T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2021/339
KARAR NO: 2023/291
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN : ... ...
ÜYE: ... ...
ÜYE: ... ...
KATİP: ... ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ: ANKARA 5. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ: 09/09/2020
NUMARASI: 2019/297 E. - 2020/152 K.
DAVACI:
VEKİLLERİ:
DAVALI:
DAVANIN KONUSU: Marka Hükümsüzlüğü
Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 09/09/2020 tarih ve 2019/297 E. - 2020/152 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ: Davacı vekili, müvekkili şirketin Türkiye’nin ve Kocaeli ilinin en seçkin markalarını bir araya toplamak amacıyla 92 büyük girişimci tarafından kurulduğunu, 2010 yılında ticari hayatına başladığını, Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde çeşitli sınıflarda tescilli “...” markası ile tanındığını, davalı şirketin müvekkilinin markası ile ayniyet derecesinde benzer “...” ibareli markayı müvekkilinin markalarının da tescilli olduğu 20 ve 35. sınıflarda tescil ettirdiğini, dava konusu markanın müvekkili markalarının devamı algısı yarattığını ve karışıklığa sebebiyet verdiğini, markanın kötü niyetli olarak tescil ettirildiğini ileri sürerek, dava konusu markanın 20 ve 35. sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, dava konusu marka ile davacının markalarının kapsadığı mal ve hizmetler karşılaştırıldığında, emtianın aynılığı/benzerliği kriterinin sağlanmış olduğu, taraf markaları bir bütün olarak karşılaştırıldığında, görsel, işitsel ve kavramsal olarak iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzer olmadıkları, davacı markalarında “...” ibaresinin, “...” ibaresi yanında, ayırt ediciliği çok yüksek, vurguyu ve alıcı kitlesinin dikkatini tek başına üzerine toplayacak nitelikte konumlandırıldığı, bu bakımdan davacı tarafın "..." ibaresinin çatı marka olduğundan bahisle ayırt edicilik incelemesinde arka planda bırakılması gerektiği iddiasının yerinde olmadığı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 20.12.2018 tarih 2017/11-114 E.- 2018/1995 K. sayılı kararında lider marka yanına eklenen ve tescil kapsamındaki mallar yönünden lider markasını takip eden, ayırt ediciliği düşük zayıf ibarelerin bulunması halinde, asıl vurgunun lider markası üzerinde olduğunun belirtildiği, söz konusu Hukuk Genel Kurulu kararı içeriğinde de kabul edildiği üzere, lider marka yanına eklenen unsurların ayırt edici niteliğinin zayıf bulunması halinde, her halükarda lider markanın ayırt edicilik incelemesinde dikkate alınmayacağı iddiasının kabul görmeyeceği, zira önemli olanın karşılaştırılan markaların hitap ettiği ilgili tüketici kesiminin, markaların ticari kaynağı noktasında yanılgıya düşme ihtimallerinin olup olmadığı hususu olduğu, bu ilke dikkate alınmak suretiyle her somut olayda iltibas tehlikesinin değerlendirilmesi gerektiği, bu hale göre davacı markalarında yer alan "..." lider markasının markaların esaslı unsurunu oluşturduğunun söylenebileceği, markayı oluşturan "..." ibaresinin tescile konu emtialar bakımından ayırt ediciliği son derece düşük zayıf bir ibare olduğu, bu nedenle markalar arasında ortak olarak bulunan bu ibareden kaynaklı olarak iltibas tehlikesinin bulunduğundan söz edilemeyeceği, bu türden ifadelere sıklıkla maruz kalan tüketici kesiminin bu markaya, davacı markaları ile ilişkilendirilebilecek derecede değer atfetmeyeceği, marka sahipleri arasında idari veya ekonomik bir bağlantı kurmayacağı, bu hale göre somut olayda SMK'nın 6/1. maddesi koşullarının oluşmayacağı, davaya konusu markanın başvuru tarihinin 2015 yılı olduğu, bu tarihten önce, davacının tescilsiz olarak davalı markası ile iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzer tescilsiz markasal kullanımı bulunmadığından SMK'nın 6/3. maddesi koşullarının oluşmadığı, SMK'nın 6/5. maddesine ilişkin iddianın ispatlanamadığı, kötü niyete dair somut olgu ileri sürülmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili, taraf markalarının aynı/benzer sınıflarda tescilli olduklarını, başvurunun müvekkilinin markasındaki ibareyi aynen içerdiğini, müvekkilinin markasının kullanım sonucu sektörde ayırt edicilik kazandığını, başvurunun müvekkilinin markalarının devamı veya yan markası gibi algılanacağını, marka üzerinde gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu, başvurunun kötü niyetli olarak yapıldığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE: Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.
İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
SMK'nın somut olaya uygulanacak 25. maddesinin ilk fıkrası uyarınca aynı Kanun'un 5. veya 6. maddede sayılan hâllerden birinin mevcut olması hâlinde mahkeme tarafından markanın hükümsüzlüğüne karar verilir. SMK'nın 6/1. maddesine göre ise tescil başvurusu yapılan bir markanın, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile aynılığı ya da benzerliği ve kapsadığı mal veya hizmetlerin aynılığı ya da benzerliği nedeniyle, tescil edilmiş veya önceki tarihte başvurusu yapılmış marka ile halk tarafından ilişkilendirilme ihtimali de dâhil karıştırılma ihtimali varsa itiraz üzerine başvuru reddedilir. Açıklanan 6/1. maddesi hükmü çerçevesinde ise markalar arasında iltibasa yol açacak derecede bir benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki markaya konu işaretin, ayırt edici ve baskın unsurları dikkate alınarak bütünü itibariyle görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları izlenimin esas alınması gerekmektedir. İltibas, iki ayrı marka karşısında bulunan kişilerin, bu markaların benzerliği sebebiyle sunulan mal veya hizmetlerin aynı işletmeye veya ekonomik olarak bağlantı içerisinde bulunan işletmelere ait olduğunu düşünmeleri veya düşünme ihtimalleridir (Savaş Bozbel, Fikri Mülkiyet Hukuku, İstanbul 2015, s. 408- 409).
Yapılan açıklamalar çerçevesinde somut olaya dönüldüğünde, dava konusu başvuru 20. ve 35. sınıf mal ve hizmetleri kapsamaktadır. Davacının 2010/43070, 2010/43541, 2012/28963 (dava ve karar tarihi itibariyle tescilli) sayılı markalarının da anılan sınıflarda tescilli oldukları, davacı markalarının 35. sınıftaki perakendecilik hizmetleri yönünden sadece 20. sınıf malların satışını kapsadığı, dosya arasında bulunan bilirkişi raporunda yapılan emtia listesi karşılaştırması da dikkate alındığında dava konusu markanın kapsamında bulunan 20 sınıftaki "Yapıldıkları maddelere ve malzemelere bakılmaksızın mobilyalar. Yatak şilteleri, yastıklar, tıbbi amaçlı olmayan havalı yataklar ve yastıklar, kampçılar için uyku tulumları, deniz yatakları. Aynalar. Arı kovanları, suni petekler ve petek çıtaları. Bebekler için ana kucakları, parmaklıklı oyun parkları (iç mekanlar için), bebek beşikleri, yürüteçler. Ahşap veya sentetik mal