(353 S. K. m. 205, 206, 209, 216, 217, 220, 221, 256) (5271 S. K. m. 223, 324) (1136 S. K. m. 168) (AYDK 30.06.2011 T. 2011/66 E. 2011/70 K.) (AYDK 26.09.2013 T. 2013/88 E. 2013/86 K.) (AYDK 29.09.2011 T. 2011/85 E. 2011/89 K.)

Temyizin süresinde olup olmadığına yönelik yapılan incelemede,

Hükmün, sanığın yokluğunda, müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilmesi nedeniyle müdafii yönünden 15.05.2015 tarihinin bir gün sonrasından itibaren işlemeye başlayan ve 353 sayılı Kanun&rsquo,un 209/1&rsquo,inci maddesinde hak düşürücü süre olarak belirtilen bir haftalık temyiz süresinin, 22.05.2015 günü bitiminde son bulduğu, müdafiin bu süreden sonraya tekabül eden 09.06.2015 tarihinde yapmış olduğu temyiz başvurusunun süresi içinde yapılmadığı tebliğnamede ileri sürülerek müdafiinin temyiz istemin süre yönünden reddine karar verilmesi görüşünde bulunulmuş ise de,

Askeri Yargıtay Daireler Kurulunun 30.06.2011 tarihli ve 2011/66-70 E.K. sayılı kararında da açıklandığı üzere müdafiinin kendi adına temyiz talebine başvurabileceği gibi müdafisi olduğu sanık adına da temyiz başvurusunda bulunabileceği kabul edilmektedir. Bu durumda sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin işleme girdiği tarihte, yokluğunda verilen hükmün sanığa tebliğ edilmediği, gerekçeli hükmün sanığa 10.12.2015 tarihinde (Dz.301) Birliği komutanlığınca tebliğ edilmiş olduğu, müdafiin ise bu tarihten çok önce 09.06.2015 tarihinde (Dz.294) hükmü temyiz etmiş olması göz önüne alındığında, müdafiin temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek esasa yönelik temyiz incelemesine geçilmiştir (Dairemizin 20.07.2011 tarihli ve 2011/659-656 E.K. sayılı ilamı da bu yöndedir).

Müdafiin temyiz isteminin süresinde olması karşısında, Askeri Yargıtay Başsavcılığınca ek tebliğname düzenlenmesinin gerekip gerekmediği yönünden yapılan incelemede,

353 sayılı Kanun&rsquo,un 216/2&rsquo,nci maddesi &ldquo,Askeri Yargıtay Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname, hükmü temyiz etmeleri veya temyiz etmeseler dahi aleyhlerine sonuç doğurabilecek görüş içermesi hâ,linde sanık veya müdafi ile katılan veya vekillerine tebliğ olunur. İlgili taraf tebliğden itibaren bir hafta içinde yazılı olarak cevap verebilir. Askeri Yargıtay Başsavcılığı tebliğname ile dosyayı Askeri Yargıtay Başkanlığına gönderir.&rdquo, hükmünü içermektedir. Bu kapsamda, temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin olsa dahi, bir görüş içeren tebliğnamenin düzenlenmiş olması karşında, Askeri Yargıtay Başsavcılığınca ek tebliğname düzenlenmesine gerek olmadığına karar verilmiştir.

Üyeler &hellip,, Askeri Yargıtay Daireler Kurulunun 26.06.2014 tarihli ve 2014/59-61 E.K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Askeri Yargıtay Başsavcılığınca düzenlenen ve temyiz isteminin süre yönünden reddi görüşünü içeren tebliğnamenin, dosya içeriği ile ilgili bir görüş içermediği, Dairece, temyiz isteminin süresinde olduğuna karar verildiğinden dosyanın esasına geçilerek inceleme yapılacağının açıklığa kavuştuğu, bu durumda, 353 sayılı Kanun',un 216/2',nci maddesi gereğince, sanık veya müdafiinin tebliğnameye karşı diyeceklerine olanak sağlanması bakımından, Askeri Yargıtay Başsavcılığınca, dosya içeriği dikkate alınarak, ek tebliğname düzenlenmesinin zorunlu olduğu görüşü ile, çoğunluğun kararına katılmamıştır.

Hükmün temyiz edilebilir nitelik taşıyıp taşımadığına ve düzeltilerek onamaya konu olup olamayacağına yönelik olarak yapılan incelemede,

Ayrıntıları Askeri Yargıtay Daireler kurulunun 26.09.2013 tarih ve 2013/88-86 E.K. sayılı kararında belirtildiği üzere,

353 sayılı Kanun&rsquo,un &ldquo,Temyiz edilebilen veya edilemeyen hükümler&rdquo, başlığını taşıyan 205&rsquo,inci maddesinin ilk fıkrası, askeri mahkemelerce verilen hükümlerin temyiz edilebileceğini öngörmüş, aynı maddenin 3&rsquo,üncü fıkrasının (A) ve (B) bentlerinde ise, üst sınırı beş yüz günü geçmeyen adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili beraat hükümlerine ve kanunlarda kesin olduğu belirtilen diğer hükümlere karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlenmiştir.

Sanığa yüklenen zincirleme memuriyet görevini kötüye kullanmak suçunun müeyyidesinin hapis cezası olması nedeniyle, beraatle sonuçlanan hükmün temyiz kabiliyetinin bulunmadığı söylenemez.

Ayrıntıları Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kurulunun 26.05.1935 tarihli ve 111-7 sayılı kararında açıklandığı gibi, hüküm bir bütündür ve yargılama giderleri de hükmün tamamlayıcı parçasıdır. Dolayısıyla, 5271 sayılı CMK&rsquo,nın 324/1&rsquo,inci maddesi kapsamında vekalet ücreti, yargılama gideri kapsamında olduğundan, hükmün müdafi tarafından sadece bu yönden dahi temyizi olanaklı bulunmaktadır.

Devletin kendisine yönelttiği suçla ilgili olarak yargılanan ve bu kapsamda avukat marifetiyle kendisini temsil ettiren sanığın, avukatına ödediği vekalet ücretinin bir kısmının (Davanın beraatle sonuçlanması hâ,linde) kendisine ödenmesinde de, şahsi menfaatinin bulunduğu ortadadır.

Kanuna uygun