukarısını gösterir durumda olduğu, Teğmen Halil ÇINAR'a yöneltilmediği hususlarında herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

Sanık Er'in, yumruk ve tekme ile kendisine yapılan müessir fiilin devam etmesini önlemek amacıyla tüfeğine dolduruş yapmış olabileceği, bu fiilin amir veya üstünü silahlı iken tehdit etmek suçunu oluşturabileceği düşünülebilir ise de, olayın devamında Tğm. Halil ÇINAR'ın bir anda sanık Er'in üzerine atlayıp, tüfeğin namlusundan iki eliyle tutarak aşağıya bastırması sırasında, tüfeğin bir şekilde ateş almasıyla Tğm. Halil ÇINAR'ın her iki el başparmaklarının kopması ve sol ayağından yaralanması sonucunun doğduğu, Teğmen'in ani hareketi olmasa, sanığın silahı ona yöneltme veya tetiği çekme konusundaki bir iradesinin bu aşamada mevcut olmadığı, ancak Teğmen'in silahın üzerine bastırdığı sırada silahın bir el ateşlenmesi sonucu yaralanmasına rağmen, sanık Er'in kendi