(2709 S. K. m. 141) (5237 S. K. m. 21, 22, 61, 62, 85) (353 S. K. m. 196, 207, 217, 218) (5271 S. K. m. 34, 230, 277, 297)

Müdafiin temyiz isteminin katılanlara ve katılanlar vekiline tebliğinin gerekip gerekmediği konusunda yapılan incelemede:

353 sayılı Kanunun 196ncı maddesinde, kanun yollarının askeri savcı, sanık, katılan, suçtan zarar gören ve teşkilatında askeri mahkeme kurulu kıta komutanı veya askeri kurum amirine açık olduğu belirtildikten sonra, aynı kanunun 212/2nci maddesinde, sadece teşkilatında askeri mahkeme kurulu kıta komutanı veya askeri kurum amiri ile askeri savcının temyiz layihasının ilgililere tebliğ edileceği hüküm altına alınarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunundan ayrık bir düzenlemeye yer verilmiş olduğundan, müdafiin temyiz isteminin katılanlara ve katılanlar vekiline tebliğine gerek bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Üyeler ve , süre ve istek koşuluna bağlı olarak açılan temyiz davasında, Silahların eşitliği ilkesi kapsamında, tarafların haberdar olmalarını sağlamak amacıyla, 1412 sayılı CMUKnın 316ncı, 5271 sayılı CMKnın 277 ve 297nci maddeleri de nazara alınarak, tarafların temyiz isteminin birbirlerine tebliğ edilmesi gerektiği düşüncesiyle, çoğunluğun görüşüne katılmamışlardır.

Müdafiin temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması talebi konusunda yapılan incelemede:

353 sayılı Kanunun 218inci maddesi, On yıl veya daha fazla hapis cezasına ilişkin hükümlerde Askeri Yargıtay incelemesini, sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re'sen duruşmalı olarak yapar. İncelemenin duruşmalı yapılması, bir yıldan fazla hapis cezasına ilişkin hükümlerde Askeri Yargıtay'ın lüzum görmesine bağlıdır. Duruşma gününden sanığa, katılana, müdafi ve vekile haber verilir. Sanık duruşmada hazır bulunabileceği gibi vekâletnameye sahip bir veya birkaç müdafi ile kendisini temsil ettirebilir. Şu kadar ki, 85inci madde hükmü saklıdır. Sanık tutuklu ise duruşmada bulunmasını isteyemez. hükmünü içermektedir.

Askeri Yargıtayın yerleşik içtihatlarına göre sanık ve müdafiin yüzlerine karşı verilen hükümden ya da gıyapta verilen hükmün bu kişilere tebliğinden sonra bir haftalık temyiz süresi içinde duruşmalı temyiz incelemesi talebinde bulunulmadığı takdirde duruşmalı temyiz incelemesi isteminin reddine karar verilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, müdafiin yüzüne karşı 23.9.2014 tarihinde tesis edilen mahkûmiyet hükmünü temyiz ettiğine ilişkin, 23.9.2014 tarihinde Askeri Mahkemenin kaydına giren dilekçesinde duruşmalı temyiz incelemesi talebinde bulunmadığı, daha sonra 17.11.2014 tarihinde Askeri Mahkemenin kaydına giren dilekçesinde duruşmalı temyiz incelemesi talebinde bulunduğu görülmektedir. Bu durumda, müdafiin 17.11.2014 tarihli dilekçesindeki duruşmalı temyiz incelemesi talebi, 23.9.2014 tarihinde tesis edilen mahkûmiyet hükmü yönünden bir haftalık yasal süre geçtikten sonra yapılması nedeniyle süresinde olmadığından, müdafiin bu konudaki isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz incelemesinde:

Komutanlığı emrinde askerlik hizmetini yapmakta olan sanık Onb. U. B.nin, 6.8.2012 tarihinde 19.00-21.00 saatleri arasında Benzinlik, müteveffa Er A.M.'nin su deposu, tanık Er Ö.Ç.'nin ise 1 nolu mevzi nöbetçisi olarak görevlendirildikleri, nöbet sırasında herhangi bir sorun yaşanmadığı, nöbet bitiminde değiştirici nöbetçi onbaşı Onb. S.B.nin nöbet değişimlerini yaptırdığı ve müteakiben sanık, müteveffa ve Er Ö.Ç. ile birlikte doldur-boşalt istasyonuna gitmek üzere yola çıktıkları, yolda sanığın, müteveffa ve tanık Ö.Ç.nin arkasında olduğu, S.B.nin ise bu grubun çapraz arka tarafında bulunduğu, er ve erbaş koğuşları önündeki botanik bahçe arasındaki asfalt zeminli yola gelindiği sırada sanığın nöbet hizmeti nedeniyle kendisine tevdi edilmiş olan seri numaralı G-3 piyade tüfeğinin kurma kolunu yarıya kadar çekip bıraktığı, akabinde silahın boş olduğunu, emniyetinin kapalı olduğunu düşünerek namlusunun ucunu müteveffaya doğru doğrultarak tetiğine bastığı, tüfeğin ateş aldığı, tüfekten atılan merminin sırtı sanığa dönük olan müteveffaya isabet etmesi üzerine müteveffanın arkaya dönerek oğlum ne yaptın sen, nasıl ateş aldı, of Allahım dediği, birkaç saniye sonra da yere düştüğü, sanığın elindeki nöbet silahını yere attığı ve ambulans çağırın diye bağırmaya başladığı, olay yerine gelen ambulans ile müteveffanın Asker Hastanesine götürüldüğü, burada yapılan tüm müdahalelere rağmen müteveffanın kurtarılamayarak vefat ettiği,

Adli Tıp Kurumu Başkanlığınca düzenlenen otopsi raporuna göre, müteveffanın vücuduna isabet eden merminin neden olduğu yaralanmanın tek başına öldürücü nitelikte olduğunun, ölümün ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı omur kırığı ile birlikte iç organ ve büyük damar delinmesinden gelişen iç kanama sonucu meydana gelmiş olduğunun tespit edildiği,

Askeri Savcı ve olay yeri inceleme ekipleri tarafından olay yerinde yapılan inceleme sonucu, sanığa zimmetli olan tüfeğin emniyetinin açık tek atım konumunda olduğunun, tüfeğin namlu atım yatağında bir adet dolu fişeğin, şarjörde ise 18 adet merminin bulunduğunun belirlendiği,

Yaptırılan kriminal inceleme sonucu, olay günü sanık tarafından kullanılan seri numaralı, 7.62 çapındaki G-3 marka tüfeğin, atışına engel herhangi bir mekanik arızasının bulunmadığının, emniyet sistemlerinin sağlam ve çalışır durumda olduğunun, tetkik için gönderilen bir adet kovan ve bir adet mermi çekirdeği gömlek parçasının bu silahtan atıldığının tespit edildiği,

Atış mesafesinin tayini için yapılan kriminal incelemede ise, tetkik için gönderilen müteveffanın üzerindeki tişörtün arka tarafında etek alt ucundan 28 cm. yukarıda, sağ yandan 26 cm. uzaklıkta 0,5 cm çapında bir adet, ön tarafında etek alt ucundan 22 cm. yukarıda, sağ yandan 28 cm. uzaklıkta 2 cm. çapında bir adet olmak üzere iki adet delinmenin olduğunun, tişört üzerindeki delinmeler ve bu delinmeler etrafındaki atış artıklarının ateşli bir silah ile uzak atış mesafesinde yapılan atış neticesinde oluştuğu kanaatine varıldığının belirtildiği,

Dosya kapsamındaki kanıtlardan anlaşılmaktadır.

TCKnın 21/1inci maddesinde, Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. denilmek suretiyle ceza hukukunda kural olarak suçun varlığından söz edebilmek için kastın bulunması zorunlu görülmüştür.

Aynı Kanunun 22nci maddesinin 1 ve 2nci fıkralarında ise bu kurala istisna getirilmek suretiyle, taksirli fiillerden dolayı da cezai sorumluluk kabul edilerek kanunda taksirin tanımı yapılmıştır. Bu maddeye göre, Taksirle işlenen